ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 871

เสียงซ่งรั่วเจินเพิ่งเงียบลง สายตาทุกคนล้วนตกอยู่บนตัวนาง หรือว่าภายในนี้ยังมีเงื่อนงำ?

“ปีนั้นพวกท่านแน่ใจได้อย่างไรว่านางพลัดตกน้ำตาย?” ซ่งรั่วเจินเอ่ยถาม

นายหญิงจ้าวพูดอย่างสงสัย “ปีนั้นพวกเขาเด็กสองสามคนไปเล่นด้วยกัน อันที่จริงบริเวณใกล้เคียงก็มีคนอยู่ เพียงแต่ไม่รู้เพราะเหตุใด แม่นมสาวใช้ล้วนไม่ทันสังเกตเห็น อีกทั้งยังไม่รู้ว่านางพลัดตกน้ำได้อย่างไร

รอจนไปพบ คนก็หมดลมหายใจแล้ว ดังนั้นทุกคนจึงคิดว่าพลัดตกน้ำ จึงไม่ได้คิดมาก”

“อันที่จริงในสายของข้า แต่ไหนแต่ไรมาเหมียวเหมี่ยวเด็กคนนี้ใจเซาะมาก นางไม่มีวันเล่นสนุกถึงขั้นกระโดดลงน้ำ บางทีอาจไม่ทันระวังจึงตกลงไป หรือบางที...”

ซ่งรั่วเจินเลิกคิ้ว “หรือบางทีอาจถูกคนผลักตกลงไป?”

สีหน้านายหญิงจ้าวเปลี่ยนไป “ข้าเองก็ไม่กล้าพูดเรื่องนี้ ไม่มีหลักฐานอันใด อีกทั้งยังหาไม่พบว่าตกลงเป็นใครมีเป้าหมายเช่นนี้ ถึงขั้นทำร้ายเด็กเล็กคนหนึ่งตาย”

สายตาลุ่มลึกของฉู่จวินถิงสะท้อนแววใคร่ครวญและพูดว่า “เช่นนั้นเรื่องนี้ก็แปลกเกินไปแล้ว ยามคุณชายและคุณหนูแต่ละบ้านออกนอกบ้าน ข้างกายจะต้องมีแม่นมสาวใช้เฝ้าอยู่ โดยทั่วไปไม่สามารถเกิดเรื่องเช่นนี้ได้”

“ปีนั้นเป็นพวกซวี่ไป๋เผอเรอจริง แต่แม่นมกับสาวใช้มีความรับผิดชอบมากยิ่งกว่า”

“หลังผ่านเรื่องนี้ไป แม่นมสาวใช้ที่ติดตามเหมียวเหมียวล้วนถูกตีตายไปแล้ว” นายหญิงจ้าวพูด

ซ่งรั่วเจินและฉู่จวินถิงสบตากันแวบหนึ่ง ภายในสมองของทั้งคู่เกิดข้อสันนิษฐานหนึ่ง

“ฆ่าคนปิดปาก?”

“ฆ่าคนปิดปาก?”

ทั้งสองคนพูดพร้อมกันแต่คนละเสียง กลับทำให้คนภายในห้องตกตะลึง

“อะไรนะ?” จ้าวซวี่ไป๋เบิกตากว้าง เปี่ยมความรู้สึกเหลือจะเชื่อ

“แน่นอน” ซ่งรั่วเจินพยักหน้า “ท่านและแม่นางเหมียวเหมี่ยวของท่านมีจิตปฏิพัทธ์ต่อกันมาเนิ่นนาน เหตุใดไม่ถามให้ละเอียดเล่า?”

สีหน้านายหญิงจ้าวเปลี่ยนไป ครู่ต่อมาอยากปฏิเสธ ทว่าเผชิญหน้ากับซ่งรั่วเจินและฉู่จวินถิง นางไม่กล้าพูดปฏิเสธโดยตรง ทำเพียงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“แม่นางซ่ง ก่อนหน้านี้ซวี่ไป๋หลับก็ไม่ตื่นขึ้นมา หากเขายังไปพบเหมียวเหมียวอีกจะไม่อันตรายถึงชีวิตหรือ?”

“ท่านป้าวางใจได้ มีข้าอยู่ไม่มีวันเกิดเรื่องเจ้าค่ะ ยิ่งไปกว่านั้นเพียงคุณชายจ้าวหลับฝันก็ได้พบแม่นางเหมียวเหมี่ยว หรือว่าภายภาคหน้าเขาจะไม่นอนหลับอีกต่อไปแล้ว?” ซ่งรั่วเจินพูด

นายหญิงจ้าวถอนหายใจ กลับเข้าใจว่าหากไม่นอนหลับ จ้าวซวี่ไป๋มีเพียงตายเร็วขึ้นเท่านั้น

มองท่าทางกินไม่ได้นอนไม่หลับของเขา คิดจะทรมานให้หมดแรงตายไปจริงๆ

“ข้าอยากไปถามนางด้วยตนเอง” จ้าวซวี่ไป๋เอ่ยขึ้น “นางเรียกข้าว่าพี่ชายตั้งแต่เด็ก เรื่องในปีนั้นเป็นข้าผิดเอง หากนางถูกคนลอบทำร้าย ข้าเองก็จะพยายามทวงคืนความยุติธรรมให้นาง”