ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 953

เมื่อเห็นท่าทีฉงนของฉู่มู่เหยา ฉู่อวิ๋นกุยกับซ่งจิ่งเซินก็สบตากัน แววตาทั้งคู่พลันสะท้อนรอยยิ้มที่เผยถึงความเข้าใจแจ่มชัด

“หมายความว่าอย่างไรหรือ?”

เมื่อฉู่มู่เหยาเห็นว่าทั้งสองเพียงยิ้มบาง ๆ โดยไม่กล่าวสิ่งใด เห็นได้ชัดว่าดูอะไรออกแล้ว แววตาของนางจึงฉายแววสับสนวูบหนึ่ง

“เจ้ามองผู้คนในโลกนี้ง่ายเกินไป ตั้งแต่เล็กเติบโตมาด้วยการเลี้ยงดูอย่างประคบประหงมในวัง ย่อมมิรู้ว่า พวกแมลงเหม็นในท่อโสโครกเหล่านั้น เพื่อจะไต่เต้าขึ้นไปข้างบน วิธีอะไรก็ทำได้ทั้งหมด”

ฉู่อวิ๋นกุยส่ายหน้า ก่อนหน้านี้เสด็จพี่ก็เคยกล่าวไว้ว่า หลาย ๆ เรื่องไม่จำเป็นต้องปิดบังมู่เหยา ต้องให้นางได้เห็นด้านมืดมากมายให้ชัดเจน จึงจะไม่ถูกผู้อื่นหลอกลวงได้ง่าย

แต่เสด็จแม่กับเขาต่างก็คิดว่ามู่เหยาเป็นแค่สตรีนางหนึ่งเท่านั้น พวกเขาปกป้องนางให้ดีเป็นพอ ไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป ตอนนี้เห็นที… สิ่งที่เสด็จพี่เคยกล่าวก็หาใช่เรื่องไร้เหตุผลไม่

“เสิ่นหวยเป็นบุตรสายรองของสกุลเสิ่น มารดาเองถือว่าได้รับความรักใคร่โปรดปรานอยู่บ้าง แต่ใต้เท้าเสิ่นเป็นคนเจ้าชู้คนหนึ่ง ในจวน นอกจากฮูหยินเอกแล้ว เพียงแค่สนมที่ให้กำเนิดบุตรก็มีถึงสี่คน”

“ในจวน เขากลับมิได้รับความรักใคร่โปรดปราน ฮูหยินเสิ่นมีบุตรชายสองคน บุตรีหนึ่งคน บุตรชายทั้งสองต่างก็มีความสามารถเหนือกว่าเขา บุตรชายของสนมนางอื่น ๆ เองก็มุ่งมั่นเรียนหนังสือเช่นกัน การสอบเคอจวี่ครั้งนี้ เสิ่นหวยอันสอบตก แต่เสิ่นจวิ้นเยี่ยน บุตรชายของสนมนางหนึ่งกลับสอบติดทั้งสามระดับ”

“เขาต้องได้รับความกดดันเป็นแน่ เมื่อรู้ดีว่ามิมีวันได้เชิดหน้าออกตา จึงคิดหาวิธีการมิถูกทำนองคลองธรรม หากเมื่อใดได้เป็นราชบุตรเขย เขามิเพียงแต่จะมีหนทางรอดชีวิต และยังเชิดหน้าชูตาให้วงศ์ตระกูลได้อีกด้วย”

ซ่งจิ่งเซินเล่าถึงสถานการณ์ของสกุลเสิ่นที่เขาได้สืบมา “ส่วนซ่งปี้อวิ๋น แต่งกับเสิ่นหวยอันที่มิมีอนาคตเป็นฮูหยินเอก กับเป็นสนมของราชบุตรเขย ทางเลือกหลัง แม้ชื่อเสียงจะฟังดูมิดีนัก แต่กลับสามารถเสวยสุขอย่างมิรู้จบ ด้วยยศถาบรรดาศักดิ์และทรัพย์สมบัติ”

“ท่านต้องรู้ว่าสนมของขุนนางผู้สูงศักดิ์ ย่อมมีเกียรติสูงกว่าฮูหยินเอกของชาวบ้านทั่วไปมิน้อย หากท่านเป็นซ่งปี้อวิ๋น ท่านจะเลือกอย่างไร?”

ฉู่มู่เหยาจมอยู่กับความเงียบงัน นับว่าได้เข้าใจถึงความคิดที่แท้จริงของซ่งปี้อวิ๋นกับเสิ่นหวยอัน และคิดว่ามันช่างน่าขันจริง ๆ

เมื่อครู่ฉู่อวิ๋นกุยก็สังเกตเห็นซ่งปี้อวิ๋นที่อยู่ตรงข้ามเช่นกัน สตรีนางนั้นจ้องมองสถานการณ์ทางด้านนี้ ความริษยาเขียนติดไว้อยู่บนใบหน้า

“มิต้องคิดแล้ว ถ้าเจ้ารู้สึกว่ายังมิสาแก่ใจ ยังมีวิธีระบายความโกรธอีกตั้งมาก ตอนนี้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นแล้ว พวกเขาอยากจะใช้ชีวิตสุขสบายอีก ก็คงเป็นไปมิได้แล้ว”

ฉู่อวิ๋นกุยมองโทสะของฉู่มู่เหยาออก แต่ทั้งสองคนนี้กล้าคิดเล่นงานองค์หญิง หากปล่อยให้พวกเขาอยู่กันอย่างราบรื่น มันจะมิตลกไปหน่อยหรือ?”

“ไม่หรอก ข้าคิดว่า ในเมื่อความรักของทั้งสองมั่นคงดั่งทองคำ ก็ควรให้พวกเขาได้แต่งงานกันถึงจะถูก”

ในดวงตาของฉู่มู่เหยาฉายแววเยียบเย็นวูบหนึ่ง นางทนไม่ได้ที่ทั้งสองคนเล่นงานนาง เห็นนางเป็นคนโง่

ตั้งแต่ต้นจนจบที่เห็นนางเป็นหมากตัวหนึ่ง ความรักของทั้งสองมั่นคงดั่งทองคำจริง ๆ เพียงแค่ได้ฟังคำพูดของซ่งจิ่งเซิน เมื่อนึกถึงตนเองที่ดื้อดึงจะแต่งงานกับเสิ่นหวยอัน สุดท้ายกลับได้รับผลลัพธ์เป็นการทรยศเช่นนี้ ช่างราวกับยัดแมลงวันตัวหนึ่งเข้าปาก