ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 855

ซ่งรั่วเจินฟังคำบอกเล่านั้นแล้ว ดวงตาก็ฉายแววประหลาดใจ นี่คงไม่ใช่...เจ้าสาวผีหรอกนะ?

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับนางแต่อย่างใด อันที่จริงในหมู่ชาวบ้านก็มักเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นบ่อยๆ กระทั่งว่าจัดงานแต่งงานกับผีก็ยังมี แต่เห็นได้ชัดว่าครอบครัวคนผู้นี้ไม่รู้เรื่อง ทั้งยังถูกผีสาวตามพัวพันสำเร็จแล้วด้วย?

“เจ้าว่าเรื่องนี้แปลกไหม?”

ฉู่อวิ๋นกุยมีสีหน้าร้อนใจ ถ้าเป็นตอนก่อนหน้าที่จะได้รู้จักซ่งรั่วเจิน เขาจะต้องไม่คิดอะไรมากเป็นแน่ คงคิดแค่ว่าเจ้าหมอนี่หมกมุ่นตอนกลางวันเอาไปฝันตอนกลางคืน พูดตรงๆ ก็คือแตกหนุ่มแล้ว

แต่หลังจากที่เขาได้เห็นสีหน้าที่ทั้งอิดโรยและไม่น่ามองของจ้าวซวี่ไป๋ก็รู้สึกว่าจะต้องมีปัญหาแน่นอน

ซ่งรั่วเจินพยักหน้าน้อยๆ แต่ก็ไม่ได้พูดยืนยันออกมาตรงๆ

“จากที่ท่านพูดมา สถานการณ์ก็ประหลาดอยู่บ้างจริงๆ นั่นแหละ แต่ตกลงแล้วเป็นเรื่องอะไรกันแน่ ยังต้องไปดูด้วยตาตัวเองก่อนจึงจะยืนยันได้”

“ตอนนี้สุขภาพเขาย่ำแย่ลงทุกที ท่านบอกว่าเขาล้มป่วยหนัก รู้หรือไม่ว่าป่วยเป็นอะไร?”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” ฉู่อวิ๋นกุยส่ายศีรษะ “หมอหลายคนไปดูอาการให้แล้ว แต่ดูเหมือนก็ตรวจไม่พบอะไร ข้าได้ยินท่านป้าบอกว่ากินยาไปเยอะแล้วก็ยังไม่ดีขึ้น ตอนนี้ร้อนใจยิ่งนัก”

เดิมนั้นเขาไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะเกิดเรื่องกับเจ้าหมอนี่ คิดว่าแค่ป่วยจึงหายหน้าหายตาไปพักหนึ่งเท่านั้น รอจนหายดีแล้วก็คงจะออกมาเจอกันอีก

ใครเลยจะคาดคิดว่าอาการจะทรุดลงเรื่อยๆ หลังจากเขาไปดูด้วยตัวเองแล้วถึงเข้าใจ เจ้าหมอนี่ดูแล้วอยู่ในสภาพป่วยเกินเยียวยา อีกไม่นานก็คงจะลาโลกไปแบบนั้นเลย

“ถ้าป่วยจริงๆ ในเมืองหลวงมีหมอมากมายปานนั้น ถึงจะรักษาไม่หาย อย่างน้อยก็ต้องตรวจเจออะไรบ้าง”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้วเรียว รู้สึกว่าแม่นางผู้นี้ไม่น่าจะมาพัวพันกับจ้าวซวี่ไป๋โดยไร้สาเหตุ

“ท่านบอกว่าเขาเป็นแบบนี้หลังจากพลัดตกน้ำ ท่านรู้หรือไม่ว่าสถานที่ที่เขาตกน้ำเคยมีแม่นางจมน้ำเสียชีวิตมาก่อนหรือไม่? กระทั่งว่าเป็นคนที่พวกท่านเคยรู้จักมาก่อน?”

เมื่อวาจานั้นดังขึ้น สีหน้าฉู่อวิ๋นกุยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย คล้ายกำลังครุ่นคิด แต่ก็ดูไม่ใคร่แน่ใจนัก

“นี่...ข้าได้ยินว่าเมื่อก่อนซวี่ไป๋มีน้องสาวที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กคนหนึ่ง นางจมน้ำตายที่นั่น แต่ตอนนั้นพวกข้ายังเล็กจึงจำได้ไม่ชัดเท่าไร”

ฉู่อวิ๋นกุยพูดอยู่ก็มองไปทางฉู่จวินถิง “เสด็จพี่ ท่านจำได้หรือไม่?”

ฉู่จวินถิงคล้ายกับคิดอะไรขึ้นมาได้เช่นกัน เขากล่าวว่า “นี่เป็นเรื่องเมื่อสิบปีก่อนได้แล้วกระมัง ตอนนั้นพวกเจ้าไปเล่นแถวนั้นด้วยกัน เหมือนว่าจะทะเลาะกันจึงทิ้งแม่นางผู้นั้นไว้ตรงนั้นให้หาทางไปเอง ตอนกลับไปถึงพบว่าแม่นางผู้นั้นพลัดตกน้ำ”