ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 956

“หากเปลี่ยนเป็นท่าน ท่านจะชอบแบบไหนหรือเจ้าคะ?” กู้ฮวนเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม

ซ่งรั่วเจินนึกถึงผลงานชิ้นใหญ่ของซ่งจิ่งเซินในอดีตขึ้นได้ อีกทั้งยังนึกถึงสิ่งที่เจ้าของร่างเดิมจ่ายไปในอดีตทั้งหมดนั้น รู้สึกเพียงน่าขันยิ่งนัก

สองพี่น้องคู่นี้ช่างทุ่มเททั้งเงินทั้งใจให้คนที่ตนรักโดยแท้ แต่สายตากลับไม่ดีนัก...

“ขอเพียงเป็นคนในดวงใจ ไม่ว่าทำเรื่องใดก็ชอบทั้งหมดกระมัง” ซ่งรั่วเจินหัวเราะเบาๆ ในอดีตอ่านนิยายมามากมาย เล่ห์เหลี่ยมแสนเผด็จการเหล่านั้น ไม่พูดไม่ได้ว่าชวนให้คนประหลาดใจอย่างมาก

“ญาติผู้พี่ไม่มีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษเลยหรือ?” กู้ฮวนเอ๋อร์เอ่ยถามอย่างไม่ยอมตัดใจ

ซ่งรั่วเจินครุ่นคิด ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ในอดีตนางเพียงแต่เห็นเรื่องของผู้อื่น ไม่เคยนึกถึงตนเองมาก่อน

นางคิดว่าความสัมพันธ์อันยาวนานนั้นดีมากนัก ความจริงใจสำคัญที่สุด

กู้ฮวนเอ๋อร์ถอนหายใจหนักๆ “ญาติผู้พี่ ใช่หรือไม่ว่าท่านมีเงินมากเกินไป มีทั้งหมดแล้ว จึงไม่มีความฝันอะไร?”

นางเพ่งพินิจมองของตกแต่งภายในห้องของซ่งรั่วเจินอย่างอดไม่ได้ ทุกชิ้นล้วนราคาไม่ธรรมดา ต่อให้เป็นถ้วยชาก็ล้วนเป็นของชั้นดี

นึกถึงตอนแรกนางเคยเห็นภายในร้านมาก่อน เพียงได้เห็นราคาก็ตกตะลึงอย่างอดไม่ได้ หลังนับญาติกันแล้วก็ได้เห็นภายในห้องของญาติผู้พี่

ซ่งรั่วเจินชะงักเบาๆ ครู่ต่อมาครุ่นคิดถึงอาหารอาภรณ์ของใช้ของตน ล้วนเป็นของชั้นดีอันดับหนึ่ง หลังทะลุมิติเข้ามาในนิยายแล้ว นางได้ใช้ชีวิตคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์อย่างแท้จริง มิหนำซ้ำยังไม่ใช่คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ธรรมดา

ทั่วทั้งเมืองหลวง นอกจากเชื้อพระวงศ์แล้ว น่ากลัวว่าไม่มีผู้ใดสามารถเทียบชั้นความมั่งคั่งกับพวกเขาได้

“เช่นนั้นเจ้าชอบอะไร?” ซ่งรั่วเจินถามกลับ

กู้ฮวนเอ๋อร์ตอบเสียงหนักแน่น “ข้าชอบอวิ๋นอ๋องอย่างไรเล่า เขาไม่ต้องทำอันใดทั้งนั้น ข้าได้เห็นเขาก็มีความสุขแล้ว”

เมื่อวานเขายังไม่รู้เรื่องนี้ เด็กคนนี้กลับปิดบังไว้อย่างดี จนกระทั่งวันนี้เขาถึงได้ยินเรื่องนี้ หลังกลับมาแล้วก็รีบเดินทางมา

“นายท่าน หวยอันสำนึกผิดแล้ว องค์หญิงโบยเขาไปแล้วยี่สิบไม้ ท่านอย่ากล่าวโทษเขาอีกเลย” มารดาเสิ่นหวยอันหลี่ซื่อพูด

ใต้เท้าเสิ่นตบหน้าหลี่ซื่อทีหนึ่ง ตะคอกใส่ด้วยความโมโห “เจ้าคิดว่าเรื่องนี้จะจบลงแค่โบยยี่สิบไม้หรือ? เขาทำเรื่องพรรค์นี้ ทำให้คนทั้งตระกูลต้องเดือดร้อนไปด้วย!”

“องค์หญิงมู่เหยายังเยาว์ นี่ถึงโบยเพียงยี่สิบไม้ ฮองเฮาโปรดปรานองค์หญิงมู่เหยามากเพียงใด ผู้คนต่างรู้กันอย่างถ้วนทั่ว เจ้าคิดว่าเรื่องนี้เข้าหูของฮองเฮาแล้ว จะจบลงอย่างง่ายดายกระนั้น?”

ใต้เท้าเสิ่นโมโหแทบแย่ วันนี้นับตั้งแต่เขาได้ยินข่าวนี้ก็รู้สึกตึงเครียดมาโดยตลอด กลัววังหลวงส่งพระบรมราชโองการอะไรมา ถึงตอนนั้นทั้งสกุลเสิ่นคงจบสิ้นแล้ว!

เสิ่นหวยอันตกตะลึงหวาดกลัวภายในใจ อันที่จริงหลังผ่านไปหนึ่งคืนเขาใจเย็นลงแล้วก็รู้ว่าการกระทำของตนไม่เหมาะสมมากเพียงใด แต่มากที่สุดคือความกลัว

เขากลัวองค์หญิงไม่ยอมเลิกรา ต่อให้องค์หญิงยอม คาดว่าฉู่อ๋องก็ไม่ยอมปล่อยเขาไปอย่างง่ายดาย!