ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 815

“เช่นนั้นบัดนี้ผู้ใดดูแลเมืองผิงหยางหรือเจ้าคะ?”

ซ่งรั่วเจินเอ่ยถามอย่างแปลกใจ ก่อนหน้านี้สกุลหลิงตั้งตนเป็นใหญ่ครอบครองอำนาจของเมืองผิงหยาง นายอำเภอจะต้องเป็นคนของสกุลหลิงแน่

บัดนี้สกุลหลิงไปเมืองหลวงแล้ว หลิงเหวินเทาที่ทิ้งไว้เองก็ตายไปแล้ว กอปรกับนายอำเภอเองก็ถูกฆ่า เมืองผิงหยางมิใช่อยู่ในสถานการณ์ไร้ผู้ปกครองหรอกหรือ?

“นายอำเภอตายไปแล้ว โจวหลี่รับช่วงต่องานของเขาชั่วคราว คนผู้นี้เป็นคนมีมโนสำนึกคนหนึ่ง พวกเรารู้จักเขามานานหลายปี จะต้องไม่ขูดเลือดขูดเนื้อราษฎรเหมือนนายอำเภอหยางแน่”

สายตาซ่งหลินเย็นลง เดิมทีวางแผนว่าต่อให้รังเกียจนายอำเภอคนนี้เยี่ยงไร ก็จะไม่ฆ่าเขาในตอนนี้ ทำให้เกิดความโกลาหลภายในเมืองผิงหยาง

เพียงแต่คนผู้นั้นน่ารังเกียจเกินไป ต่อให้เก็บไว้ก็จะฉวยโอกาสขูดรีดราษฎร มิสู้ฆ่าให้ตายไปเสียเลย!

ขบวนคนมาถึงทางการอย่างว่องไว

“แม่ทัพซ่ง?”

ยามผู้แทนนายอำเภอได้เห็นซ่งหลิน ภายในสายตาเปี่ยมความประหลาดใจ แต่ต่อมาก็กลายเป็นดีใจ

“ท่านยังมีชีวิตอยู่ช่างดีเหลือเกิน!”

“โจวหลี่ คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบกันอีกครั้งในเวลาเช่นนี้” สีหน้าซ่งหลินอ่อนโยน “บัดนี้สถานการณ์เมืองผิงหยางเป็นเช่นไร?”

ยามพวกฉีอู่ทางด้านข้างได้เห็นโจวหลี่ ใบหน้าประดับยิ้ม ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยทำความรู้จักกันมาก่อน สาเหตุที่สนิทสนมกัน ก็เพราะเมื่อแรกยามเข้าสู่สมรภูมิรบ เป็นโจวหลี่รับผิดชอบเตรียมเสบียงอาหารและหญ้าให้พวกเขา

นายอำเภอไม่ใช่คนดี ท่าทีที่มีต่อพวกเขาไม่อาจเรียกว่าเกรงใจได้ เรื่องทั้งหมดล้วนมอบให้โจวหลี่จัดการ

โจวหลี่พยายามอย่างสุดจิตสุดใจ คิดหาทางช่วยแก้ปัญหาให้พวกเขาทั้งหมด มีครั้งหนึ่งพวกเขาบังเอิญเห็นว่ากำลังทะเลาะกับนายอำเภอ ยังถูกลงโทษอีกด้วย

ซ่งรั่วเจินย่อมสามารถมองออกได้ว่าโจวหลี่ยังไม่ได้พูด คนผู้นี้มีใบหน้าซื่อสัตย์หนักแน่นในความสัมพันธ์ มีความรับผิดชอบอย่างมาก ที่ผ่านมาคนมีความยึดมั่นในคุณธรรมก็มีหน้าตาเช่นนี้

เห็นได้ชัดมากว่านี่คือสกุลหลิงกำลังก่อเรื่อง

พวกเขาไม่พอใจก็ออกจากเมืองผิงหยางไป ยังรู้ดีอีกว่าหากกลับเมืองหลวงแล้วก็ไม่มีโอกาสหาเงินทองมหาศาลได้อีก ดังนั้นจึงแสดงละครเช่นนี้

ปรมาจารย์ศาสตร์ลี้ลับเหล่านี้ไม่ธรรมดา มีฝีมืออย่างมาก หากร่วมมือกันสร้างอุทกภัยขึ้นก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

เดิมทีตอนนี้ก็ไม่ใช่ฤดูฝน แต่กลับเกิดภัยพิบัติในช่วงเวลาเช่นนี้ แปลกอย่างมาก

“แม่ทัพซ่ง ข้าได้ยินว่าครั้งนี้ฉู่อ๋องและราชครูกู้เดินทางมาเมืองผิงหยาง ไม่รู้เพราะเหตุใดยังอยู่ที่เมืองไห่เทียนไม่เดินทางมาเสียที บัดนี้ข้าวภายในยุ้งฉางหมดแล้ว”

“หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ก็จะ...ไม่มีโจ๊กให้แจกอีก”