ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 943

บนรถม้า

ในที่สุดกู้ฮวนเอ๋อร์ก็สลัดพวกสวี่หยวนชิงสองคนได้เสียที ทันใดนั้นก็พลันโล่งอกแล้วลอบมองฉู่อวิ๋นกุยอย่างอดไม่อยู่ หัวใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ

นางอยากอธิบายเรื่องเข้าใจผิดเมื่อครู่ ระหว่างนางกับสวี่หยวนชิงไม่มีอันใดทั้งนั้น หวังว่าอวิ๋นอ๋องจะไม่เข้าใจผิด แต่ถ้านางอธิบายแล้วอวิ๋นอ๋องรู้สึกว่านางประหลาดหรือทำอะไรเกินจำเป็น จะมิชวนกระอักกระอ่วนใจแย่หรือ?

ฉู่อวิ๋นกุยคิดว่ากู้ฮวนเอ๋อร์จะต้องรีบอธิบายทันทีที่ขึ้นมาบนรถม้าเป็นแน่ อย่างไรเสียนิสัยที่ผ่านมาของนางก็เป็นเช่นนี้

ทุกครั้งที่พบกัน นางดูเหมือนจะมีเรื่องพูดมากมาย ไม่ว่าเขาจะฟังหรือไม่ฟัง นางก็ยังคงพูดต่อไป

วันนี้พวกเขานั่งรถม้าคันเดียวกัน เหตุใดจู่ๆ แม่นางผู้นี้ก็เงียบไปเสียอย่างนั้น?

เขามองใบหน้าเล็กๆ ที่ค่อนข้างแดงเรื่อของนาง ในหัวนึกถึงสวี่หยวนชิงที่ก่อนหน้านี้พร่ำพูดว่าชอบนาง หมายความว่า...นางหน้าแดงเพราะคำพูดของสวี่หยวนชิงงั้นหรือ?

คิดถึงตรงนี้ ฉู่อวิ๋นกุยก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ นางก็ดูเหมือนจะไม่ชอบความเงียบนี่นา

“เจ้าชอบคุณชายสวี่ผู้นั้น?” ฉู่อวิ๋นกุยเอ่ยถามเสียงเรียบ

กู้ฮวนเอ๋อร์กำลังลังเลอยู่ว่าควรทำอย่างไรดี ทันใดนั้นมาได้ยินวาจานี้ของฉู่อวิ๋นกุยก็รีบร้อนโบกมือ อธิบายว่า “เปล่านะเพคะ หม่อมฉันกับเขาแค่โตมาด้วยกัน หม่อมฉันไม่มีความคิดด้านนั้นกับเขาเลย”

ความหงุดหงิดในใจฉู่อวิ๋นกุยค่อยบรรเทาลงบ้าง “คราวก่อนที่ร้านอาหาร เจ้าก็ไปฉลองวันเกิดเขานี่”

“วันนั้นหม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจไปเพคะ หวังเสวี่ยบอกว่ามีเรื่องจะพูดกับหม่อมฉัน เรียกหม่อมฉันออกไปด้วย ไม่คิดเลยว่าจะพาหม่อมฉันตรงไปงานเลี้ยงวันเกิดของหยวนชิง”

“อย่างไรเสียนั่นก็เป็นวันเกิดเขา หม่อมฉันไปถึงแล้วจึงไม่สะดวกจะปฏิเสธ...”

กู้ฮวนเอ๋อร์กล่าวถึงตรงนี้ก็บ่นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “เดิมทีวันนั้นได้เจอท่าน...ญาติผู้พี่ก็คิดว่าจะอ้างชื่อญาติผู้พี่ปลีกตัวมา แต่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จ”

ฉู่อวิ๋นกุยได้ยินดังนั้นก็นึกถึงสถานการณ์ในวันนั้น ถึงตอนนี้จึงตระหนักว่าที่แท้ความจริงก็เป็นเช่นนี้ นั่นมิเท่ากับว่าเขาผลักไสนางไปหรอกหรือ

อยู่ดีๆ ท่านอ๋องจะมาหานางได้อย่างไร!

เสียแรงที่นางอุตส่าห์ตั้งใจแต่งตัวมา เรียกได้ว่ายิ่งคิดก็ยิ่งโมโห!

ฉู่อวิ๋นกุยได้ยินคำพูดแปลกๆ ของกู้ฮวนเอ๋อร์แล้ว ชั่วขณะนั้นยังไม่เข้าใจว่านางได้ข้อสรุปเช่นนั้นมาได้อย่างไรก็เห็นดวงหน้าน้อยๆ ของแม่นางผู้นี้เปลี่ยนเป็นปั้นปึ่ง แม้แต่สายตาที่มองเขาก็ยังเปลี่ยนจากก่อนหน้านี้ที่สะท้อนความชมชอบมาเป็นความขุ่นเคืองอีกด้วย

“สายตาข้ายังไม่แย่ถึงขั้นนั้นกระมัง?”

ฉู่อวิ๋นกุยรีบเอ่ยปาก นี่แทบเป็นการใส่ร้ายเขาเลยนะ!

หากคำพูดเช่นนี้แพร่งพรายออกไป เขาได้ขายหน้าไม่เหลือชิ้นดีกันพอดี!

“หา?” กู้ฮวนเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็หายโกรธโดยพลัน “จริงหรือเพคะ? แล้วทำไมท่านต้องถามถึงหวังเสวี่ยด้วย?”