ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 905

“โอ๊ย...”

จู่ๆ เสียงร้องอุทานของผู้ชราก็ดังขึ้นข้างกายซ่งรั่วเจิน

ซ่งรั่วเจินหันหน้าก็พบฮูหยินผู้เฒ่าท่านหนึ่งถูกชนจนล้มลง

นางรีบเข้าไปประคองฮูหยินผู้เฒ่าพลางเอ่ยถามอย่างกังวล “ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านไม่เป็นไรกระมัง?”

ใบหน้าฮูหยินผู้เฒ่ายังเจือความตกตะลึง คล้ายคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนประคองนาง ทันใดนั้นถอนหายใจโล่งอกเฮือกหนึ่ง

นางเงยหน้ามองก็พบว่าคนประคองนางคือแม่นางอายุยังน้อยท่านหนึ่ง สำคัญที่สุดคือแม่นางคนนี้หน้าตางดงามอย่างมาก นางยังไม่เคยพบแม่นางงดงามถึงเพียงนี้มาก่อน

“แม่นาง ขอบคุณเจ้ามาก หากไม่ใช่เจ้า น่ากลัวว่าข้าคงล้มไปแล้ว”

ฮูหยินผู้เฒ่าลู่รู้สึกกลัวขึ้นมาในภายหลัง นางอายุปูนนี้ กังวลที่สุดก็คือหกล้ม ล้มลงไปครั้งนี้ ไม่ใช่พักผ่อนเพียงชั่วครู่ก็สามารถดีขึ้นได้ ไม่แน่ว่าอาจกระดูกหักและต้องนอนบนเตียงเป็นเดือน

“ท่านจะต้องระวังตอนเดิน หกล้มขึ้นมาจะต้องแย่แน่เจ้าค่ะ”

ซ่งรั่วเจินคลี่ยิ้มน้อยๆ หลังเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่ายืนมั่นคงดีแล้ว นี่ถึงช่วยหยิบห่อยาสมุนไพรบนพื้นขึ้นมา เพียงแต่มีสองห่อตกกระจายบนพื้นไปแล้ว

นางมองยาสมุนไพรบนพื้นแวบหนึ่งก็รู้ว่านางป่วยเป็นโรคอะไรจึงเอ่ยออกมาอย่างอดไม่ได้ “ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านมีอาการไอเรื้อรังหรือเจ้าคะ?”

เมื่อครู่ยามนางมองเห็นฮูหยินผู้เฒ่าก็สังเกตเห็นอาการป่วย ทว่าเห็นฮูหยินท่านนี้สวมใส่หรูหราราคาแพง มองปราดเดียวก็แน่ใจว่าเป็นฮูหยินผู้เฒ่าของตระกูลชนชั้นสูง

เพียงแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดข้างกายจึงไม่มีสาวใช้แม่นม มีเพียงนางคนเดียว หนำซ้ำยังเกือบถูกชนจนล้ม

“แม่นางมองออกได้เยี่ยงไรว่าข้าเป็นโรคไอเรื้อรัง?”

“ข้ากระดูกร่างกายแข็งแรงมากนัก มิใช่คนแก่ขยับไม่ได้เสียหน่อย เหตุใดไม่สามารถมารับยาด้วยตนเองได้?” ฮูหยินผู้เฒ่าลู่พูดด้วยท่าทางมีเหตุผล

ลู่เป่ยชวนเผยสีหน้าเอือมระอา “ท่านย่า ข้ารู้กระดูกร่างกายท่านแข็งแรง แต่ครั้งนี้เป็นข้ารับท่านกลับมา หากดูแลท่านไม่ดี กลับไปแล้วจะยังไม่ถูกท่านพ่อข้าตีตายอีกหรือ?”

เขาสังเกตเห็นยาสมุนไพรตกกระจายบนพื้น ทันใดนั้นรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ทว่ายามได้เห็นซ่งรั่วเจิน สายตากลับสะท้อนความตกตะลึง

“เป่ยชวน เจ้ายืนเหม่ออันใด?” ฮูหยินผู้เฒ่าลู่ตบๆ ลู่เป่ยชวน “เมื่อครู่ข้าเกือบถูกคนชนล้ม ต้องขอบคุณแม่นางท่านนี้ช่วยข้าไว้”

“ขอบคุณแม่นางมาก” ลู่เป่ยชวนรีบเอ่ยปาก ดวงตาทอประกายระยับสบมองซ่งรั่วเจิน “ไม่ทราบแม่นางชื่อว่าอะไร? วันหน้าพวกเราจะไปขอบคุณถึงจวน”

“เพียงยื่นมือช่วยเหลือเท่านั้น ไม่ต้องเกรงใจ” ซ่งรั่วเจินย่อมสังเกตเห็นสายตาของลู่เป่ยชวน นี่จึงโบกมือ “วันนี้คุณชายมาแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”