ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 811

ซ่งจิ่งเซินปล่อยข่าวออกไปในทันที เพราะเดินทางทางน้ำจึงว่องไวอย่างมาก

เขาไปถึงคูเมืองอื่นแล้วกลับไม่พูดอะไร ทำเพียงสั่งให้คนไปซื้อเสบียงอาหารจำนวนมาก แม้แต่ผู้อยู่ใต้อาณัติเองก็สั่งให้ปิดปากเงียบไว้ ไม่ให้แย้มพรายเรื่องใด

ชื่อของสกุลซ่งในเมืองหลวง พ่อค้าทุกพื้นที่ล้วนเคยได้ยินมาก่อน อย่างไรเสียก็เป็นพ่อค้าอันดับต้นของเมืองหลวง เข้าร่วมทำการค้าเกือบทุกพื้นที่

คนฉลาดที่เคยทำการค้าร่วมกับสกุลซ่งเมื่อหลายปีก่อนได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ

บัดนี้ได้เห็นสกุลซ่งเริ่มซื้อเสบียงชุดใหญ่ ต่อมาจึงนึกถึงอุทกภัยเมืองผิงหยางขึ้นได้

“ก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่าสกุลซ่งใจดีมีเมตตามาโดยตลอด เผชิญหน้ากับความอดอยากก็แจกโจ๊ก ทว่าครั้งนี้คุณชายสี่ของสกุลซ่งถึงขั้นมาซื้อข้าวและบะหมี่ที่เมืองผิงหยางด้วยตนเอง นี่เตรียมตั้งโรงทานแจกโจ๊กหรือ? ทุ่มเทแรงกายแรงใจเกินไปแล้วกระมัง?”

“ไม่รู้สิ ในอดีตไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน ข้ายังลอบไปถามมาอีกด้วย แต่คนของสกุลซ่งกลับปิดปากเงียบ ไม่ได้ยินข่าวอันใดเลยแม้แต่น้อย!”

“ข้ารู้เพียงว่าบัดนี้ราคาเสบียงอาหารเมืองผิงหยางสูงกว่าคูเมืองอื่นมากหลายเท่า พวกเจ้าว่าสกุลซ่งจะฉวยโอกาสนี้ทำการค้าใหญ่หรือไม่?”

ซ่งจิ่งเซินได้ยินข่าวลือภายนอกที่ส่งเข้ามา อีกทั้งยังได้ยินว่ามีคนไม่น้อยมาสืบ แต่กลับเมินข้ามทุกคนไป

“หัวหน้าตระกูลหลี่ บัดนี้เรือขนสินค้าของข้าใส่เต็มลำแล้ว มิสู้ให้เรือของท่านช่วยข้าขนสินค้าสักเที่ยว ข้าไม่มีวันทำให้ท่านขาดทุนอย่างแน่นอน เป็นเช่นไร?”

หัวหน้าตระกูลหลี่ได้ยินก็รีบพยักหน้ารับปาก “ย่อมไม่มีปัญหา ได้ทำการค้ากับเถ้าแก่ซ่ง ข้าวางใจอย่างที่สุด ไม่รู้ว่าเถ้าแก่ซ่งต้องการมากน้อยเพียงใด?”

“มีมากน้อยเพียงใดก็ต้องการมากน้อยเพียงนั้น!” ซ่งจิ่งเซินใจกว้างอย่างมาก

หัวหน้าตระกูลหลี่ได้เห็นภาพนี้ ถอนหายใจภายในใจ สกุลซ่งเงินหนา ยังไม่ต้องพูดว่าต้องการเหล่านี้ ต่อให้มากกว่านี้ก็ไม่มีปัญหา

“คุณชายซ่ง ข้าได้ยินมาว่าสกุลซ่งจิตใจดีมีเมตตา ทว่าเดินทางมาไกลถึงเพียงนี้เพื่อแจกโจ๊ก ใช่หรือไม่ว่า...”

ด้วยไหวพริบของพ่อค้า จมูกได้กลิ่นว่องไวอย่างมาก เปิดเผยมากไปย่อมทำให้คนสงสัยว่ามีกับดัก ตรงข้ามกันบัดนี้กลับเรียกความสนใจได้มาก ยิ่งปกปิดก็ยิ่งเปิดเผย

วันต่อมา ซ่งรั่วเจินออกจากห้องของฉู่จวินถิง บังเอิญได้พบกับซ่งหลิน

“เจินเอ๋อร์ เจ้าตื่นแล้ว!”

ซ่งหลินเอ่ยปากพลางยิ้มกว้าง แต่จู่ๆ ก็นึกได้ว่าที่นี่เป็นที่พักของฉู่อ๋องมิใช่หรือ?

เช้าตรู่เช่นนี้ เหตุใดเจินเอ๋อร์ถึงออกมาจากห้องของฉู่อ๋องกันเล่า?

“เจินเอ๋อร์ เจ้า...นี่คือ...ฉู่อ๋องเองก็ไม่ใช่คนดี!”

ซ่งหลินปวดใจ อ้าปากกลับไม่รู้พูดอะไรถึงจะดี ทั้งๆ ที่เมื่อคืนรับประกันว่าจะทำให้ได้รับการยอมรับจากพวกเขาให้ได้ สรุปคือ...