ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 897

เสิ่นหวยอันเองก็คิดไม่ถึงเลยว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉู่มู่เหยาและซ่งรั่วเจินจะดีถึงเพียงนี้

ทั้งๆ ที่เขาได้ยินมาว่าฮองเฮาไม่ชอบซ่งรั่วเจิน อิงตามหลักการแล้ว ฉู่มู่เหยาเองก็สมควรไม่ชอบซ่งรั่วเจินถึงจะถูกนี่!

“หม่อมฉันว่าแล้วเชียวเหตุใดระยะนี้ได้ยินว่าคุณชายเสิ่นจะได้เป็นราชบุตรเขย ที่แท้เขาก็มีบุญคุณต่อท่านนี่เอง!”

“เพียงแต่หม่อมฉันยังไม่ได้ยินฝ่าบาทตรัสถึงเรื่องนี้มาก่อน หรือว่าตกลงกันแล้ว?”

ซ่งรั่วเจินสบมองเสิ่นหวยอันตรงหน้า ภายในสายตาสะท้อนแววรังเกียจวูบหนึ่งโดยไม่เผยอารมณ์ใดผ่านทางสีหน้า เพียงมองผ่านหน้าตาของคนผู้นี้ก็สามารถมองออกแล้วว่าไม่ใช่คนดีอันใด

เมื่อครู่ซ่งปี้อวิ๋นพูดไปทุกคำว่านางจะซื้อร้าน ทว่าบัดนี้ทั้งๆ ที่เสิ่นหวยอันเองก็ต้องการซื้อร้าน หรือพูดอีกอย่างคือ...สองคนนี้จะต้องไม่ธรรมดา

ทั้งๆ ที่ความสัมพันธ์ดีถึงเพียงนั้นแล้ว เสิ่นหวยอันกลับประกาศที่ภายนอกว่าตนกำลังจะได้เป็นราชบุตรเขย ก็เพื่อใช้อำนาจรังแกคน

คนที่คิดพึ่งพาสตรีขึ้นสู่ตำแหน่งเช่นนี้ นางเคยเห็นมาไม่น้อย แต่คนที่ทางหนึ่งต้องการเกาะฉู่มูเหยาขึ้นสู่อำนาจ ทางหนึ่งยังปลอบแม่นางของเขา นี่ตกลงไปเอาความมั่นใจในตนเองมาจากที่ใดกัน?

“แต่งงาน?” ฉู่มู่เหยาแปลกใจอย่างอดไม่ได้ อีกทั้งยังรู้สึกเก้อเขิน “ใครพูดเรื่องเลื่อนลอยเช่นนี้กัน?”

ซ่งรั่วเจินเก็บท่าทีตอบสนองของนางไว้ภายในก้นบึ้งสายตา ก็รู้ว่านางหวั่นไหวต่อเสิ่นหวยอันแล้ว เพียงแต่คนผู้นี้ไม่ใช่คนที่สามารถพึ่งพาได้โดยแท้

หากแต่งกับเขาจริง นั่นก็จบสิ้นแล้ว!

“ในเมื่อเป็นเรื่องเลื่อนลอย ก็ต้องระวังให้ดี อีกเดี๋ยวแจ้งเรื่องนี้ต่อฉู่อ๋อง จะต้องหาตัวคนที่ปล่อยข่าวอยู่เบื้องหลังออกมาได้แน่”

“ท่านเป็นองค์หญิงสูงศักดิ์ ชื่อเสียงสำคัญที่สุด ไม่เพียงเกี่ยวข้องกับตัวท่านเอง ยังเกี่ยวข้องกับหน้าตาของเชื้อพระวงศ์ด้วย คาดว่าฮองเฮาได้รู้เรื่องนี้จะต้องไม่พอพระทัยแน่” ซ่งรั่วเจินเอ่ยเตือน

ซ่งปี้อวิ๋นรู้สึกเพียงอึดอัดใจ ไฉนเลยนางจะรู้ว่าซ่งรั่วเจินเองก็มีความสามารถเช่นนี้?

ดีชั่วอย่างไรฉู่มูเหยาก็เป็นองค์หญิงคนหนึ่ง เหตุใดจึงไม่มีอุปนิสัยขององค์หญิงเลยสักนิด? ฮองเฮาไม่ชอบซ่งรั่วเจิน นางกลับดี อ้าปากเรียกคนว่าพี่สะใภ้!

“ดูท่าแล้ว ระยะนี้ข้าและองค์หญิงได้พบหน้ากันสองสามครั้ง นี่ถึงทำให้เกิดข่าวลือขึ้นมา อีกฝ่ายอาจไม่ได้มีเจตนาร้าย เหตุใดต้องทำให้พวกเขาตกใจกลัว?” เสิ่นหวยอันพูด

ฉู่มู่เหยาคิดว่าอาจเป็นเช่นนี้จริง ระยะก่อนนางและพวกหวยอันออกมาพบกันสองสามครั้ง เดิมทีคนบนโลกก็ชมชอบพูดเลื่อนลอยอยู่แล้ว สถานการณ์เช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ทว่า นางจะต้องใส่ใจสักหน่อย

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ภายภาคหน้าข้าจะระวัง อย่างไรเสียมีข่าวลือแพร่งพรายออกไปย่อมไม่ใช่เรื่องดี”

อย่างไรเสียฉู่มู่เหยาก็เป็นคุณหนูในห้องหอ ช่วงที่ผ่านมารักษาอาการบาดเจ็บอยู่ภายในวัง กลับไม่รู้ข่าวลือที่ภายนอกเหล่านี้