ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 954

น่าขยะแขยงยิ่งนัก!

ตอนนี้เป็นความโชคดีของนาง แต่ด้วยเล่ห์เหลี่ยมเช่นนี้ พวกเขาเคยเล่นงานตน ไม่แน่ว่า ในอนาคตอาจไปเล่นงานคนอื่นอีก

พวกเขาต้องการยศถาบรรดาศักดิ์และทรัพย์สมบัติ นางก็จะให้พวกเขาต้องคว้าน้ำเหลว!

ฉู่อวิ๋นกุยกับซ่งจิ่งเซินสบตากัน ทั้งสองต่างดูออกว่าสตรีนางนี้มีแผนการอยู่ในใจ แต่ก็หาได้รีบร้อนไม่ เฝ้ารอฟังความคิดของนางอย่างใจเย็น

แต่ทว่า ฉู่มู่เหยาตบโต๊ะฉาดหนึ่ง “เรื่องนี้มอบหมายให้ข้าจัดการเอง พวกเจ้าทั้งหมดไม่ต้องออกหน้า หลังจากเจอปัญหาที่แก้ไขไม่ได้จริง ๆ พวกเจ้าค่อยช่วยข้าก็ยังไม่สาย”

“ดี เช่นนั้นก็มอบหมายให้เจ้าจัดการ!” ฉู่อวิ๋นกุยพยักหน้า

ถึงอย่างไรก็เป็นองค์หญิง คนที่สามารถใช้งานได้อยู่ในมือมีมากมายถึงเพียงนั้น ตอนนี้มู่เหยาเองก็เติบโตขึ้นแล้ว เรื่องพวกนี้ก็ควรจะเรียนรู้ว่าจะจัดการเช่นไรได้แล้ว

จวนสกุลซ่ง

ซ่งรั่วเจินตอนที่พบกับกู้ฮวนเอ๋อร์ ก็เห็นท่าทีล่องลอยของสตรีนางนี้ ราวกับว่าเกิดเรื่องที่น่ายินดีอะไรขึ้น อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ ออกมาเป็นระยะ ๆ

“ฮวนเอ๋อร์ เกิดเรื่องที่น่ายินดีอันใดขึ้นหรือ?”

กู้ฮวนเอ๋อร์อึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะได้สติกลับคืนมา “อะไรหรือ?”

“ข้าว่าวันนี้คงมีเรื่องที่น่ายินดีอันใดเกิดขึ้นกับเจ้า ไฉนถึงได้แอบยิ้มมิหยุด?” ซ่งรั่วเจินเอ่ยขึ้น พลางกลั้นขำแทบไม่อยู่

“ไม่นี่” กู้ฮวนเอ๋อร์โบกมืออย่างเขินอาย “มิมีอะไรหรอก”

แต่ทว่า ซ่งรั่วเจินหาได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดไม่ เพียงแต่มองนางเงียบ ๆ แววตาแฝงรอยยิ้มที่ราวกับมองทะลุทุกอย่าง

“ญาติผู้พี่ ท่านว่าบุรุษผู้หนึ่งบอกแก่สตรีนางหนึ่งว่าจะรับผิดชอบนาง มันหมายความว่าอย่างไรหรือ?” มือทั้งสองของกู้ฮวนเอ๋อร์กำแน่นเข้าไว้ด้วยกัน สีหน้าแฝงไปด้วยความตื่นเต้น

คิ้วเรียวบางของซ่งรั่วเจินเลิกขึ้นเล็กน้อย คาดไม่ถึงเลยว่าอวิ๋นอ๋องที่ปกติชอบเก็บตัว ไม่แสดงความรู้สึกออกมา เมื่อได้พูดกลับหนักแน่นถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ก่อนหน้านี้ยังไม่เคยได้ยินว่าทั้งสองมีความคืบหน้าอะไร เพียงพริบตาเดียวก็จะรับผิดชอบกันแล้วหรือ?

ทันใดนั้นเอง นางก็มองกู้ฮวนเอ๋อร์ด้วยความเป็นห่วงแวบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าคงจะไม่...”

“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่” กู้ฮวนเอ๋อร์รีบโบกมือ “หาใช่อย่างที่ท่านคิดไม่ เพียงแต่ข้าบังเอิญเจอกับท่านอ๋องในวันนี้พอดี ข้าคิดมาตลอดว่า เขาไม่เคยชอบข้าเลย”

“ครั้งก่อนตอนที่เจอกันที่ร้านอาหาร ข้าอยากจะร่วมกินมื้อเย็นกับพวกท่านด้วย เขากลับให้ข้าไปทันที เห็นได้ชัดว่าเขามิชอบข้ามาก เพราะฉะนั้น ข้าคิด ๆ ดูแล้วก็ตัดสินใจบอกกับท่านอ๋องว่าต่อไปจะไม่รบกวนเขาแล้ว”

“แต่หลังจากที่ข้าพูดเช่นนี้ออกไป...”