ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 680

ถังเสวี่ยหนิงแค้นใจยิ่งนัก พอคิดถึงว่านางหมดโอกาสที่จะได้ครองคู่กับฉู่อ๋องเพราะเรื่องนี้ ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างยากจะบรรยาย

ในเมื่อตอนนี้เป็นไปไม่ได้แล้ว นางยอมให้ฉู่อ๋องกับหลิงเชี่ยนเอ๋อร์ได้ครองคู่กัน แต่ไม่ยอมให้ซ่งรั่วเจินได้เป็นชายาของฉู่อ๋องเป็นอันขาด!

“ดังนั้น เจ้าอยากพูดอะไร?” ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วบางพลางถาม

“เจ้าช่างเสแสร้งเก่งเสียจริง ข้าไม่รู้ว่าเจ้าใช้วิธีการแบบไหนมาหลอกลวงฉู่อ๋อง แต่ฮองเฮาไม่หลงกลเจ้าง่ายๆ หรอก!”

“บอกเจ้าตามตรงก็แล้วกัน หลิงเชี่ยนเอ๋อร์ต่างหากจึงเป็นคนที่คู่ควรกับฉู่อ๋อง! ไม่แน่ว่าอาจได้รับสมรสพระราชทานตอนไหนก็ได้ ทุกอย่างที่เจ้าหลงลำพองในตอนนี้ล้วนแต่เป็นเรื่องน่าขันทั้งเพ!”

ซ่งรั่วเจินหัวเราะเบาๆ “ตอนนี้เจ้ายอมรับแล้วสินะว่าตัวเองไม่คู่ควรกับฉู่อ๋อง?”

“ข้าหมายถึงเจ้าต่างหาก! เจ้าไม่คู่ควร!” ถังเสวี่ยหนิงโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง

ทว่าซ่งรั่วเจินเพียงมองนางอย่างไม่สะทกสะท้าน “ข้าคู่ควรหรือไม่คู่ควรไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามากังวลสนใจ ข้ายังไม่ร้อนใจ เจ้าจะเดือดร้อนไปทำไม?”

“เจ้าช่างหน้าด้านไร้ยางอายสิ้นดี!” ถังเสวี่ยหนิงมีสีหน้าดูแคลน “อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ว่าในใจเจ้าคงร้อนรุ่มไปหมดแล้วละสิ? แต่หลิงเชี่ยนเอ๋อร์ดีกว่าเจ้า ถึงเจ้าร้อนใจกว่านี้ก็สู้ไม่ได้!”

“อืม ข้ารู้แล้ว” ซ่งรั่วเจินตอบรับอย่างขอไปที “เจ้าสองตาแดงเรื่อ มีแผลร้อนในในปาก ไฟตับลุกโชน ข้าแนะนำให้เจ้ากลับไปหาหมอจะดีกว่า”

“เจ้าหาว่าข้าเป็นบ้า?”

ถังเสวี่ยหนิงเบิกตาโพลง โมโหแทบสิ้นสติสมประดี!

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า “เจ้าป่วยจริงๆ!”

ตอนหลิงเชี่ยนเอ๋อร์มาถึงก็ได้ยินคำพูดนี้ของซ่งรั่วเจินจึงเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “แม่นางซ่ง ข้าไม่รู้ว่าระหว่างเจ้ากับแม่นางถังมีความแค้นใดต่อกัน แต่มากล่าวหานางเช่นนี้เกรงว่าไม่ค่อยเหมาะสมนัก อยู่ในวังควรสำรวมวาจากิริยาไว้จะดีกว่า”

ซ่งรั่วเจินมองหลิงเชี่ยนเอ๋อร์ที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ดวงตางามฉายแววประหลาดใจ เอ่ยว่า “ขอบคุณที่เตือน แต่ที่ข้าพูดมาเป็นความจริง”

ถึงจะสืบพบเบาะแสบางอย่างบ่งชี้ไปยังฉู่เทียนเช่อ แต่ก็ทำให้คนสงสัยว่าเป็นการจงใจทำเช่นนั้นหรือไม่ ด้วยเหตุนี้เรื่องนี้จึงจบลงอย่างค้างคา

“คนบางคนโง่เอง แต่ก็ยังจะโยนความผิดมาให้คนอื่น ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองคำพูดกับคนประเภทนี้ ทำให้ตัวเองโมโหจนเสียสุขภาพก็ไม่คุ้มค่าแล้ว”

ฉู่เทียนเช่อปรายตามองถังเสวี่ยหนิงอย่างเฉยเมย เห็นได้ชัดว่าเจตนาพูดถึงนาง

ถังเสวี่ยหนิงมองฉู่เทียนเช่ออย่างเหลือเชื่อ นางไม่เคยล่วงเกินเช่ออ๋อง แต่ยามนี้เช่ออ๋องกลับด่าว่านางโง่ต่อหน้าต่อตานาง!

“อาการบาดเจ็บของท่านอ๋องหายดีแล้วหรือเพคะ?”

ซ่งรั่วเจินไม่เข้าใจว่าไฉนอยู่ดีๆ ฉู่เทียนเช่อจึงมาช่วยพูดจาแทนตนเอง เดิมทีนางไม่อยากเสวนากับเขา แต่ตอนนี้ในเมื่อเจอกันแล้วก็ต้องพูดอะไรสักเล็กน้อย

“ยามนั้นสถานการณ์คับขันนัก โชคดีที่ได้เจ้ากับพวกพี่ชายมาช่วยเหลือ ข้าจึงปลอดภัยไร้อันตราย”