ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 668

มือสองข้างของนางประสานกัน ท่าทีสับสน “คือ...ข้า...”

“ไม่ขอปิดบัง แท้จริงแล้วข้าชอบอวิ๋นอ๋อง” กู้ฮวนเอ๋อร์สารภาพออกมา

“แค่กๆๆ” สายตาซ่งรั่วเจินเผยแววตกตะลึง “อวิ๋นอ๋อง?”

กู้ฮวนเอ๋อร์รีบปิดปากซ่งรั่วเจิน พูดว่า “ญาติผู้พี่ ท่านเบาลงเสียงหน่อย อย่าให้คนอื่นได้ยินเจ้าค่ะ”

ซ่งรั่วเจินเองก็สนใจขึ้นมาแล้ว “เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ?”

กู้ฮวนเอ๋อร์เล่าเหตุการณ์ที่นางได้พบอวิ๋นอ๋องเป็นครั้งแรก

วันนั้นนางตั้งใจแต่งตัวไปเข้าร่วมงานเลี้ยงชมดอกบัว ไม่คาดคิดเลยว่าจะถูกแม่นางที่ปกติมีความสัมพันธ์ไม่ดีขัดขาเข้า คนมิอาจควบคุมตนเองได้จึงล้มหงายหลัง

ข้างหลังก็คือสระบัว หากตกลงไป น่ากลัวว่าต้องกลายเป็นตัวตลกของทั้งเมืองหลวงแน่

โชคดีตอนนี้เองอวิ๋นอ๋องบังเอิญผ่านมา ประคองนางไว้ นี่ถึงทำให้นางรอดพ้นจากความอับอายนี้ไปได้

ซ่งรั่วเจินได้ยินเรื่องวีรบุรุษช่วยสาวงามแล้ว เนตรขนงเจือรอยยิ้ม

แม้ว่าเรื่องทำนองนี้จำเจอย่างมาก แต่ไม่พูดไม่ได้ว่าสำหรับสตรีแล้ว นี่ก็คือช่วงเวลาทำให้ใจคนหวั่นไหวได้อย่างง่ายดายที่สุด

“นับตั้งแต่นั้นมา ข้าก็มักอยากลอบไปดูอวิ๋นอ๋องอยู่ตลอด แต่ข้าไม่กล้าเป็นฝ่ายเข้าไปพูดกับอวิ๋นอ๋องก่อน กลัวเขารังเกียจข้า”

“ต่อมาในที่สุดข้าก็รวบรวมความกล้า ใครคิดเล่าว่าอวิ๋นอ๋องจะหลบเลี่ยงข้า ยังพูดอีกว่าเพียงได้พบข้าก็อับโชค”

ใบหน้าเรียวเล็กของกู้ฮวนเอ๋อร์ขมวดเป็นก้อนเดียว ถอนหายใจอย่างสุดระงับ “ท่านพูดเถอะ เหตุใดอวิ๋นอ๋องรังเกียจข้าได้เล่า?”

ซ่งรั่วเจินงุนงง นางฟังอันใดพลาดไปหรือไม่?

ยิ่งไปกว่านั้นยังรู้สึกว่าเรื่องทำนองนี้ก็มิใช่ช่วยได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น จะต้องดูความยินยอมของคนด้วย

“ญาติผู้พี่ไม่รู้ ฮองเฮามีพระประสงค์คัดเลือกพระชายาให้อวิ๋นอ๋อง งานเลี้ยงของวังหลวงในระยะก่อนก็เรียกตัวฮวนเอ๋อร์ไปเป็นพิเศษ เพียงอวิ๋นอ๋องได้ยินว่าเป็นฮวนเอ๋อร์ ก็หลบเลี่ยงไม่ยอมพบหน้า ฮวนเอ๋อร์เสียใจเพราะเรื่องนี้นานมากทีเดียว”

กู้เจาหยวนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ออกมา กู้ฮวนเอ๋อร์ในฐานะหลานสาวของราชครูกู้ เชี่ยวชาญดีดพิณเดินหมากกวีวาดภาพ นับเป็นคุณหนูผู้โดดเด่นอย่างมากในเมืองหลวง

ฮองเฮาเลือกนาง เดิมทีก็เป็นเรื่องน่าดีใจ เอือมระอาบุปผามีใจแต่สายน้ำกลับไร้เยื่อใย ทำได้เพียงโศกเศร้าเงียบๆ

ซ่งรั่วเจินเข้าใจแล้ว “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”

“แท้จริงแล้วเรื่องนี้ล้วนเป็นอุบัติเหตุ ตอนนั้นข้าเพียงตกใจมากเกินไปจึงยื่นมือผลักออกไป ใครรู้เล่าว่าไม่ทันระวังจึงผลักอวิ๋นอ๋องตกน้ำไป?”

“หลังเกิดเรื่องขึ้นข้าก็ขอโทษไปในทันที แต่ตอนข้าขอโทษนั้นตื่นเต้นมากเกินไป ตอนเงยหน้าทำความเคารพก็ชนเข้ากับจมูกของอวิ๋นอ๋อง ทำให้เขาเลือดกำเดาไหล...”