ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 818

“ซ่อนอยู่ที่นี่?” ดวงตาซ่งหลินทอประกาย คิดไม่ถึงลูกสาวยังมีความสามารถเช่นนี้!

โจวหลี่เผยสีหน้าตกตะลึง อันที่จริงเขาเองก็ตามหาภายในจวนมาก่อน แต่ตามหาทุกสถานที่ที่สามารถหาได้แล้ว กลับไม่พบว่าตกลงซ่อนอยู่ที่ใด จึงคิดว่าตอนหยางฮูหยินจากไปได้นำไปทั้งหมดแล้ว

“นี่ไม่ใช่จำนวนน้อย สามารถซื้อเสบียงอาหารได้มากมาย”

ซ่งรั่วเจินหัวเราะเบาๆ ลดเสียงให้เบาลงพูดกับซ่งหลิน “หาคนที่ดูเข้าท่าสักหน่อยแล้วซื้อเสบียงอาหารไม่ต้องมาก รอพี่สามมาแล้วค่อยซื้อจากพี่สามทั้งหมดเจ้าค่ะ!”

“เจินเอ๋อร์ฉลาดนัก!” ซ่งหลินยิ้มกว้าง ลูกสาวของเขามีความสามารถไม่ธรรมดาจริงๆ!

ทุกคนได้เห็นสมบัติซ่อนอยู่ใต้ดินภายในสวนดอกไม้ทางด้านหลังอย่างว่องไว

พูดให้ถูกก็คือไม่มีคนรู้ว่าใต้ดินนี้ซ่อนห้องลับเอาไว้แห่งหนึ่ง!

หลายปีมานี้นายอำเภอหยางซ่อนเงินเหล่านี้ไว้ภายในห้องลับใต้ดินโดยที่ไม่รู้คนรู้

ส่วนซ่งรั่วเจินทำนายออกมาได้ว่าเงินอยู่ใต้ดิน กลับไม่ได้หาเส้นทางของห้องลับ แต่ให้คนขุดลงไป

ทีแรกคนขุดยังรู้สึกแปลกใจ ไม่เข้าใจอยู่ดีๆ ขุดดินทำอันใด แต่ขุดลงไปได้ครู่หนึ่งก็พบว่าข้างล่างแข็งผิดปกติ ต่อมาจึงเจาะเปิดออก

ได้เห็นกล่องเงินทองเครื่องประดับ ทุกคนหายใจเย็นอย่างอดไม่ได้

“ไอ้คนสารเลวนี่ขูดเลือดขูดเนื้อราษฎรมากน้อยเพียงใดกันแน่ แค่นายอำเภอคนหนึ่ง มีเงินมากถึงเพียงนี้!”

“มิน่าเล่าเมืองผิงหยางถึงยากจนมากมาโดยตลอด เงินของราษฎรล้วนเข้ากระเป๋าเขา น่ากลัวว่าเงินบรรเทาทุกข์ของราชสำนักเองก็อยู่ที่นี่ไม่น้อยกระมัง!”

ขณะทุกคนกำลังสนทนากันอยู่นั้น ซ่งรั่วเจินและซ่งหลินสบตากันแวบหนึ่ง นายอำเภอหยางเป็นคนของสกุลหลิง

เขายักยอกเงินมากถึงเพียงนี้ได้ เช่นนั้นเงินทองของสกุลหลิงจะต้องมากกว่าจนชวนให้คนตกใจ

“คนเหล่านี้แต่ละคนล้วนเจ้าเล่ห์เพทุบาย ต้องการใช้วิธีเช่นนี้มากดราคาของพวกเขา น่ากลัวว่าเป็นไปไม่ได้”

“ไม่เป็นไร ไม่ว่ายามใดก็มีคนกล้าลงมือทำก่อนเสมอ พวกเขามองดูแล้วร่วมมือกัน แท้จริงแล้วภายใต้ผลประโยชน์ นี่ก็คือทรายที่กระจัดกระจาย เพียงเป่าทีหนึ่งก็ปลิวแล้ว”

สีหน้าซ่งรั่วเจินเรียบเฉยเป็นปกติ เดิมทีก็เป็นคนแสวงหาผลประโยชน์ สนามการค้าดุจสนามรบ พูดเรื่องคุณธรรมอะไรกัน?

ก่อนหน้านี้นางให้ไป๋จื่อสืบข่าวอย่างชัดเจนแล้ว คนเหล่านี้อาศัยว่าโจวหลี่รังแกง่าย คิดว่าซื้อเสบียงไม่ได้ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องการเสบียงอาหารของพวกเขา นี่ถึงร่วมมือกันกดราคา

เห็นได้ชัดมากว่าพวกเขาไม่ได้รังแกง่าย

เสบียงอาหารของคนเหล่านี้ขายไม่ออกมาโดยตลอด แรงกดดันย่อมไม่น้อย ใกล้จะถึงแปดเท่าแล้ว ทำให้ขายไม่ออก

แท้จริงแล้วต่ำกว่าเล็กน้อย ยังสามารถขายออกไปได้ ก็แค่กำไรลดลง ไม่เหมือนตอนนี้ ราษฎรซื้อไม่ไหว พวกเขาหาเงินไม่ได้