ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 870

“ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจ”

ฉู่อวิ๋นกุยตบมือของเขา “ปีนั้นข้าเองก็อยู่ด้วย ตกลงเรื่องราวเป็นเช่นไร ทุกคนล้วนรู้ดี พูดขึ้นมาแล้ว อันที่จริงพวกเราก็ไม่สามารถหนีความรับผิดชอบทั้งหมดพ้น”

ปีนั้นอายุยังน้อยไม่รู้ความ หลังเอะอะโวยวายแล้วก็จากไป ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้น พวกเขาเองก็ต้องรับผิดชอบจริงๆ

เป็นความผิดของพวกเขา

ตอนนี้เอง จ้าวซวี่ไป๋มองเห็นซ่งรั่วเจนจึงรีบเอ่ยถาม “แม่นางซ่ง เหตุใดเหมียวเหมี่ยวจึงกลายเป็นเช่นนี้? ข้าได้ยินมาว่าคนตายไปแล้วจะได้เกิดใหม่ เหตุใดนางจึงยังอยู่ในแม่น้ำเย็นยะเยือกนั้นอยู่ตลอดเล่า?”

แม้ว่าตอนนั้นเฉียนชิ่งเหมียวยังพูดไม่จบ แต่เขาได้ยินนางพูดว่าในน้ำหนาวมาก

ปีนั้นนางยังเด็กก็ต้องสำลักน้ำเย็นยะเยือกในแม่น้ำตายไป ชนิดที่ว่าผ่านมานานหลายปีถึงเพียงนี้ก็ยังถูกสภาพแวดล้อมเย็นยะเยือกโอบล้อมไว้...

ทีแรกเขาคิดจริงว่าเฉียนชิ่งเหมียวน่ากลัว แต่ตอนนี้คิดตกแล้ว เดิมทีทั้งหมดก็เป็นความผิดของเขา

“เพราะนางมีความยึดติด” ซ่งรั่วเจินพูดตามตรง

ผีตายในน้ำสำลักน้ำจนตาย แม้อนาถมาก แต่สามารถเกิดใหม่ได้ ทว่านางยังอยู่ที่นั่นไม่ยอมจากไป คาดว่ามีความยึดติดจึงยังอยู่ที่นั่น

“เช่นนั้นนางพูดว่าต้องการให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนนาง ใช่หรือไม่ว่าหากข้าตายไป นางก็สามารถปลดเปลื้องความยึดติดได้แล้ว?” จ้าวซวี่ไป๋เอ่ยถามอีกครั้ง

เพียงนายหญิงจ้าวได้ยินถ้อยคำนี้สีหน้าก็เปลี่ยนไป “ซวี่ไป๋ เจ้าอย่าโง่เขลาเป็นอันขาด นั่นคือผีสาว! ตอนแรกเจ้าผิดจริง แต่ความผิดของเจ้าไม่ถึงกับต้องตายเสียหน่อย!”

“ท่านแม่ อันที่จริงท่านพ่อดีต่อท่านมาก ต่อให้ไม่มีข้า พวกท่านก็สามารถใช้ชีวิตอย่างดีได้” จ้าวซวี่ไป๋พูด

“เจ้าพูดเหลวไหล!” นายหญิงจ้าวโมโห “หากไม่มีเจ้าลูกชายคนนี้ ข้าคงถูกตาเฒ่าคนนั้นไล่ออกจากบ้านไปแล้ว ถึงตอนนั้นก็คงต้องเร่ร่อนขอทานข้างถนน ยังมิสู้ตายไปกับเจ้าเสียเลย อย่างน้อยก็ตายอย่างมีศักดิ์ศรี!”

พวกซ่งรั่วเจินสบตากันแวบหนึ่ง กลับคิดไม่ถึงเลยว่านายหญิงจ้าวที่ก่อนหน้านี้มีอุปนิสัยอ่อนโยนยามอยู่ต่อหน้าพวกเขาจะตรงไปตรงมาเช่นนี้...

“วางใจเถอะ หากท่านปล่อยให้นางเอาชีวิตไปจริง นางก่อกรรมทำชั่วจนกลายเป็นวิญญาณอาฆาต นั่นต่างหากไม่มีโอกาสเกิดใหม่แล้วจริงๆ” ซ่งรั่วเจินพูด

เพียงถ้อยคำนี้พูดออกมา นายหญิงจ้าวก็ถอนหายใจ ดวงตาสองข้างเปี่ยมความหวัง “แม่นางซ่ง เช่นนั้นจากนี้ไปพวกเราจะทำเช่นไร? ไม่ว่าให้พวกเราเผากระดาษเงินมากเพียงใดหรือตั้งป้ายวิญญาณไว้และบูชาทั้งวันทั้งคืน พวกเราก็ยินดี”

“น่ากลัวว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาถึงเพียงนี้ ข้าขอทำนายให้แน่ใจก่อน” ซ่งรั่วเจินหยิบยันต์ออกมา สายตาลุ่มลึก