ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 513

“นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป ทุกคนในหอจะต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของข้า รวมทั้งตัวเจ้าด้วย!”

ท่านอาฉินรู้สึกพอใจยิ่งนัก นางกำลังรอคอยที่จะได้เห็นสีหน้าประหลาดใจและหวาดกลัวของฝูเสวี่ย

บัดนี้ทุกอย่างตกอยู่ในมือของนางแล้ว ฝูเสวี่ยน่าจะรู้ว่าตนคงไม่มีจุดจบที่ดีเป็นแน่

ทันทีที่ตื่นจากหลับลึก ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป อีกฝ่ายคงจะรู้สึกประหลาดใจมากทีเดียว

แต่ท่านอาฉินกลับรอไม่ถึงฉากที่นางอยากจะเห็น

ลั่วชิงยวนเหลือบมองกระดาษสองแผ่นแล้วเดาะลิ้น “เมื่อคืนบังเอิญมีหัวขโมยเข้ามาในหอ ข้าจึงสั่งให้คนไปแจ้งทางการเอาไว้แล้ว”

“ข้ามิคาดคิดเลยว่าเจ้าจักมาสารภาพความผิดถึงที่เร็วเสียขนาดนั้น”

เมื่อท่านอาฉินได้ยินเช่นนี้เข้า นางก็ยิ้มเยาะขึ้นมา “ตอนนี้ถกเถียงกันไปจะมีประโยชน์อันใดเล่า? เจ้าลงนามสัญญาหยินหยางฉบับนี้และขายหอฝูเสวี่ยแห่งนี้ไปแล้ว”

“บรรดาแม่นางในหอฝูเสวี่ยที่อยู่ข้างหลังข้าล้วนเป็นพยานได้”

ดูเหมือนว่าท่านอาฉินจะเตรียมการมาเป็นอย่างดี

ลั่วชิงยวนเหลือบมองผู้คนที่อยู่ข้างหลังท่านอาฉินด้วยที่เสียดายพลางกล่าวว่า “ช่างน่าเสียใจจริง ๆ ข้าคิดจักมอบชีวิตที่ดีให้แก่พวกเจ้า แต่พวกเจ้ากลับมิต้องการ”

แม่นางเหล่านี้ล้วนได้แม่เล้าเฉินขุดขึ้นมาจากหอเจาเซียงในช่วงนี้

ไม่แน่ใจว่าท่านอาฉินให้ผลประโยชน์อันใดจึงทำให้พวกนางเต็มใจติดตามหอเจาเซียง จนถึงขั้นยอมแฝงตัวมาเป็นสายลับ

“ข้าต้องขอบคุณมาก ๆ ที่ช่วยเก็บกวาดพวกสายลับให้ข้า” ลั่วชิงยวนหัวเราะพลางเหลือบมองท่านอาฉิน

ท่านอาฉินแค่นยิ้มเย็นชา “ดูเหมือนว่าเจ้ามิเห็นโลงศพก็มิหลั่งน้ำตาสินะ!”

“ใครก็ได้ จับนางมาให้ข้า!”

ท่านอาฉินออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

ผู้คุ้มกันหลายคนก็รีบก้าวเดินเข้ามาหมายจับตัวลั่วชิงยวน

มีผู้คนมากมายกำลังเฝ้าชมดูด้วยความตื่นเต้นอยู่นอกประตู ฟู่เฉินหวนกับฟู่จิ่งหลีก็อยู่ท่ามกลางฝูงชนเช่นกัน

ฟู่เฉินหวนขมวดคิ้วแล้วเตรียมจะวิ่งเข้าไป

ทว่าบัดนี้เอง ก็มีคนของทางการกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นแล้วเข้ามาในหอฝูเสวี่ย

“หยุดนะ!”

ใต้เท้าเหอเดินเข้ามาด้วยท่าทางน่าเกรงขาม

ท่านอาฉินรู้สึกตื่นตกใจอยู่บ้างแล้วเดินเข้ามาแสดงคำนับ “ใต้เท้าเหอ”

“หอฝูเสวี่ยแจ้งกับทางการว่าโฉนดที่ดินหายไป ไฉนคนจากหอเจาเซียงถึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า?”

ลั่วชิงยวนฉลาดมากมิใช่หรือไร?

นางจะโง่งมถึงขนาดปล่อยให้โฉนดที่ดินถูกขโมยไปเชียวหรือ?

แม้จะถูกใต้เท้าเหอตวาดใส่ ลั่วชิงยวนก็ยังมิยอมปล่อยหลีเถาไป

“หากอยากให้ข้าปล่อยนางก็ย่อมได้ แต่นางทำร้ายคนของข้า ตามกฎหมายแล้ว นางต้องเข้าคุก”

“หรือไม่พวกเราก็ตกลงกันเอง ข้าอยากให้นางโขกหัวคำนับให้ซิ่งอวี่!”

น้ำเสียงหนักแน่นของนางทำให้ท่านอาฉินหัวเราะสองที ราวกับว่านางได้ยินเรื่องตลกขนานใหญ่

"ช่างน่าขันสิ้นดี! เจ้าน่ะหรือ? ตอนนี้แม้แต่ตัวเจ้าก็ยังเป็นของข้าเลย! ฝูเสวี่ยเอ๋ย หอฝูเสวี่ยเป็นของข้าแล้ว!"

ท่านอาฉินเผยสีหน้าคลุ้มคลั่งแล้วกล่าวด้วยทุกถ้อยคำด้วยท่าทีลำพองใจ

ลั่วชิงยวนหัวเราะพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลนขึ้นมาว่า "ฝันไปเถอะ"

"เจ้า!" ท่านอาฉินโกรธจัด

ลั่วชิงยวนเดินเข้าไปหาใต้เท้าเหอแล้วหยิบสัญญาซื้อขายขึ้นมา จากนั้นก็ใช้ปลายนิ้วถูแรง ๆ แล้วเช็ดรอยตราประทับสีแดงออก

นางหยิบขึ้นมาต่อหน้าท่านอาฉินพลางยิ้มเยาะ…