ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 673

ชั่วพริบตาเดียวก็มาถึงวันเกิดของฉู่มู่เหยา

ซ่งรั่วเจินแต่งตัวอย่างพิถีพิถันแล้วจึงตามพี่ชายทั้งสามคนไปเข้าวังพร้อมกัน

งานเลี้ยงวันเกิดขององค์หญิงหกคราวนี้จัดอย่างยิ่งใหญ่ นอกจากคนที่นางเชิญมาด้วยตนเองแล้ว บุตรชายหญิงที่ยังไร้พันธะหมั้นหมายของขุนนางขั้นสี่ขึ้นไปก็มาร่วมงานเช่นกัน

ได้ยินว่าตอนแรกไม่ได้วางแผนไว้เช่นนี้ ภายหลังไม่ทราบว่าเพราะเหตุใดจึงเปลี่ยนแปลงเสียอย่างนั้น ทุกคนคาดเดากันว่าคงทำเช่นนี้เพื่อคัดเลือกคู่ครองให้กับบรรดาองค์ชายองค์หญิง ด้วยเหตุนี้ คุณชายและคุณหนูทุกคนที่มาร่วมงานจึงเตรียมตัวมาอย่างดี

“น้องหญิงห้า ชุดที่เจ้าทำให้ข้าชุดนี้พอดีตัวดีจริงๆ นอกจากใส่สบายแล้วยังดูดีอีกด้วย!”

ซ่งจืออวี้สวมชุดที่ซ่งรั่วเจินมอบให้เขามา ในใจรู้สึกยินดียิ่งนัก มิน่าเล่ากิจการร้านลั่วเสินจึงรุ่งเรืองปานนั้น ชุดที่น้องหญิงห้าออกแบบช่างไม่เหมือนใครเลยจริงๆ

เขารู้สึกว่าไม่เคยมีชุดไหนที่ดูดีเท่าชุดนี้มาก่อนเลย!

ซ่งจิ่งเซินกับซ่งอี้อันก็สวมชุดที่ซ่งรั่วเจินให้พวกเขามาอย่างพร้อมใจยิ่ง วันที่พวกเขาได้รับชุด ทุกคนมีความสุขมาก

วันนี้ประสบโอกาสเหมาะพอดีก็ย่อมต้องนำออกมาสวม

“น้องหญิงห้า ข้าสวมชุดนี้แล้วดูดีกว่าพี่สามอีกใช่หรือไม่?”

ซ่งจิ่งเซินสวมชุดสีฟ้าแสงจันทร์ แลดูหล่อเหลาสง่างามไปทั้งตัว ประหนึ่งคุณชายรูปงามที่เดินออกมาจากภาพวาดกระนั้น

แม้เขาจะเป็นฝาแฝดกับซ่งจืออวี้ แต่บุคลิกภาพของเขาเอนเอียงไปทางสุขุมงามสง่า ดวงตาดอกท้อเฉียงขึ้นเล็กน้อย มีเสน่ห์น่าหลงใหล

ขณะที่ซ่งจืออวี้สวมชุดสีน้ำเงินเข้ม ทั้งตัวแลดูแข็งแกร่งบึกบึน แววตาคมกริบเฉียบขาด แผ่ซ่านกลิ่นอายเปิดเผยและไม่ควรไปตอแย

ส่วนซ่งอี้อันกลับเป็นตัวแทนของคำว่าอ่อนโยนประดุจหยก ชุดขาวรูปงามละมุนละไมชนิดหาตัวจับยาก เครื่องหน้าโดดเด่น เมื่ออยู่ใต้แสงจันทร์ยิ่งแลดูประหนึ่งเทพเซียนบนโลกมนุษย์

ซ่งรั่วเจินมองดูพี่ชายทั้งสามคนตรงหน้า ช่างโดดเด่นกันทุกคนเสียจริงๆ แต่ละคนล้วนรูปงามทั้งนั้น

ฉู่อวิ๋นกุย “??? เสด็จพี่สาม ท่านอยากเห็นสีหน้าตัวเองในตอนนี้หน่อยไหม?”

“เมื่อก่อนเวลาเสด็จแม่พูดเรื่องแต่งงานขึ้นมาทีไร พี่ล้วนบอกปฏิเสธเป็นคนแรก ยามนี้พอมีคนในดวงใจก็เปลี่ยนไปเสียแล้ว พลิกสีหน้าไวกว่าพลิกหน้าตำราเสียอีก!”

ฉู่จวินถิงเลิกคิ้วคม “เมื่อก่อนอายุยังน้อย ยังไม่อยากแต่งงาน ยามนี้ถึงวัยแล้ว อยากแต่งงานมีปัญหาด้วยหรือ?”

ฉู่อวิ๋นกุยกลอกตามองฟ้าอย่างหมดคำจะพูด ความยุติธรรมยังมีอยู่หรือไม่?

“จะว่าไปแล้ว เสด็จพี่ ถึงข้าจะรู้ว่าท่านอยากแต่งงานกับแม่นางซ่ง แต่นั่นก็ต้องให้แม่นางซ่งตกลงก่อนสิ ยามนี้ท่านทำได้แล้วงั้นหรือ?”

ฉู่อวิ๋นกุยมีสีหน้าเยาะเย้า แม่นางซ่งต่างจากหญิงอื่นที่เพียงได้ยินว่าสามารถแต่งงานกับเสด็จพี่สามก็พยายามเข้าหาสุดฤทธิ์ เกรงว่าชายมีรัก แต่หญิงไม่มีใจมากกว่าน่ะสิ!

ฉู่จวินถิงจัดแจงสาบเสื้อของตนเอง ใบหน้าหล่อเหลาเผยรอยยิ้มบางออกมา “อาภรณ์ชุดนี้ของข้าเป็นอย่างไร?”