ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 766

ขณะนั้นทั้งใบหน้าของผู้ดูแลบวมปูดขึ้นมา เขาถูกตีจนฟันร่วงไปสองซี่ยามพูดจาจึงมีลมเล็ดออกมาด้วย “จับพวกนั้นให้ข้า วันนี้ข้าจะต้องสั่งสอนพวกมันให้ได้!”

เมื่อคนทั้งโขยงกรูเข้ามา พวกอวิ๋นหยางก็ก้าวออกมาข้างหน้าทันที กลุ่มคนที่มีคนหลากหลายปะปนถูกซัดจนลงไปนอนสะเปะสะปะโอดครวญอยู่บนพื้นภายในเวลาสั้นๆ

“น้องสาม เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”

เมื่อฉู่เทียนเช่อและหลิงเชี่ยนเอ๋อร์มาถึงก็เห็นภาพความวุ่นวายเช่นนี้จึงอดสงสัยไม่ได้

ฉู่จวินถิงเหลือบมองคนทั้งสองแวบหนึ่งแต่ก็ไม่ได้อธิบาย หากมองไปทางผู้ดูแลอย่างเย็นชา “เจ้านายของพวกเจ้าคือใคร?”

“พวกเจ้าจงใจมาหาเรื่องสินะ?” ผู้ดูแลมองผู้คนที่นอนกองอยู่บนพื้น ในใจลอบตระหนก แต่ครั้นคิดถึงผู้เป็นนายก็กล่าวอย่างย่ามใจว่า “ข้าเตือนเจ้าไว้ก่อนนะ พวกข้าเป็นคนของตระกูลเจียง เจ้ากล้าก่อกวนเรื่องของตระกูลเจียง จะต้องได้เห็นดีกันแน่!”

“ตระกูลเจียงใช่ไหม?” ฉู่จวินถิงทวนสองคำนั้นเบาๆ เห็นได้ชัดว่าตัดสินใจแล้วว่าอีกไม่นานจะไปพบหัวหน้าตระกูลเจียงสักหน่อย

“กล้าล่วงเกินเจ้านายพวกข้าในเมืองไห่เทียน เจ้าชะตาขาดแล้ว!” ผู้ดูแลยิ้มเหี้ยม

หลิงเชี่ยนเอ๋อร์เห็นอย่างนั้นก็เดินไปถึงข้างกายฉู่จวินถิง ดวงหน้างามฉายแววเยาะหยัน “ตระกูลเจียงไหนกันร้ายกาจปานนี้ ถึงกับกล้าขู่เอาชีวิตฉู่อ๋องผู้มีชื่อเสียงลือลั่น?”

ซ่งรั่วเจินช่วยปฐมพยาบาลชายที่เป็นลมจนได้สติคืนมาแล้ว ได้ยินหลิงเชี่ยนเอ๋อร์เปิดเผยตัวตนแทนฉู่จวินถิง ดวงตางามฉายแววฉงน ผู้หญิงคนนี้กำลังทำอะไรอยู่?

สาเหตุที่ฉู่อ๋องและท่านตาไม่ได้เปิดเผยตัวตนออกไปย่อมเป็นเพราะต้องการตรวจสอบอย่างลับๆ เลี่ยงไม่ให้ข่าวคราวรั่วไหลจนเปิดทางให้อีกฝ่ายมีการเตรียมตัว แต่หลิงเชี่ยนเอ๋อร์เพิ่งมาถึงก็พูดออกมาหมดแล้ว

คิดว่าพวกเขาหลายคนนี้ไม่มีปากอย่างนั้นรึ?

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้ดูแลพลันเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความแตกตื่น “อะ อะไรนะ? เขาคือฉู่อ๋องงั้นรึ?”

หลิงเชี่ยนเอ๋อร์คล้ายกับเพิ่งตระหนักว่าการกระทำของตนเองไม่เหมาะสม ใบหน้างามฉายแววลนลาน อธิบายว่า

“จวินถิง ขอโทษจริงๆ เมื่อครู่ข้าเห็นพวกเขาทำตัวไม่เคารพเจ้าถึงได้บอกฐานะออกไป ไม่คิดว่าจะกระทบต่อแผนการของพวกเจ้า”

ฉู่เทียนเช่อโบกมือ “ช่างเถอะ อย่างไรเสียก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เดี๋ยวทุกคนก็คงรู้ไม่ช้าก็เร็ว เช่นนี้ก็ตัดความยุ่งยากบางส่วนไปได้เหมือนกัน”

ฉู่จวินถิงคร้านจะสนใจสองคนนี้ เขาเดินไปถึงข้างกายซ่งรั่วเจินแล้วถามว่า “ถามได้ความบ้างหรือไม่?”

ซ่งรั่วเจินพยักหน้า คนที่นางช่วยไว้มีนามว่าจ้าวเหยียน ลี้ภัยมาจากเมืองผิงหยาง เดิมก็มีฐานะยากจน ทั้งยังพาเด็กและคนแก่ในครอบครัวหนีมาด้วย ชีวิตลำบากอย่างยิ่ง

ตอนมาถึงเมืองไห่เทียนก็ใช้เงินทองไปจนหมดแล้ว อับจนหนทางจริงๆ จึงหาสถานที่ลี้ภัยสักแห่ง ทุกวันได้แต่มาขนสินค้าเพื่อแลกอาหารเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้กินอิ่มท้อง ขอแค่คนในครอบครัวไม่อดตายก็ไม่เลวแล้ว