ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 800

ฉู่เทียนเช่อเห็นหลิงเชี่ยนเอ๋อร์พลุ่งพล่านใจปานนี้ก็กล่าวว่า “แม่นางหลิง เจ้าอย่าโกรธไปเลย น้องสามแค่อยากสืบสวนให้กระจ่างเท่านั้น”

หลิงเชี่ยนเอ๋อร์ได้สติคืนมา คล้ายกับตระหนักว่าตนเองเสียกิริยาไปจึงอธิบายว่า “ตอนข้ามาก็เห็นว่าพี่ใหญ่ส่งสัญญาณมาให้ เป็นสัญญาณที่พวกข้าเคยตกลงกันไว้ว่าจะใช้ในยามเผชิญหน้ากับอันตราย”

“ที่ผ่านมาตอนอยู่ในสมรภูมิก็เคยใช้มาก่อน ข้าจึงจำได้ทันทีที่เห็น”

ฉู่จวินถิงมองไปทางฉู่เทียนเช่อ “เสด็จพี่เห็นหรือไม่?”

สีหน้าฉู่เทียนเช่อแข็งทื่อไป ก่อนหน้านี้เขาไม่สังเกตเห็นสัญญาณอะไรเลย

“สัญญาณนั้นไม่ได้สะดุดตานักเพื่อเลี่ยงไม่ให้ศัตรูพบเห็น ตอนข้าเห็นก็ยังนึกสงสัย แต่ก็ยังรุดไปเผื่อว่าจะใช่”

“ใครเลยจะคิดว่ายังช้าไปก้าวหนึ่ง พี่ใหญ่ข้าตายไปแล้ว ข้ากลับไปแล้วจะอธิบายต่อคนในครอบครัวอย่างไรดี!”

หลิงเชี่ยนเอ๋อร์ร้องไห้สะอึกสะอื้น สุดท้ายก็เป็นลมหมดสติไปทั้งอย่างนั้น

ฉู่จวินถิงเห็นหลิงเชี่ยนเอ๋อร์ล้มมาทางตนเองก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ขณะเดียวกันก็ดึงตัวฉู่เทียนเช่อมาทางนี้

ฉู่เทียนเช่อประคองหลิงเชี่ยนเอ๋อร์ที่หมดสติไป แล้วเหลือบมองฉู่จวินถิงอย่างอดไม่ได้ “?”

“เสด็จพี่ ข้ายังต้องสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง แม่นางหลิงเสียใจมากเกินไปจนหมดสติ ท่านพานางไปพักผ่อนบนรถม้าก่อนเถอะ”

ฉู่เทียนเช่อมองหลิงเชี่ยนเอ๋อร์ในอ้อมอก ต่างจากก่อนหน้านี้ที่อยากแต่งงานกับนาง ตอนนี้เพียงรู้สึกว่านี่คือเผือกร้อนลวกมือชัดๆ!

ถ้าปัญหาที่เมืองไห่เทียนรวมถึงเมืองผิงหยางเกี่ยวข้องกับพวกนาง ถ้าอย่างนั้นก็คงฉิบหายจริงๆ แล้ว!

……

หลังจากซ่งรั่วเจินช่วยทำแผลให้ซ่งหลินเสร็จก็ไปช่วยทำแผลให้คนอื่นๆ ทีละคน

ข่าวซุบซิบในแวดวงค้าขายมีมากมาย หลายครั้งถึงไม่อยากฟัง แต่ข่าวสารก็ยังลอยมาเข้าหูเจ้าในรูปแบบต่างๆ อยู่ดี

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเมียข้าจะต้องรอให้ข้ากลับไปแน่นอน” ฉีอู่พูดพลางหัวเราะฮิฮิ

หร่วนเฉิงก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ “พอเลยพอเลย ใครไม่รู้บ้างว่าเมียเจ้าเป็นแม่เสือ เจ้าชอบแบบนี้นี่นะ!”

“เจ้าจะไปรู้อะไร? นางเป็นแบบนั้นแค่ต่อหน้าพวกเจ้าเท่านั้นแหละ แต่ยามอยู่ต่อหน้าข้ากลับน่ารักอ่อนโยนยิ่งนัก ข้าไว้หน้านางเฉยๆ หรอกน่า”

“เสี่ยวซวี่ เจ้าบอกว่าที่บ้านเจ้าหาคู่หมั้นไว้ให้เจ้าแล้วไม่ใช่รึ? ไม่ได้กลับไปนานขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเรื่องหมั้นหมายเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

หร่วนเฉิงมองไปทางคนหนุ่มด้านหลังตนเอง ซุนซวี่เป็นคนหนุ่มที่เขามองว่าจะมีอนาคตไกล คราวนี้รั้งอยู่ในเมืองผิงหยางกับพวกเขาก็ยิ่งแสดงให้เห็นถึงคุณธรรมน้ำมิตรของอีกฝ่าย

“คราวนี้พอกลับไปแล้ว ท่านแม่ทัพจะต้องไม่ดูดายเจ้าแน่นอน เลื่อนขั้นเจ้าเป็นหัวหน้ากองพัน ถึงตอนนั้นพอแต่งงานคงมีหน้ามีตาเป็นพิเศษเลยละ”