ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 831

เมืองหลวง จวนตระกูลซ่ง

“ฮูหยิน อนุอวิ๋นเอาแต่ป่าวประกาศอยู่ด้านนอกว่าจะมาพบจางฮูหยิน มิให้นางเข้า นางก็เอาแต่ส่งเสียงโวยวายอยู่ด้านนอกไม่หยุด”

พ่อบ้านสีหน้าไม่สู้ดี เขาแทบอยากจะลงมือตบตีสักครั้งแล้วส่งตัวกลับไป แต่ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นคนสกุลอวิ๋น ทำเช่นนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะสมนัก

“อนุอวิ๋นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร? ข้ากับอวิ๋นหงหล่างหย่าขาดกันแล้ว นางยังจะมาหาข้าทำไมอีก?”

จางเหวินใบหน้าถมึงทึง ลุกพรวดขึ้นทันที “ข้าจะออกไปพบนางเดี๋ยวนี้!”

“อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลย” กู้หรูเยียนคว้าตัวจางเหวินไว้ก่อนกล่าวว่า “หากเจ้าออกไปตอนนี้ ในขณะที่นางกำลังโวยวายอยู่ด้านนอก เช่นนั้นมิเท่ากับทำให้เจ้าต้องพลอยขายหน้าไปด้วยหรือ?”

“ตอนนี้นางก็คือผู้ที่ไม่มีอะไรจะเสีย ย่อมไม่เกรงกลัวผู้ที่มี ชื่อเสียงตัวเองป่นปี้ไปแล้ว จึงอยากจะทำลายเจ้าไปด้วย”

ระหว่างที่กล่าวนั้น กู้หรูเยียนก็สั่งพ่อบ้านว่า “เจ้าไปพานางเข้ามาเถิด”

“สตรีนางนี้มิใช่คนที่จะเงียบสงบ ข้ากลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของเจ้า เช่นนั้นให้ข้าออกไปพบนางเองเถิด”

จางเหวินส่ายหน้า ก่อนหน้านี้ที่ก่อเรื่องจนไปถึงทางการก็เป็นบทเรียนให้อนุอวิ๋นไปแล้ว ช่วงนี้เพิ่งจะเงียบลงไปได้สักพัก ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้โผล่มาอีกแล้ว น่ารำคาญจนแทบทนไม่ไหวเสียจริง!

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป นางคงต้องไปถามอวิ๋นหงหล่างให้รู้เรื่องว่าสุนัขของตนจะล่ามโซ่ไว้ให้ดีได้หรือไม่!

“มิเป็นไร แม่ทัพก็ใกล้จะกลับมาแล้ว คิดว่านางเองก็คงไม่กล้าก่อเรื่องวุ่นวายในจวนของเรา”

กู้หรูเยียนกล่าวด้วยรอยยิ้มบาง ช่วงนี้นางสังเกตเห็นได้ชัดเจนว่าท่าทีของผู้คนรอบตัวต่อที่มีนางนั้นต่างออกไป ดูสุภาพขึ้นไม่น้อย

นางเข้าใจดีว่านี่เป็นเพราะซ่งหลิน

แม้นอนุอวิ๋นจะน่ารังเกียจ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีสมองแม้แต่นิดเดียว เว้นแต่นางอยากพินาศไปพร้อมกันกับอวิ๋นหงหล่าง ทว่าตัวนางมุ่งหวังจะขึ้นเป็นอวิ๋นฮูหยินมาโดยตลอด แล้วจะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?

อนุอวิ๋นอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ในใจเกิดความรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ทว่านางเองก็จนปัญญาจริง ๆ

ช่วงนี้นางทะเลาะกับอวิ๋นหงหล่างอยู่บ่อยครั้ง เพราะเหตุนี้ ช่วงหลังอวิ๋นหงหล่างจึงไปอาศัยอยู่นอกจวนพักใหญ่ไม่กลับมา

เดิมทีนางก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ใครจะคิดว่านังจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่อยู่ภายนอกนั่น จะฉกฉวยโอกาสนี้เอาอกเอาใจอวิ๋นหงหล่างสารพัด อีกทั้งยังถึงขั้นกำหนดเรื่องแต่งงานเรียบร้อยแล้ว

เพราะเหตุนี้ นางจึงตั้งใจไปหาอวิ๋นหงหล่างเพราะต้องการคำอธิบาย แต่ใครจะคิดว่าไปถึงกลับถูกไป๋หย่าเหลียนขวางนางเอาไว้ อีกทั้งยังตบตีนางอีกรอบหนึ่ง!

ใครจะคิดว่านางยังไม่ทันจะได้ฟ้อง ไป๋หย่าเหลียนกลับชิงไปคร่ำครวญต่อหน้าอวิ๋นหงหล่างก่อนแล้ว ส่งผลให้อวิ๋นหงหล่างปักใจเชื่อว่านางกำลังเล่นละครเรียกร้องความสงสาร เพียงเพื่อใส่ร้ายไป๋หย่าเหลียน!

“วันนี้ข้ามาก็เพื่อจะบอกท่านว่า ไป๋หย่าเหลียนมิใช่คนดีนางเก่งเรื่องเสแสร้ง แสร้งทำเป็นน่าสงสารและอ่อนแอต่อหน้าอวิ๋นหงหล่าง”

“หากท่านยินดี พวกเราสามารถร่วมมือกันได้ ข้าเชื่อว่าแค่ท่านยอมกลับไป นายท่านจะต้องมิรับนางเข้าจวนเป็นแน่”