“ในเมื่อคุณชายจ้าวกล่าวชัดเจนถึงเพียงนี้แล้วว่าไม่ต้องการให้พวกเราช่วย หากว่าตามที่ข้าคิด พวกเราก็ไปกันเถิด”
ซ่งรั่วเจินเหลือบมองจ้าวซวี่ไป๋ที่อารมณ์กำลังเดือดดาลแวบหนึ่ง ด้วยสภาพร่างกายของเขาในยามนี้ หากยังคงโต้เถียงต่อไปเช่นนี้อีกเพียงไม่กี่คำ ก็ไม่จำเป็นต้องให้ฉู่อวิ๋นกุยลงมือ ตัวเขาเองคงจะโมโหจนหมดสติไปเอง
สีหน้าของฉู่อวิ๋นกุยเปลี่ยนไปเล็กน้อย “พี่สะใภ้…”
ซ่งรั่วเจิน “???” เหตุใดจึงเรียกว่าพี่สะใภ้เล่า!
ฉู่จวินถิงสบสายตาที่เต็มไปด้วยความงุนงงของซ่งรั่วเจิน ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “เชื่อฟังพี่สะใภ้ของเจ้าเถิด”
ฉู่อวิ๋นกุย “!!!”
นายหญิงจ้าวเมื่อเห็นดังนั้นก็ยิ่งร้อนใจ “แม่นางซ่ง ตอนนี้สมองของซวี่ไป๋ไม่สมประกอบนัก เจ้าอย่าได้โกรธเขาเลย ขอร้องล่ะ โปรดช่วยเขาด้วยเถิด!”
“ท่านป้าอย่าได้ร้อนใจไป พวกเราออกไปแล้วค่อยคุยกันเถิด” ซ่งรั่วเจินกล่าวปลอบโยน
นายหญิงจ้าวพยักหน้า ก่อนเดินตามออกจากเรือนไปด้วยความสับสนและจนปัญญา
“บัดนี้คุณชายจ้าวมีแต่เรื่องของสตรีนางนั้นอยู่เต็มหัว พวกเราจะกล่าวสิ่งใดไปก็ล้วนไร้ประโยชน์ ยันต์ใบนี้มอบให้ท่าน”
ซ่งรั่วเจินหยิบยันต์ออกมาแผ่นหนึ่งแล้วส่งให้แก่นายหญิงจ้าว ก่อนจะกล่าวว่า “คืนนี้ ใช้โอกาสในยามที่เขาหลับสนิท แอบนำยันต์แผ่นนี้ไปติดไว้ที่หัวเตียงของเขาก็พอ
เมื่อถึงวันพรุ่งนี้ พวกเราก็มิจำเป็นที่จะต้องร้อนใจไป เขาย่อมจะเป็นฝ่ายมาขอความช่วยเหลือจากพวกเราเอง”
นายหญิงจ้าวดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะรีบรับยันต์มาด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบคุณแม่นางซ่งยิ่งนัก!”
“ได้รับมอบหมายก็ต้องทำให้สุดความสามารถ มิจำเป็นต้องเกรงใจ” ซ่งรั่วเจินยิ้มเบา ๆ สำหรับนางแล้วเรื่องเช่นนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย มิได้เปลืองแรงอันใดเลย
ซ่งจิ่งเซินมองภาพนี้ แล้วรู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก น้องหญิงห้ามีความสามารถถึงเพียงนี้เชียวหรือ นางช่างเก่งกาจนัก!


VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่การเติมเงินใช้เป็นเพียงบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น...