ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 959

ภายในสายตาฉู่จวินถิงไม่ปกปิดความตกตะลึง ตอนเขาได้เห็นผ้านี้ก็คิดว่านางสวมแล้วจะต้องงามมากแน่

ขณะเดียวกันชุดนี้สวมอยู่บนร่างกายนาง ผิวที่เดิมทีขาวผ่องอยู่ภายใต้แสงจันทร์ ขับเน้นให้ขาวกระจ่างมากยิ่งขึ้น สีชาดอ่อนๆ ทำให้นางงดงามยิ่งกว่ามวลบุปผา

ดวงตาดุจสายน้ำยามวสันต์ผินมองทางเขา ชวนให้เขาใจสั่นอย่างสุดระงับ

เดิมทีซ่งรั่วเจินก็กำลังชื่นชมความหล่อเหลาของฉู่จวินถิง บัดนี้เห็นเขาจับจ้องตนเอง ภายในสายตาราวกับไม่ปกปิดความตกตะลึงหลงใหลและชื่นชม นางหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างสุดระงับ

“พี่สะใภ้ วันนี้เจ้างามเหลือเกิน!”

ฉู่มู่เหยามองซ่งรั่วเจิน ภายในสายตาเปี่ยมความตกตะลึงระคนเสียดาย ที่ผ่านมานางคิดว่าตนเองเป็นหญิงงามคนหนึ่ง แต่ทุกครั้งได้เห็นพี่สะใภ้ นางรู้สึกอิจฉาอย่างอดไม่ได้ นี่ต่างหากหญิงงามที่แท้จริง!

ผิวพรรณเนียนละเอียด งดงามชวนหลงใหล

ต่อให้เป็นสตรีเช่นเดียวกัน นางก็มองจนไม่อาจละสายตาได้ ยามหันไปมองเสด็จพี่ของตนอีกครั้ง สายตานั้นคล้ายแค้นใจที่ไม่อาจครอบครองพี่สะใภ้ไว้ในทันทีเลยได้

“มู่เหยาวันนี้ก็งามมากนัก”

ซ่งรั่วเจินหัวเราะเบาๆ วันนี้ฉู่มู่เหยาสวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน ใบหน้าเรียวเล็กงดงามมีเสน่ห์มองไม่เห็นความทุกข์ที่ก่อนหน้านี้เคยถูกหลอกอีก บัดนี้กลับมามีงดงามมีเสน่ห์ชวนให้ชมชอบอีกครั้ง

“พี่สะใภ้ ข้าคาดหวังต่องานเทศกาลโคมไฟในวันนี้ยิ่งนัก ทุกปีงานเทศกาลโคมไฟล้วนครึกครื้น”

ภายในสายตาฉู่มู่เหยาเปี่ยมความดีใจ ก่อนหน้านี้อยู่ในวังระยะหนึ่งเพราะได้รับบาดเจ็บ พักรักษาตัวจนหายดีได้อย่างยากลำบาก ปรากฏว่าถูกเสิ่นหวยอันและซ่งปี้อวิ๋นร่วมมือกันวางอุบาย ความปรารถนาดีที่เคยมีหายไปในเวลาเพียงชั่วพริบตา

หลังเสด็จแม่รู้เรื่องนี้ก็ดุว่าสั่งสอนนางแรงๆ หนึ่งรอบ พูดว่าภายภาคหน้าอย่าได้ทำตามใจ ก่อเรื่องน่าขันเช่นนี้ออกมาอีก

นางเองก็รู้ว่าเรื่องนี้วุ่นวายจนไม่น่ามอง นางไม่เชื่อสายตาของตนอีก ภายภาคหน้าได้พบคนที่ชอบ ไม่ว่าอย่างไรก็จะต้องถามความเห็นของทุกคน

ฮองเฮาเห็นนางเชื่อฟัง นี่ถึงตอบตกลง

สี่พี่น้องสกุลซ่งเองก็เตรียมตัวดีแล้ว พร้อมออกเดินทางไปเทศกาลโคมไฟ ทั้งสี่คนหน้าตาหล่อเหลา ยามยืนอยู่รวมกันย่อมตกเป็นที่สนใจของผู้อื่น

ซ่งเยี่ยนโจวและซ่งอี้อันสบตากันแวบหนึ่ง พบว่าน้องสี่และองค์หญิงสนิทสนมกันอย่างคาดไม่ถึง เพียงได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ ก็รู้ว่าทั้งสองคนสนิทสนมกันเป็นพิเศษ

“เหตุใดอวิ๋นอ๋องไม่มาเล่า?”

ซ่งรั่วเจินเห็นว่ามีเพียงฉู่จวินถิงและฉู่มู่เหยา แปลกใจอย่างอดไม่ได้ แต่ไหนแต่ไรมาอวิ๋นอ๋องชอบความครึกครื้น เขาไม่มีวันพลาดงานเทศกาลโคมไฟวันนี้

ฉู่จวินถิงยิ้มจางๆ “เขาไปรับญาติผู้น้องเจ้า”

เพียงเอ่ยถ้อยคำนี้ออกมา ซ่งรั่วเจินเข้าใจในทันใด นึกถึงท่าทางลังเลของกู้ฮวนเอ๋อร์เมื่อหลายวันก่อน คราวนี้ก็นับว่าสามารถวางใจลงได้แล้ว

“อุปนิสัยของอวิ๋นอ๋องเหมือนอย่างที่ท่านพูดไม่ผิดไปเลยสักกระผีก หากลองได้ชอบแล้วก็ไม่มีวันปกปิดอีก”

ซ่งรั่วเจินยกมุมปากขึ้น นางคิดว่าอุปนิสัยของฉู่อวิ๋นกุยดีมาก แม้ว่าเป็นคนอ่อนโยน แต่กลับรักษาระยะห่างกับสตรีอย่างเหมาะสม