ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 814

“ขอเพียงมีความหวัง ก็สามารถลองดูได้”

พูดไป จ้าวชิงหยวนเห็นซ่งรั่วเจินมาแล้ว รีบพูด “แม่นางซ่ง รบกวนเจ้าช่วยดูหน่อยเถอะ เขาอาการหนักเกินไปจริงๆ”

ซ่งรั่วเจินมองนายอำเภอโจวแวบหนึ่ง ผอมจนไม่คล้ายคน แต่มองผ่านหน้าตากลับมองออกได้อย่างง่ายดายว่านี่คือคนดีคนหนึ่ง

“แม่นางซ่ง ยังมีหนทางช่วยท่านลุงโจวหรือไม่?” จ้าวผิงอันเอ่ยปากอย่างกังวล

เขาเคยทรมานเพราะไอมรณะรุมเร้ามาก่อน นั่นคือความทรมานจนอยากตาย ชนิดที่ว่าถึงช่วงสุดท้าย ตนเองล้วนอยากตาย ท่านลุงโจวอดทนมาถึงตอนนี้ได้จะต้องลำบากมากแน่

“มีข้าอยู่ ไฉนเลยจะตายง่ายถึงเพียงนั้น?”

ซ่งรั่วเจินยกมุมปาก เนตรขนงกลับจริงจัง ยื่นมือออกไปวนรอบตัวนายอำเภอโจวเพื่อเก็บไอมรณะ

นายอำเภอโจวรู้สึกเพียงความเย็นยะเยือกที่รุมเร้าเขามาโดยตลอดหายไปอย่างฉับพลัน ความเย็นแทงลึกถึงกระดูกนั้นแทรกซึมทุกอณูรูขุมขน ต่อให้ตากแดดอย่างไรก็ไม่รับรู้ถึงความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย

บัดนี้ ความรู้สึกเย็นยะเยือกหายไปแล้ว ต่อให้ไม่อบอุ่น แต่ก็ไม่รู้สึกเย็น

“ร่างกายท่านต้องรักษาดีๆ สักระยะหนึ่ง ไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้ว แต่อย่างไรเสียก็เคยถูกไอมรณะรุมเร้ามาเป็นเวลานาน อ่อนแออย่างมาก พยายามอย่าโดนอากาศเย็น”

ซ่งรั่วเจินกำชับอีกหนึ่งรอบ หันมองทางจ้าวผิงอันอีกครั้ง “ให้คนนำถ่านให้ความอบอุ่นเข้าไปไว้ในห้องสักหน่อย ประตูหน้าต่างแง้มไว้เล็กน้อย อย่าปิดสนิทเกินไป”

“ข้ารู้แล้ว” จ้าวผิงอันพยักหน้า “เขาก็เหมือนข้าเมื่อก่อน กลัวหนาวใช่หรือไม่!”

“วางใจๆ ข้ามีประสบการณ์!”

จ้าวชิงหยวนเห็นท่าทางลำพองใจของเขานั้น ด่าอย่างขำขันทีหนึ่ง “นี่เวลาอะไรแล้ว เจ้ายังมีใจล้อเล่นอีก รีบไปเตรียมเถอะ!”

ไป๋จื่อเล่าข่าวที่สืบมาแล้วให้ซ่งรั่วเจินฟัง ระหว่างทางมองเห็นราษฎรอดอยากจนผอมโซหน้าเหลือง หนำซ้ำยังมีคนขายลูกชายขายลูกสาวไม่น้อย

เด็กไม่ยินยอมออกห่างบิดามารดา ร้องไห้แทบขาดใจ ทว่าบัดนี้สถานการณ์กลายเป็นเช่นนี้แล้วยังจะมีประโยชน์อันใด?

สายตาซ่งรั่วเจินเผยแววเวทนาวูบหนึ่ง “ท่านพ่อ นายอำเภอเมืองผิงหยางเป็นเช่นไรเจ้าคะ?”

“ถูกฆ่าตายไปแล้ว” สีหน้าซ่งหลินเย็นชาลง

ดวงตาคู่สวยของซ่งรั่วเจินเผยแววสงสัย มองผ่านอารมณ์ของบิดา หยั่งเดาได้ไม่ยากว่าความตายของนายอำเภอคนนี้เกี่ยวข้องกับบิดา

ก็เพียงแค่ท่าทางโมโหของบิดานี้ เดาได้ไม่ยากว่านายอำเภอจะต้องไม่ใช่คนดี ชนิดที่ว่าอาจมีส่วนร่วมในการไล่ฆ่า

อย่างไรเสีย หากนายอำเภอเป็นคนดี พวกท่านพ่อก็คงไม่ต้องถูกไล่ต้อนจนหนีเตลิดไปทั่วสารทิศ