ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 745

เมื่อหวังซื่อเห็นกู้ชิงเจ๋อมีท่าทางเช่นนี้ เพียงรู้สึกผิดหวังอย่างถึงที่สุด

พวกเขาแต่งงานกันมาเป็นเวลากว่ายี่สิบปี นางให้กำเนิดบุตรให้เขาและดูแลทุกอย่างในจวน ทว่าสุดท้ายกลับไม่สำคัญเท่ากับคำพูดเพียงประโยคเดียวของหลิ่วอวิ๋นเวย

เพียงกลัวว่าหากยามนี้นางประกาศว่าจะไปแจ้งทางการ กู้ชิงเจ๋ออาจจะสังหารนางเพื่อหลิ่วอวิ๋นเวยจริงๆ! ช่างน่าขันอะไรเช่นนี้?

“ข้าจะไม่พูด” หวังซื่อเอ่ยปากช้าๆ “แม้ว่าพวกท่านจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ แต่ข้าและลูกๆ ยังอยากมีชีวิตอยู่”

กู้ชิงเจ๋อได้ยินคำพูดนี้จึงขมวดคิ้วมุ่น เพียงรู้สึกว่าหวังซื่อดูแปลกไปเล็กน้อย ไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา จึงกล่าวว่า

“เจ้าจงอย่าปล่อยให้ข่าวนี้หลุดออกไป ยามนี้สถานการณ์ของอวิ๋นเวยสุ่มเสี่ยงมากพอแล้ว รอข้าหาจังหวะส่งนางออกจากเมืองหลวงได้ก็พอ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้หรอก”

หวังซื่อกลับยิ้มอย่างกะทันหัน กล่าวว่า "นายท่าน ไม่ว่าพวกท่านจะเป็นอย่างไรข้าก็จะไม่ถามถึง แม้จะต้องอยู่ในเรือนตลอดไปก็ไม่เป็นไร"

นางรู้จักหลิ่วอวิ๋นเวยมานานขนาดนี้ จะไม่รู้ถึงนิสัยของนางได้อย่างไร?

หากตั้งใจจะจากไปจริงๆ ก็คงไม่มาที่นี่ ยามนี้นางเสียโฉมแล้ว หลังออกจากเมืองหลวงไปจะยังสามารถใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยที่ไหนได้อีก?

เกรงว่าจะวางแผนอยู่ที่นี่ไม่ไปไหนแล้วเป็นแน่!

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กู้ชิงเจ๋อและหลิ่วอวิ๋นเวยต่างก็รู้สึกแปลกใจ ในอดีตเมื่อหวังซื่อเห็นพวกเขาพี่น้องพบกัน มักจะไม่ค่อยพอใจนัก ท่าทีในวันนี้ทำให้ผู้คนประหลาดใจจริงๆ

“ขอเพียงให้ท่านพี่เห็นแก่การเป็นสามีภรรยามาหลายปี โปรดเขียนหนังสือหย่าร้างให้ข้าได้พาลูกๆ ออกไป”

สีหน้าของกู้ชิงเจ๋อเปลี่ยนเป็นสีซีดในทันที "เจ้ากำลังพูดจาเหลวไหลอะไร!"

“ข้าไม่ได้พูดจาเหลวไหล” หวังซื่อใจเย็นอย่างมาก หยิบกระดาษและพู่กันจากด้านข้างขึ้นมาและกล่าวว่า “ให้หนังสือหย่าร้างแก่ข้า วันนี้ข้าก็จะพาลูกๆ ออกไป ไม่เช่นนั้นท่านก็สังหารข้ากับลูกๆ เสียเถอะ”

“ยามข้ามาที่นี่ แม่นมและสาวใช้ต่างรู้ดีว่าหากข้าตายไป นายท่านคงทำลายศพได้ยาก”

ทว่าหวังซื่อกลับไม่ยอมให้พวกเขาพบกัน ทะเลาะกันเรื่องนี้มานานหลายปี จนแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังเบื่อหน่าย หากวันนี้ยังคงปล่อยปละละเลยต่อไป ต่อไปจะยิ่งไม่เคารพกันอีกแล้ว!

“ตกลง เจ้าต้องการหนังสือหย่าร้างใช่หรือไม่? ข้าจะเขียนให้เจ้าเดี๋ยวนี้!”

กู้ชิงเจ๋อมีสีหน้าเย็นชา หยิบพู่กันขึ้นมาขีดเขียน เขาไม่เชื่อว่าหวังซื่อจะหย่าร้างกับเขาจริงๆ!

หวังซื่อมองกู้ชิงเจ๋อเขียนหนังสือหย่าร้าง จากนั้นโยนใส่หน้านาง "เอาไป! รับหนังสือหย่าร้างแล้วไสหัวไปเสีย!"

หวังซื่อมองหนังสือหย่าร้างตรงหน้า ด้านบนระบุไว้อย่างชัดเจนว่านางสามารถพาบุตรและแสร้งทำเป็นออกไปด้วยกันได้ จึงเหลือบมองกู้ชิงเจ๋อและหลิ่วอวิ๋นเวยอย่างเย็นชา ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เพราะบุรุษสตรีไร้ยางอายคู่นี้ ไม่คุ้มค่าที่นางและลูกจะต้องสูญเสียอะไรให้!

“เหตุใดนางจึงจากไปจริงๆ เล่า?”