ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 740

“แม่นางซ่งกับน้องสามมีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน นางก็คือว่าที่พระชายาฉู่อ๋อง เจ้าเป็นพี่สะใภ้ แต่ตอนนี้เจ้ากลับกล้ากล่าวหาว่านางยั่วยวนข้า คิดจะยุแยงความสัมพันธ์ฉันพี่น้องระหว่างข้ากับฉู่อ๋องงั้นรึ?”

เฉียนหย่าหลินได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็พลันเผือดสี

โทษหนักปานนี้ นางแบกรับไม่ไหวจริงๆ!

ตอนนี้เดิมก็เป็นช่วงเวลาเปราะบาง ถ้านางกล้าทำให้เกิดช่องว่างระหว่างอ๋องทั้งสอง เกรงว่าราชวงศ์คงไม่ปล่อยนางไว้แน่!

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้นเด็ดขาดเพคะ หม่อมฉันมิกล้าเพคะ!”

ฉู่จวินถิงเอ่ยเสียงเรียบ “พี่สะใภ้หาว่าแม่นางซ่งยั่วยวนข้ากับเสด็จพี่รองในเวลาเดียวกัน มิเท่ากับกล่าวหาว่าพวกข้าโง่เขลาเบาปัญญาหรือไร?”

“เสด็จพ่อให้ความสำคัญกับความสามัคคีในหมู่พี่น้องเป็นที่สุดแล้ว หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงของข้ากับเสด็จพี่ล้วนต้องจบสิ้น”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วบางขึ้นน้อยๆ ฉู่จวินถิงไม่ปล่อยนางไปจริงๆ ด้วย

“เสด็จพี่ แต่งภรรยาแต่งผู้มีคุณธรรม พี่สะใภ้ทำลายชื่อเสียงท่าน ข้าคงไปยุ่งไม่ได้ แต่ชื่อเสียงของข้ายังต้องรักษาไว้ ชื่อเสียงรั่วเจินก็ต้องรักษาไว้เหมือนกัน!”

คำพูดของฉู่จวินถิงกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ชี้ชะตาเฉียนหย่าหลินโดยไม่ต้องสงสัย

ฉู่เทียนเช่อเดิมก็รู้สึกว่าเฉียนหย่าหลินไม่รู้จักมองภาพรวม ตนเองเป็นพระชายา แต่กลับไม่รู้จักเปิดใจให้กว้าง พฤติกรรมไร้สง่าราศี

แม้จะมีชาติกำเนิดไม่เลว แต่นิสัยเช่นนี้ยากนักที่จะเชิดหน้าชูตาได้ ต่อให้เป็นนายหญิงในบ้านขุนนางทั่วไปก็ยังไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเป็นชายาอ๋อง

หากเขาได้เป็นฮ่องเต้ในวันหน้า คนเช่นนี้จะสามารถเป็นมารดาของแผ่นดินได้อย่างไร?

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าไม่ใช่พระชายาเช่ออ๋องอีกต่อไป ลดตำแหน่งเป็นชายารอง ถ้าเจ้ากล้าสร้างปัญหาอีก ข้าจะหย่าเจ้า!” ฉู่เทียนเช่อเอ่ยเสียงเย็นชา

สิ้นเสียงนั้น เฉียนหย่าหลินพลันเบิกตากว้าง หัวสมองขาวโพลน!

นางได้ยินอะไรนะ?

ฉู่เทียนเช่อข่มโทสะเต็มท้อง รู้สึกเพียงว่าไม่เคยขายหน้าเท่านี้มาก่อน ทั้งยังเป็นต่อหน้าฉู่จวินถิงอีกด้วย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความคิดที่มีต่อซ่งรั่วเจิน บัดนี้เกรงว่าเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว!

เฉียนหย่าหลินสตรีผู้นี้ดีแต่ทำเสียเรื่อง!

“น้องสาม แม่นางซ่ง เรื่องวันนี้ข้าทำผิดต่อพวกเจ้า ต้องขออภัยจริงๆ ข้าจะมาเลี้ยงข้าวขอขมาอีกครั้งในภายหลังอย่างแน่นอน”

ฉู่เทียนเช่อมีสีหน้าละอายใจ “ข้าจะพาคนกลับไปเดี๋ยวนี้ หวังว่าเรื่องนี้จะไม่ลือออกไปข้างนอก”

“เสด็จพี่วางใจเถอะ” ฉู่จวินถิงกล่าว

ฉู่เทียนเช่อค่อยระบายลมหายใจออกมาแล้วรีบพาคนจากไป

ซ่งรั่วเจินก็เข้าใจเช่นกันว่าเรื่องนี้ไม่อาจแพร่งพรายออกไปข้างนอก แม้ว่าหากลือออกไปแล้ว เรื่องที่พระชายาเช่ออ๋องวางอำนาจบาตรใหญ่จะแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง แต่ก็ทำให้ชื่อเสียงนางเสื่อมเสียด้วยเช่นกัน

ทั้งที่เป็นเรื่องที่ปั้นแต่งขึ้นมา แต่คำคนนั้นน่ากลัว เกรงว่าสุดท้ายคงทำให้นางเดือดร้อนไปด้วย