ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 872

ซ่งรั่วเจินหยิบยันต์ออกมาหนึ่งใบ ติดไว้ที่หัวเตียงดังเดิมแล้วพูดว่า “อีกเดี๋ยวเจอนางก็ไม่ต้องกลัว นางทำร้ายท่านไม่ได้”

“ขอบคุณแม่นางซ่งมาก”

จ้าวซวี่ไป๋นึกถึงแสงสีทองที่ได้เห็นก่อนหน้านี้ก็รู้ความยอดเยี่ยมของยันต์ใบนี้แล้ว เทียบกับยันต์ใบก่อนและยันต์ใบนี้ สีของมันจางกว่ามาก

มองเห็นจ้าวซวี่ไป๋นอนหลับ ทุกคนล้วนตึงเครียดขึ้นมา

ฉู่จวินถิงมองแม่นางข้างกาย “ใช่หรือไม่ว่ายังมีเรื่องอื่นที่พวกเราไม่รู้?”

“ท่านมองออกได้เยี่ยงไร?” ซ่งรั่วเจินตกตะลึงอย่างอดไม่ได้ นางไม่ได้พูดอะไรเสียหน่อย

ฉู่จวินถิงเลิกคิ้วคม “ข้าย่อมไม่รู้เรื่องศาสตร์ลี้ลับ แต่ข้ารู้จักเจ้า”

หรือพูดอีกอย่างคือเขามองออกผ่านท่าทีตอบสนองของซ่งรั่วเจิน

ซ่งรั่วเจิน “???”

ฉู่อวิ๋นกุยกลับไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย เสด็จพี่เชี่ยวชาญการสังเกตสีหน้าที่สุด มีประโยชน์อย่างยิ่งตอนตัดสินคดี หาไม่แล้วคงไม่มีคนมากมายไม่อาจหลุดรอดสายตาของเสด็จพี่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดว่าบัดนี้สายตาของเสด็จพี่เต็มไปด้วยพี่สะใภ้ ย่อมสังเกตออก

“พี่ แม่นางซ่ง เจ้าพูดเถอะเรื่องอื่นนั้นหมายความว่าอันใด?”

ฉู่อวิ๋นกุยจะเรียกพี่สะใภ้ แต่สังเกตเห็นว่ายังมีคนนอกอยู่จึงรีบเปลี่ยนคำพูด ทอดถอนใจภายใน ตกลงเสด็จพี่จะสู่ขอพี่สะใภ้ยามใดกันเล่า!

ก่อนหน้านี้ไม่ใช่พูดว่ารอกลับจากทางใต้แล้ว เสด็จพ่อจะประทานสมรสหรอกหรือ?

บัดนี้กลับมาแล้ว เหตุใดยังไม่ประทานสมรสอีก? เขาอยากเรียกพี่สะใภ้อย่างเปิดเผยเสียที

แต่งงานกับผี เห็นได้ชัดว่าเป็นการสังเวย!

พวกซ่งรั่วเจินล้วนรู้ดีอยู่ภายในใจ เฉียนชิ่งเหมียวตายไปนานมากถึงเพียงนี้ คนที่ยังตระหนักต้องการให้นางแต่งงาน นอกจากบิดามารดาสกุลเฉียนแล้ว น่ากลัวว่าก็ไม่มีคนอื่นอีก

“ฝีมือพวกเขาช่างโหดเหี้ยมจริงๆ!” นายหญิงจ้าวเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “หลังเกิดเรื่องในปีนั้น พวกเราทั้งครอบครัวล้วนไปขอขมา หลายปีมานี้พวกเขาใช้เรื่องนี้มาข่มขู่พวกเราไม่หยุด พวกเราล้วนมอบสิ่งที่สามารถให้ได้ไปทั้งหมดแล้ว”

“ใครคิดเล่าว่าพวกเขาถึงขั้นยังไม่ยอมเลิกรา ยังต้องการชีวิตของซวี่ไป๋อีก?”

ซ่งรั่วเจินนึกถึงเฉียนหย่าหลินที่ได้พบเมื่อวานขึ้นได้ “เฉียนหย่าหลินคือพี่สาวของเฉียนชิ่งเหมียวหรือเจ้าคะ?”

“ใช่แล้ว นางเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเหมียวเหมี่ยว อันที่จริงเดิมทีข้าก็ไม่ชอบนางอยู่แล้ว เด็กคนนี้อุปนิสัยไม่ดี แต่เพราะพวกเราทำผิดต่อสกุลเฉียน ดังนั้นหลายปีมานี้ไม่ว่าพวกเขาต้องการสิ่งใด พวกเราสามารถทำได้ก็จะพยายามทำอย่างสุดความสามารถ”