ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 873

เขาถามอย่างเป็นกังวล “ท่านอ๋อง ท่านจะมิทรงให้หมอหลวงตรวจดูจริง ๆ หรือ?”

เหตุการณ์เมื่อครู่ ท่านอ๋องมิเคยเป็นเช่นนี้มาก่อน เหมือนกับกลายเป็นคนละคน เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ซูโหยวก็ยังรู้สึกกลัวอยู่เล็กน้อย

ดวงตาของฟู่เฉินหวนเย็นชาเล็กน้อย เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “ห้ามพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้กับใครทั้งนั้น”

“นอกจากเจ้าและเซียวชูแล้ว ข้ามิต้องการให้คนที่สี่รู้เรื่องนี้”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ซูโหยวก็พยักหน้า

“"พ่ะย่ะค่ะ”

“แต่ท่านอ๋อง สถานการณ์ของท่านร้ายแรงขนาดนี้ ต้องหาทางแก้ไขพ่ะย่ะค่ะ”

ฟู่เฉินหวนหลับตาลงอย่างหนักใจ “แก้มิได้หรอก”

ผ่านมาตั้งนานแล้วเขายังมิรู้เลยว่าร่างกายของตัวเองมีปัญหาอะไร

ครั้งหนึ่งเขาเคยสงสัยด้วยว่า เขาตกหลุมรักลั่วเยวี่ยอิงจริง ๆ หรือไม่

แต่เขาคิดว่าการจะรักใครสักคนก็ควรยอมรับข้อบกพร่องทั้งหมดของนางได้ ตอนที่นางทำอะไรมิงามก็มินึกรังเกียจ และมิถือสาเวลาที่นางใช้เล่ห์กล

แต่สำหรับลั่วเยวี่ยอิง ​​เขามิสามารถโน้มน้าวตัวเองว่าชอบนางได้เลย

เขาเกลียดความเสแสร้งและเล่เหลี่ยมของนาง

แต่เขาก็เสียสติบ่อยครั้ง ทนมิได้ที่จะมิปกป้องนาง และกังวลเรื่องนาง

เขารู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังควบคุมเขาอยู่

แต่เขาได้ไปหาฉู่ลั่วหลายครั้งแล้ว ฉู่ลั่วยังดูมิออกแล้วจะมีใครในใต้หล้านี้ที่แก้ไขเรื่องนี้ได้กัน

ซูโหยวถอนหายใจ “เช่นนั้น ท่านอ๋องจะเป็นอย่างนี้ตลอดไปหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“มันอันตรายเกินไป กระหม่อมเกรงว่าจะเป็นอันตรายต่อชีวิตของท่านพ่ะย่ะค่ะ”

ฟู่เฉินหวนเงียบไปสักพัก แต่จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องและพูดว่า “ไปเชิญซ่งเชียนฉู่มารักษาอาการบาดเจ็บของลั่วชิงยวน”

ซูโหยวตอบว่า “พ่ะย่ะค่ะ”

……

เนื่องจากลั่วชิงยวนได้รับบาดเจ็บ นางจึงนอนหลับไปจนถึงรุ่งสาง

นอนหลับลึกมาก

หลังจากตื่นนอนก็เห็นซูโหยวมากับซ่งเชียนฉู่

ซ่งเชียนฉู่กำลังจะตรวจชีพจรของลั่วชิงยวน เมื่อซูโหยวพูดว่า “พระชายาลงจากเตียงได้หรือไม่ขอรับ? หากทำได้ ลองกลับไปที่เรือนของพระชายาก่อนเถิดขอรับ”

“หมอซ่งจะได้สามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้สะดวกยิ่งขึ้น”

อยู่ในเรือนเดียวกัน ท่านอ๋องกลัวว่าเขาจะเป็นเหมือนเมื่อคืน เขามิอยากให้พระชายารู้

ดวงตาของลั่วชิงยวนเย็นชา เขาแทบรอที่จะไล่นางออกไปมิไหวแล้วกระมัง

นางพยุงตัวเองขึ้นแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”

ซ่งเชียนฉู่พานางกลับไปที่เรือนของนาง

ซ่งเชียนฉู่เองก็ปวดหัว มิรู้ว่าต้องทำอย่างไรเช่นกัน

ในอีกมิกี่วันข้างหน้า ลั่วชิงยวนก็ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บของตัวเอง

ลั่วเยวี่ยอิงตามไปรบกวนฟู่เฉินหวนทุกวันเพื่อขอสนหิมะเขาฉีซาน มิเช่นนั้นก็ขู่จะฆ่าตัวตาย

แต่มิรู้เพราะเหตุใด ฟู่เฉินหวนจึงยังมิมอบสนหิมะเขาฉีซานให้กับลั่วเยวี่ยอิง

เดิมทีนี่ควรจะเป็นสิ่งที่ดี แต่ลั่วชิงยวนรู้สึกมิสบายใจอย่างมาก

นางรู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกายของนางเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความโชคร้าย

หากฟู่เฉินหวนมอบสนหิมะเขาฉีซานให้กับลั่วเยวี่ยอิง นางก็ยังปล่อยให้ลั่วอวิ๋นสี่แอบไปชิงมาได้

แต่สิ่งนั้นอยู่ในมือฟู่เฉินหวน เช่นนั้นแล้วลั่วอวิ๋นสี่ลงมือไปก็ไร้ประโยชน์

ดังนั้นจึงทำได้เพียงยืดเยื้อต่อไปเท่านั้น

จนกระทั่งถึงวันคล้ายวันพระบรมราชสมภพขององค์จักรพรรดิ

มีการจัดงานเลี้ยงขึ้นในวัง

เดิมทีลั่วชิงยวนมิต้องการเข้าร่วมงาน นางรู้ว่าตัวนางมีเคราะห์ และต้องหลีกเลี่ยงเคราะห์นั้นด้วยการมิออกไปข้างนอก

แต่นางได้รับกระดาษหนึ่งใบ

บนกระดาษเขียนเอาไว้ว่า…