ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 669

กู้ฮวนเอ๋อร์เผยสีหน้าโศกเศร้า “ข้าไม่ทันระวังจริงๆ...”

ซ่งรั่วเจิน “...”

นางเข้าใจอวิ๋นอ๋องแล้ว คนรักหน้าตาอย่างเขาคนหนึ่ง น่ากลัวว่าไม่เคยขายหน้าเช่นนี้มาก่อน

ความรักครั้งนี้ของกู้ฮวนเอ๋อร์...ลำบากโดยแท้!

“ญาติผู้พี่ ท่านมีวิธีอันใดหรือไม่? ข้าชอบอวิ๋นอ๋องด้วยใจจริง ได้ยินมาว่าเขาชอบฟังบทเพลงผีผา ข้ายังเตรียมหาอาจารย์ไว้เรียนเป็นพิเศษอีกด้วย”

“ครั้งก่อนฮองเฮาเรียกข้าเข้าวัง เดิมทีก็ตั้งใจให้ข้าและอวิ๋นอ๋องได้รู้จักกัน แต่เพียงเขาได้ยินชื่อของข้า คนก็ไม่มาแล้ว!”

กู้ฮวนเอ๋อร์ก้มหน้า ใบหน้าเรียวเล็กปกปิดความผิดหวัง “เดิมทีข้าเพียงแอบชอบ กลับไม่มีความยึดมั่น อย่างไรเสียเขาก็มีฐานะสูงศักดิ์ ใช่ว่าข้าจะคู่ควรกับเขา ทว่าบัดนี้โอกาสอยู่ตรงหน้าแล้ว ข้าจึงอยากลองดู”

ซ่งรั่วเจินเข้าใจแล้ว กู้ฮวนเอ๋อร์เข้าตาฮองเฮา อวิ๋นอ๋องเองก็เป็นคนในหัวใจนาง หากอวิ๋นอ๋องยินดีอยู่ร่วมกันกับนาง นั่นก็คือคู่สร้างคู่สม

เรื่องแต่งงานของสตรี ส่วนใหญ่ล้วนฟังคำสั่งฟ้าบัญชาสวรรค์ บัดนี้โอกาสอยู่ตรงหน้า ขอเพียงพยายามก็สามารถแต่งงานกับคนที่ชอบได้ ย่อมต้องสู้สุดจิตสุดใจดูสักครั้ง

“ญาติผู้น้องฮวนเอ๋อร์ ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน อีกทั้งยังไม่รู้ความคิดของอวิ๋นอ๋อง ภายภาคหน้าหากข้ามีโอกาสได้พบอวิ๋นอ๋อง จะช่วยเจ้าถามดูดีหรือไม่?” ซ่งรั่วเจินพูด

เรื่องของความรู้สึกเกลี้ยกล่อมได้ยากยิ่ง มีเพียงเจ้าของเรื่องจึงจะเข้าใจรสชาตินั้นที่สุด แต่นางช่วยถามความเห็นของอวิ๋นอ๋อง กลับไม่ใช่ปัญหา

กู้ฮวนเอ๋อร์ดีใจอย่างมาก “นั่นดีมากเหลือเกิน ขอบคุณญาติผู้พี่เจ้าค่ะ!”

ในเวลาเดียวกัน พวกราชครูกู้กำลังสนทนากันเรื่องครึกครื้นที่สุดในช่วงสองวันนี้

“เพราะจำนวนมากเกินไป เนื้อภายในเมืองเกือบทั้งหมดถูกร้านขายเนื้อสั่งจองล่วงหน้าไปหนึ่งวัน ทำให้ราษฎร์ไม่สามารถซื้อเนื้อได้ เสียงบ่นดังไปทั่วทุกหนแห่ง”

“นอกเมืองชื่นชม ในเมืองกลับตำหนิ ได้ไม่คุ้มเสีย” ซ่งอี้อันพยักหน้า

หลังปัญหาอุทกภัยได้รับการคลี่คลายแล้วผู้ลี้ภัยย่อมไม่อยู่ที่เมืองหลวงต่อ ทว่าคนภายในเมืองล้วนอยู่ที่นี่ตลอด เพื่อให้ได้รับชื่อเสียงดีงามจากผู้ลี้ภัยที่นั่นกลับล่วงเกินคนมากถึงเพียงนี้ เดิมทีก็เป็นการกระทำที่โง่เขลา

ซ่งเยี่ยนโจวเองก็รู้เรื่องนี้ “เช้าวันนี้วุ่นวายมาก เพราะร้านขายเนื้อล้วนขายหมดแล้ว ไม่มีซาลาเปาเนื้อมากถึงเพียงนั้นมาขอรับไป จึงมีคนเริ่มสาปแช่งว่าสกุลถังใจแคบ ตั้งใจไม่ให้”

“ภายใต้ความวู่วาม ลงมือทำร้ายองครักษ์ของจวนอัครมหาเสนาบดี ภายในนั้นยังมีผู้ลี้ภัยพูดว่าเมื่อวานหลังกินซาลาเปาเนื้อไปแล้วก็รู้สึกไม่สบาย ท้องเสียอยู่ตลอด”

“ราษฎร์ที่ไม่สามารถซื้อเนื้อได้ก็ไปโวยวาย พูดว่าจวนอัครมหาเสนาบดีร่ำรวยถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่แจกจ่ายเงินให้ทุกคนเล่า เหตุการณ์นั้น...ชุลมุนวุ่นวายจนจบไม่ลง”