ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 856

“ข้าจำได้ว่าตอนนั้นเจ้าได้รับความตกใจ หลังกลับมาก็มีไข้สูงไปสามวัน ต่อมาถึงได้ดีขึ้น”

เนื่องจากตอนนั้นนี่เป็นเรื่องครึกโครมมาก เขาจึงจำเรื่องนี้ได้แม่น ตอนนั้นคนที่กลับมาล้วนถูกสั่งสอนอย่างหนัก ฉู่จวินถิงจึงมีความประทับใจเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างลึกซึ้ง

ตอนนั้นเขายังพยายามทำความเข้าใจต้นสายปลายเหตุของเรื่องนี้โดยละเอียด หลังจากจ้าวซวี่ไป๋ทะเลาะกับแม่นางผู้นั้น สองฝ่ายก็แยกทางกัน พวกเขาไปเล่นบริเวณไม่ไกลออกไป ทั้งยังไม่คิดว่าแม่นางผู้นั้นจะเกิดเรื่อง

ไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดอยู่ดีๆ จึงพลัดตกน้ำ

ฉู่อวิ๋นกุยนึกถึงเรื่องในตอนนั้นขึ้นมาแล้วก็รู้สึกขนลุกซู่จึงลูบแขนโดยไม่รู้ตัว “แม่นางซ่ง เจ้าคงไม่ได้หมายความว่าแม่นางในความฝันของซวี่ไป๋คือเพื่อนเล่นสมัยเด็กผู้นั้นหรอกนะ?”

หลังจากซ่งรั่วเจินได้ยินว่าที่นั่นเคยมีคนจมน้ำตายมาก่อนจริงๆ ทั้งยังเป็นแม่นางที่รู้จักก็รู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูง

“ใช่ว่าจะไม่มีความเป็นไปได้นี้ ถ้าไม่มีต้นสายปลายเหตุเสียเลย จู่ๆ ฝ่ายตรงข้ามไม่มีทางมาพัวพันกะทันหันเช่นนี้”

“แม่น้ำทุกสายล้วนเคยมีคนตายมาก่อน คนที่ตกน้ำยิ่งมีจำนวนนับไม่ถ้วน แต่คนส่วนใหญ่ หลังจากตกน้ำก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ นี่ล่ะคือปัญหา”

ทุกคนฟังแล้วก็รู้สึกว่านางพูดมีเหตุผลมาก แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น มิเท่ากับว่ามีเจตนาแก้แค้นหรอกหรือ?

“ตอนนั้นคงไม่ใช่พวกท่านผลักนางตกน้ำกระมัง?” ซ่งรั่วเจินถามอย่างจริงจัง

ถ้าเจตนา เช่นนั้นก็เป็นไปได้มากว่าเป็นวิญญาณอาฆาต สถานการณ์ก็จะต่างออกไป

“ไม่ใช่” ฉู่อวิ๋นกุยส่ายหน้าติดต่อกัน “พวกข้าไม่ได้ทำร้ายนางจริงๆ ตอนนั้นแค่อายุน้อยเกินไป แม่นางน้อยยังขี้แย ตอนนั้นพวกข้าไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผา ดังนั้นพอนางร้องไห้ก็พูดแค่ว่ายุ่งยากจริงๆ แล้วก็ไปเล่นกันที่อื่น”

“ไม่ต้องเกรงใจ ทุกคนล้วนรู้จักกัน ทั้งยังมาเจอกันโดยบังเอิญเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่ามีวาสนาต่อกัน” ลั่วหวยหลี่พูด

อวิ๋นเนี่ยนชูชิมของว่างที่ลั่วหวยหลี่ส่งมาให้ ดวงตาพลันสว่างวาบ นางพูด “ไส้ถั่วแดงกวนนี่ รั่วเจินชอบรสนี้ที่สุดแล้ว คราวหน้าข้าจะซื้อไปให้นางชิมด้วยเหมือนกัน”

“นี่จะยากตรงไหน? ประเดี๋ยวข้าให้คนไปซื้อมาให้” ลั่วหวยหลี่ตอบรับ “จริงสิ เมื่อวานเจ้าพักที่จวนสกุลซ่ง วันนี้กลับไปแล้วยังจะพักที่จวนสกุลซ่งต่อหรือไม่?”

อวิ๋นเนี่ยนชูครุ่นคิดแล้วตอบว่า “ข้ายังพักที่จวนสกุลซ่ง รั่วเจินเพิ่งกลับมา ข้ามีอะไรอยากพูดกับนางเยอะเลย”

“เจ้ามีอะไรอยากพูดกับนางเยอะก็ไปหานางตอนกลางวันสิ ตอนกลางคืนกลับมาจะสะดวกกว่า” อวิ๋นเฉิงเจ๋อพูด

อวิ๋นเนี่ยนชูตอบโดยไม่มองอวิ๋นเฉิงเจ๋อ “วันนี้ท่านพี่ยุ่งขนาดนี้ ไม่แน่ว่าในไม่ช้าก็คงจะได้แต่งงานแล้ว ไม่ต้องสิ้นเปลืองความคิดเรื่องข้าหรอกเจ้าค่ะ อย่างไรเสียรั่วเจินกับท่านป้าล้วนดีมาก ไม่มีทางรำคาญข้าหรอก”