ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 890

มิหนำซ้ำเจ้าสี่สกุลซ่งแม้จะไม่ได้เข้ามาอยู่ในราชสำนัก แต่กลับค้าขายเก่งกาจยิ่ง ส่วนตัวซ่งรั่วเจินเอง นอกจากเคยถอนหมั้นและอายุมากไปหน่อยแล้ว กลับไม่มีสิ่งใดไม่เหมาะสม

แต่ว่า เพียงคิดว่าลูกชายของตนเองห่างเหินกับนางเพราะผู้หญิงคนหนึ่งก็รู้สึกหนาวเยือกในอก

“ข้าได้ยินท่านอ๋องบ้านข้าพูดว่า หลังจากแม่ทัพซ่งกลับมา เรื่องที่เมืองผิงหยางก็ปิดบังไม่ได้อีกแล้ว”

“เรื่องทางนั้นไม่น้อย นอกจากนี้ สาเหตุที่แม่ทัพซ่งได้รับบาดเจ็บหนักก็เป็นเพราะมีคนลอบส่งข่าว จงใจวางกับดัก แต่คนสกุลหลิงกลับรุดมาถึงได้บังเอิญปานนั้นจนสร้างความชอบไปได้”

“พี่หญิง ท่านปราดเปรื่องมาโดยตลอด เรื่องในราชสำนักก็เข้าใจมากกว่าข้า ไม่คิดว่ามีปัญหาในเรื่องนี้บ้างหรือเจ้าคะ?”

ลู่หมิ่นฮุ่ยแววตาหนักอึ้ง ความจริงนางเข้าวังมาวันนี้ เรื่องสำคัญที่สุดก็คือเรื่องนี้

ยามปกติท่านอ๋องไม่มีทางพูดถึงเรื่องนี้กับนาง แต่เมื่อวานกลับบังเอิญพูดพอดี นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะท่านอ๋องดื่มสุรามากไปด้วยความยินดีหรือว่าเจตนาเตือนนางกันแน่

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พี่หญิงล้วนสมควรได้รู้เรื่องนี้ อีกทั้งยังไม่ควรไปมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับสกุลหลิง

เมื่อวาจานั้นดังขึ้น แววตาฮองเฮาก็เปลี่ยนไปหลายส่วน อันที่จริงหลังจากแม่ทัพซ่งกลับมา นางก็เริ่มใคร่ครวญเรื่องนี้ เห็นได้ชัดว่ามีปัญหา

นางรู้สึกว่าระหว่างสกุลซ่งกับสกุลหลิงต้องมีใครสักคนที่พูดเท็จ ขณะที่ซ่งหลินเกือบต้องเอาชีวิตไปทิ้งเพราะเรื่องนี้ หลังจากทหารที่ติดตามเขาตกหลุมพราง ส่วนใหญ่ก็เสียชีวิตไปหมดแล้ว

คนที่เหลือรอดกลับมาได้ คำพูดของพวกเขาล้วนสอดคล้องกัน คิดว่าจะต้องตามหาผู้อยู่เบื้องหลังออกมาให้ได้เป็นแน่

ถ้าสกุลหลิงมีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนร้ายครั้งนี้จริง นั่นคงเป็นเรื่องหนักหนาสาหัสยิ่ง

“ข้ารู้แล้ว เจ้าวางใจเถอะ”

ตอนนั้นอวิ๋นกุยสะเทือนใจอย่างรุนแรง ไม่เพียงป่วยไปรอบหนึ่ง แต่ยังไม่ยอมออกไปข้างนอกอยู่เป็นนาน นางเห็นแล้วยังอดปวดใจไม่ได้

“ใครเลยจะคาดว่ามือมืดที่อยู่เบื้องหลังจะเป็นเฉียนหย่าหลิน! นางรู้สึกว่าน้องสาวแย่งชิงความรักพ่อแม่ไปจึงจงใจทำร้ายนางจนตาย!”

“ตอนข้าได้ยินข่าวก็อึ้งไปเลย อายุน้อยแค่นี้ก็ชั่วร้ายปานนี้แล้ว!”

“เพราะนางก่อกรรมชั่วไว้ ดังนั้นถึงมักฝันถึงน้องสาวของนาง คิดจะให้คุณชายจ้าวเอาชีวิตไปชดใช้ จึงจัดงานแต่งงานกับคนตายให้เขากับเฉียนชิ่งเหมียว โชคดีที่แม่นางซ่งมาช่วยไว้ ไม่อย่างนั้นคุณชายจ้าวคงตายไปแล้ว”

“ยามนี้สกุลจ้าวเห็นแม่นางซ่งเป็นผู้มีพระคุณ ได้ยินว่าเช้าวันนี้ก็ไปขอบคุณด้วยเจ้าค่ะ”

ลู่หมิ่นฮุ่ยจุ๊ปากทอดถอนใจ “พอมาคิดดูดีๆ แล้ว ตั้งแต่เรื่องสกุลสวีคราวนั้น ตามด้วยสกุลต่งมาจนถึงสกุลจ้าว แม่นางซ่งผู้นี้ช่างมีมนุษยสัมพันธ์ยอดเยี่ยมโดยแท้ ช่วยเหลือใครต่อใครไปทั่ว!”