ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง นิยาย บท 991

ได้ยินคำพูดของอวิ๋นเฉิงเจ๋อ ภายในสายตาอวิ๋นเนี่ยนชูเปี่ยมความแปลกใจ มากที่สุดคือต้องการรู้เหตุผลทั้งหมด

ตกลงเป็นเพราะอะไร?

เพราะเหตุใดหลายปีมานี้ ทั้งๆ ที่นางแสดงความชอบของตนออกมาไม่ใช่เพียงครั้งเดียว ทว่าญาติผู้พี่กลับหลบเลี่ยงนางมาโดยตลอด นางต้องการคำตอบหนึ่ง กลับไม่ได้รับ

ทั้งๆ ที่ดีต่อนางถึงเพียงนี้ ทั้งๆ ที่ภายในใจมีนางมาโดยตลอด เพราะเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?

อวิ๋นเฉิงเจ๋อเอ่ยปากพูดเสียงขมปร่า นี่ถึงพูดความคิดที่เก็บซ่อนไว้ภายในใจตลอดหลายปีมานี้ออกมา...

อวิ๋นเนี่ยนชูได้ยินทั้งหมดนี้ สายตาสะท้อนแววเหลือจะเชื่อ ยากจะเชื่อได้ว่าทั้งหมดนี้ถึงขั้นยังมีเรื่องที่นางไม่รู้มากถึงเพียงนี้

“ดังนั้น...พวกเราไม่ใช่ญาติพี่น้องแท้ๆ?”

อวิ๋นเนี่ยนชูเผยสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริด นี่คือเรื่องที่นางไม่เคยรู้ หลายปีมานี้ญาติผู้พี่ก็ไม่เคยพูดมาก่อน

อวิ๋นเฉิงเจ๋อพยักหน้า “ปีนั้นข้าถูกทิ้งไว้ที่ประตูเรือนด้านหลัง หากไม่ใช่ท่านแม่ใจดีรับเลี้ยงข้า ข้าคงตายไปตั้งนานแล้ว...”

หลายปีมานี้เขาเคยคิดอยู่หลายค่ำคืน บิดามารดาแท้ๆ ของเขาเป็นใคร เหตุใดต้องทิ้งเขา บางครั้งก็เกลี้ยกล่อมตนเอง คิดถึงปัญหาเหล่านี้ไปล้วนไม่มีความหมาย เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์

เพียงแต่ ยามอยู่เพียงลำพังเขาก็ยังอดคิดไม่ได้

เขาเบี่ยงเบนความคิดส่วนใหญ่ไปที่การเรียน เขารับรู้ว่าตนเองช่างอ่อนแอและต่ำต้อย อีกทั้งยังอยากเปลี่ยนทั้งหมดนี้ด้วยความพยายามของตน

ต่อให้ปกติเขาเสแสร้งต่อหน้าทุกคนดีมากเพียงใด ทว่ายามได้เห็นคนใสซื่อไร้เดียงสาอย่างเนี่ยนชู แสงแดดยังอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกที่เก็บซ่อนอยู่ภายในใจก็แผ่ซ่าน

ภายในสายตาเสิ่นจวินเจ๋อสะท้อนแววเย้ยหยัน “เพราะเจ้าทำเรื่องชั่ว พวกเราทั้งครอบครัวเกือบเดือดร้อนไปด้วย เจ้าคงไม่คิดออกไปสร้างปัญหาอีกหรือกระมัง?”

มองท่าทางเย่อหยิ่งจองหองของเสิ่นจวินเจ๋อ สีหน้าเสิ่นหวยอันไม่สบอารมณ์จนน่ากลัว นี่ก็คือทายาทสายตรง เหยียบย่ำศีรษะเขาไว้ตั้งแต่เด็ก กดขี่ไปทุกหนแห่ง ทำให้เขาหายใจไม่ออก

“ก่อนหน้านี้ข้าสร้างเรื่องจนเกิดความเข้าใจผิดเล็กน้อย แต่ขอเพียงข้าพูดกับองค์หญิงดีๆ ก็ย่อมสามารถกลับมาเหมือนเดิมได้อย่างว่องไว ไม่ต้องให้เจ้ากังวล!” สีหน้าเสิ่นหวยอันเย็นชา

เสิ่นจวินเจ๋อหัวเราะออกมา “ไม่ต้องให้ข้ากังวล? เจ้าเองก็ไม่ดูบ้างเล่าว่าเจ้าสร้างปัญหาใหญ่มากเพียงใด หากไม่ใช่เพราะองค์หญิงใจกว้าง ฮองเฮาเองก็ไม่อยากทำเรื่องนี้ให้ใหญ่โตจนทำลายชื่อเสียงขององค์หญิง เจ้าคิดว่าตอนนี้เจ้าจะยังอยู่รอดปลอดภัยกระนั้น?”

พูดถึงตรงนี้ สายตาเสิ่นจวินเจ๋อเย็นชาลง “ในเมื่อเจ้าไม่มีความสามารถ ก็อยู่ในจวนดีๆ ช่วยคนในจวนไม่ได้ก็ช่างเถอะ อย่างน้อยก็อย่าเป็นภาระ!”

“ข้าเป็นภาระ? ก่อนหน้านี้ตอนข้าช่วยองค์หญิง สร้างผลงานใหญ่ เหตุใดเจ้าไม่พูดจาเช่นนี้เล่า?”