ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 660

อิงตามการหยั่งเดา ก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร

สายตาฉู่จวินถิงเคร่งขรึม “เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะต้องสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง”

......

สกุลซ่ง

“ป่านนี้แล้วเจินเอ๋อร์ก็ยังไม่กลับมาอีกหรือ?”

หลิ่วหรูเยียนเห็นซ่งรั่วเจินยังไม่กลับมา กังวลใจอย่างอดไม่ได้

“ท่านแม่ วันนี้ฉู่อ๋องรับน้องหญิงห้าไป ข้าเองก็ไม่ได้ยินข่าวว่านางเข้าวัง น่าจะไม่เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรอกกระมัง?” ซ่งจืออวี้เอ่ยขึ้น

ซ่งจิ่งเซินขมวดคิ้ว “แต่ไหนแต่ไรมาฉู่อ๋องรู้ขอบเขตยิ่งนัก อิงตามหลักการแล้ว ไม่น่าพาน้องหญิงห้ากลับมาส่งดึกดื่นถึงเพียงนี้”

“ข้าได้ยินผู้ดูแลแจกจ่ายโจ๊กกลับมาก็รายงานว่าวันนี้น้องหญิงห้าออกจากเมือง ตอนอยู่นอกเมืองยังได้พบกับถังเสวี่ยหนิงอีกด้วย จึงให้คนแจกจ่ายโจ๊กทางเมืองเฉิงหนานเก็บแผง”

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?” หลิ่วหรูเยียนแปลกใจ

“เรื่องเก็บแผงนี้น้องหญิงทำถูกแล้ว แม่นางสกุลถังคนนั้นน่ากลัวว่าสมองมีปัญหา ปกติได้พบผู้ลี้ภัย แต่ไหนแต่ไรมาพวกเราล้วนแจกจ่ายโจ๊ก”

“ประการแรกป้องกันมิให้ราษฎร์แอบอ้างรับของ ประการที่สองแม้ว่าไม่ดีมากมายอันใด แต่ก็ไม่ทำให้ราษฎร์อดตาย ทว่าถังเสวี่ยหนิงคนนั้นถึงขั้นซื้อซาลาเปาเนื้อจำนวนหนึ่ง พูดว่าผู้ลี้ภัยลำบาก ภายในท้องไม่มีสารอาหาร”

“เวลาสั้นๆ ซาลาเปาเนื้อภายในเมืองล้วนถูกพวกเขาซื้อไปแล้ว แม้แต่โจ๊กที่พวกเราแจกจ่ายก็ถูกเยาะหยันว่าเป็นคนร่ำรวยแต่ใจแคบไร้เมตตา”

ซ่งจิ่งเซินเยาะหยันเบาๆ “ถ้อยคำนี้พูดได้น่าสนใจ เงินของพวกเราสกุลซ่งมิใช่ลมพัดมาให้ แจกจ่ายโจ๊กนี่ก็ไม่เลวแล้ว ถึงขั้นพูดว่าพวกเราใจแคบ!”

ตอนนี้เอง ลั่วชิงอินเดินเข้ามาจากเรือนส่วนหน้า เอ่ยว่า “ท่านแม่ น้องหญิงห้ามาแล้วเจ้าค่ะ”

ได้ยินถ้อยคำนี้ หลิ่วหรูเยียนสองสามคนก็รีบเดินออกมา ได้เห็นฉู่จวินถิงประคองน้องหญิงห้าลงจากรถม้า

เห็นว่าซ่งรั่วเจินขมวดคิ้ว ฉู่จวินถิงสายตาเคร่งขรึม ฝืนข่มตนมิให้อุ้มนางเข้าจวน

ภายในเมืองมีหูตามากมาย ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและซ่งรั่วเจินยังไม่กำหนดแน่ชัด ชื่อเสียงของคุณหนูในห้องหอย่อมสำคัญที่สุด

หลิ่วหรูเยียนมองปราดเดียวก็พบว่าขาของซ่งรั่วเจินคล้ายได้รับบาดเจ็บ รีบถลันขึ้นไป “เจินเอ๋อร์ นี่เจ้าเป็นอะไรไป?”

“ท่านป้า ขออภัยจริงๆ วันนี้เป็นข้าดูแลรั่วเจินไม่ดี ทำให้นางได้รับบาดเจ็บ” ฉู่จวินถิงเป็นฝ่ายพูดขอโทษก่อน ใบหน้าเย็นชาหล่อเหลาเปี่ยมความรู้สึกผิด

สีหน้าหลิ่วหรูเยียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ขณะต้องการสืบถามก็ได้ยินซ่งรั่วเจินโบกมือพูดว่า “ท่านแม่ ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่ข้อเท้าแพลงเท่านั้น นี่จึงกลับมาช้าไปบ้าง”