ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 864

สภาพแวดล้อมในยุคปัจจุบันและยุคโบราณย่อมแตกต่างกัน หลายสิ่งจึงต้องปรับเปลี่ยนตามไปด้วย ทว่าซ่งจิ่งเซินเดิมทีก็เป็นผู้ที่เฉลียวฉลาดอยู่แล้ว อีกทั้งยังมีวิสัยทัศน์เฉพาะตัวในด้านการทำธุรกิจ

แค่นางเสนอแนวคิดขึ้นมา ซ่งจิ่งเซินก็สามารถคิดหาหนทางที่เป็นไปได้และนำมาปฏิบัติได้จริงอย่างรวดเร็ว

ซ่งจิ่งเซินได้ยินถ้อยคำของซ่งรั่วเจิน ดวงตาก็ยิ่งเปล่งประกายขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายต้องรีบคว้ามือของซ่งรั่วเจินอย่างมิอาจข่มกลั้นความตื่นเต้นได้

“น้องหญิงห้า เจ้าเป็นอัจฉริยะจริง ๆ วิธีนี้ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”

สกุลซ่งของพวกเขาเดิมทีก็มีร้านค้าอยู่ในหลายเมือง บัดนี้เมื่อมีวิธีการนี้มาอีก แม้ว่ากระบวนการจะยุ่งยากอยู่บ้าง แต่หากประสบความสำเร็จ อิทธิพลของสกุลซ่งของพวกเขาย่อมมหาศาลอย่างแน่นอน!

“การดำเนินการโดยละเอียดยังคงต้องพึ่งพาท่านอยู่ดี มันค่อนข้างจะเปลืองแรงไม่น้อย” ซ่งรั่วเจินกล่าว

ซ่งจิ่งเซินโบกมือ “นี่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรกันล่ะ? ล้วนให้ข้าจัดการเถิด เมื่อถึงเวลานั้น กิจการสกุลซ่งของเราย่อมต้องเปิดทั่วทุกสารทิศ เพียงแค่คิดก็ดีใจยิ่งนัก!”

เมื่อร้านค้าของสกุลซ่งได้รับการปรับปรุง อีกทั้งยังมีอาหารใหม่เตรียมเปิดตัว ทั้งเมืองหลวงต่างตั้งตารอคอยกันถ้วนหน้า

แม้ว่าร้านค้าจะเพิ่งเริ่มปรับปรุง ยังไม่ได้มีการเปิดเผยสิ่งใดออกมา แต่ทุกคนเพียงแค่ได้ยินก็รู้สึกมั่นใจว่าจะไม่แย่อย่างแน่นอน ถึงกับมีการเริ่มนัดหมายกันไว้แล้วว่า เมื่อถึงวันเปิดร้าน จะต้องเป็นคนแรกที่ไปลองให้ได้!

อาหารที่สกุลซ่งเปิดตัวในยามนี้ ไม่เคยทำให้ผู้ใดผิดหวังมาก่อน ว่ากันว่าล้วนเป็นสิ่งที่คุณหนูห้าแห่งสกุลซ่งคิดค้นขึ้นมา และไม่เคยทำให้ผู้ใดผิดหวังเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ไม่นานนัก อวิ๋นเนี่ยนชูก็ถูกลั่วหวยหลี่พาตัวกลับมาส่ง และยังมีอวิ๋นเฉิงเจ๋อที่เดินทางมาด้วยกัน

“วันนี้ต้องขอบคุณคุณชายลั่วจริง ๆ ข้าได้เล่นอย่างมีความสุขยิ่งนัก” อวิ๋นเนี่ยนชูกล่าวขอบคุณ

ลั่วหวยหลี่เผยรอยยิ้มเต็มใบหน้า “เจ้ามีความสุขก็นับเป็นเกียรติของข้า อีกไม่กี่วันพวกเราไปชมดอกเหมยด้วยกันดีหรือไม่? ดอกเหมยในสวนดอกเหมยบานแล้ว เป็นช่วงที่กำลังงดงามยิ่งนัก”

อวิ๋นเนี่ยนชูพยักหน้า “ได้สิ”

อวิ๋นเนี่ยนชูมองลั่วหวยหลี่ที่จากไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะโบกมือให้เขาที่เปิดม่านมองลงมาจากบนรถม้า จนกระทั่งรถม้าจากไป สีหน้าของนางก็พลันเย็นชาลงในทันที

อวิ๋นเฉิงเจ๋อมองภาพนั้น สีหน้าก็ยิ่งเย็นชาลง นางยิ้มให้ลั่วหวยหลี่อย่างสดใส แต่พอเป็นเขา นางกลับไม่มีแม้แต่รอยยิ้มสักนิด

“ข้ากลับก่อนแล้ว”

อวิ๋นเนี่ยนชูหันหลังเตรียมจากไป ทว่าอวิ๋นเฉิงเจ๋อกลับคว้ามือนางไว้

“เจ้าไม่อยากเห็นหน้าข้าขนาดนั้นเชียวหรือ?”

เสียงทุ้มลึกของชายหนุ่มเจือไปด้วยความร้อนรนเล็กน้อย อีกทั้งยังแฝงความหงุดหงิดที่ยากจะสังเกตได้ ตลอดทั้งวันหัวใจของเขาล้วนเต็มไปด้วยความกระสับกระส่ายที่มิอาจอธิบายออกมาได้

เมื่อได้ยินถ้อยคำของเขา อวิ๋นเนี่ยนชูถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความขุ่นเคือง ก่อนกล่าวว่า “มิใช่ท่านหรอกหรือที่ไม่อยากพบหน้าข้า? ก่อนหน้านี้ท่านหลบหน้าข้าทั้งวัน แม้แต่คำพูดก็ยังมิอยากเอื้อนเอ่ยกับข้าสักสองสามประโยค บัดนี้ข้าเพียงทำให้ท่านสมปรารถนา รักษาระยะห่างจากท่าน เช่นนี้ก็ดีแล้วมิใช่หรือ”