ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 833

“ข้าทำอะไร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย?” อนุอวิ๋นกล่าวอย่างขุ่นเคือง

“ตอนนี้ข้ายังไม่ได้แต่งเข้าสกุลอวิ๋นก็จริง แต่ทุกคนต่างรู้ว่างานแต่งงานของเรากำลังเตรียมการอยู่ เดิมทีเจ้าทำอะไร ข้าก็มิได้สนใจ แต่เจ้ากลับเที่ยวไปทำลายชื่อเสียงของข้าทุกหนทุกแห่ง อีกทั้งยังมารังควานพี่จางอีก เจ้าทำเกินไปแล้วจริงๆ!”

ไป๋หย่าเหลียนสีหน้าเย็นชา ลึกลงไปในดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ก่อนหน้านี้นางก็รู้ว่าอนุอวิ๋นไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย เรื่องที่จวนอวิ๋นเอาใจอนุและกดขี่ฮูหยินเอกนั้นไม่มีใครที่ไม่รู้ เพียงไปฟังพวกบ่าวไพร่ในจวนก็จะรู้เรื่องเอง

เพียงแต่นางไม่เคยเห็นสตรีประเภทนี้อยู่ในสายตาเลย ในฐานะฮูหยินเอก ไหนเลยจะยอมให้อนุมากดหัวได้?

ไม่เชื่อฟัง เช่นนั้นก็ต้องตบตีให้หลาบจำ!

“ข้าทำลายชื่อเสียงเจ้า? ตัวเจ้ามีสันดานเช่นนี้อยู่แล้ว ยังต้องให้ข้าทำลายอีกหรือ?”

อนุอวิ๋นโกรธเป็นอย่างมาก ไป๋หย่าเหลียนเมื่ออยู่ต่อหน้านายท่าน นางก็เสแสร้งออดอ้อน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าตน นางกลับแสดงท่าทางแข็งกร้าวและเกรี้ยวกราด

นางรู้ดีว่าหากไป๋หย่าเหลียนได้เข้าจวนไป ไม่ว่านางหรือซีหว่านก็จะไม่มีทางได้อยู่อย่างสงบสุข ดังนั้นนางจึงคิดหาทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางไม่ให้ไป๋หย่าเหลียนเข้ามาได้

“ข้าทำอะไรหรือ? ไม่ว่าจะพูดอย่างไร เจ้าก็เป็นแค่อนุที่จิตใจคับแคบ คนที่มีฐานะเป็นเพียงบ่าวกลับกล้าคิดฝันถึงตำแหน่งฮูหยินเอก!”

“ช่วงเวลานี้เจ้าทำอะไรลงไป คนทั้งเมืองหลวงต่างรู้กันถ้วนหน้า แม้แต่หงหล่างยังต้องถูกผู้คนมากมายหัวเราะเยาะ!”

“หากไม่ใช่เพราะข้าสงสารอวิ๋นหงหล่าง ข้าคงไม่อยากจะมายุ่งกับเจ้า ตอนนี้เจ้ากลับนำความอับอายมาถึงในจวนแม่ทัพซ่ง เจ้ารู้หรือไม่ว่าแม่ทัพซ่งเป็นใคร?”

“แค่บ่าวต่ำต้อยผู้หนึ่ง กล้าที่จะมาสร้างเรื่องวุ่นวายถึงที่นี่ ก็เพราะซ่งฮูหยินจิตใจดี มิเช่นนั้นหากเจ้าจะถูกเฆี่ยนจนตาย ก็สมควร!” ไป๋หย่าเหลียนกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา

กู้หรูเยียนมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างสนใจ ก่อนจะส่งสายตาให้จางเหวินแล้วกระซิบเสียงต่ำว่า

“แม่นางไป๋ผู้นี้แม้อายุไม่มาก แต่นิสัยกลับไม่ธรรมดาเลย ดูสิ คำหนึ่งก็บ่าว คำหนึ่งก็ต่ำต้อย”

ขณะนั้นเอง อวิ๋นหงหล่างก็รีบตามมาถึง เมื่อเห็นภาพความวุ่นวายตรงหน้า สีหน้าของเขาก็ยิ่งก็ดูไม่สู้ดีอย่างยิ่ง

เมื่ออยู่ต่อหน้าจางเหวิน เขารู้สึกอับอายจนแทบมองหน้าใครไม่ติด เดิมทีคิดว่ารีบแต่งงานให้เสร็จสิ้น เพื่อกู้หน้าตัวเองคืนต่อหน้านาง ใครจะคิดว่าเรื่องงานแต่งยังไม่ทันสำเร็จ กลับต้องขายหน้าเสียก่อน!

“นี่เจ้าวิ่งโร่มาก่อเรื่องอะไรที่นี่อีกแล้ว?”

อวิ๋นหงหล่างหน้าแดงก่ำ น้ำเสียงแทบจะเอ่ยออกมาหลังจากที่กัดฟันกรอด สตรีสารเลวนางนี้ ศักดิ์ศรีของเขาถูกนางทำลายจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว!

ในแววตาของอนุอวิ๋นสะท้อนความตื่นตระหนก หากเป็นเมื่อก่อน เมื่อเจออวิ๋นหงหล่าง นางมักจะยินดีเป็นอย่างยิ่ง แต่บัดนี้เมื่อได้เห็นแววตาเช่นนี้ของเขา กลับมีเพียงความหวาดหวั่นแล่นเข้ามาในใจ

“พานางกลับไปเดี๋ยวนี้! หากมิได้รับอนุญาตจากข้า ห้ามก้าวออกจากเรือนแม้แต่ครึ่งก้าว!”

อวิ๋นหงหล่างนำบ่าวรับใช้ติดตามมาด้วย ก่อนหน้านี้ เพราะเห็นแก่ไมตรีจิตที่มีต่อกันหลายปีของทั้งสอง แม้อนุอวิ๋นจะก่อเรื่องวุ่นวาย เขาก็ยังไม่เคยลงโทษนางเลย