เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 2836

2836 /3045

ตอนที่ 2836 : การล่า

การล่านี้คงอยู่กว่า 7 วัน ระหว่าง 7 วันนี้มีสัตว์อสูรกลืนชีวิตระดับราชาเทพตายไปนับไม่ถ้วน ตลอดหลายวันมานี้คือยุคทมิฬของภูเขาโลกาแฝดตั้งแต่ที่มันถูกสร้างขึ้นมา เพราะภูเข ขาโลกาแฝดไม่เคยสูญเสียสัตว์อสูรกลืนชีวิตมากขนาดนี้ตลอดหลายปีที่มันก่อตั้งขึ้นมา และพวกนี้ต่างก็เป็นสัตว์อสูรกลืนชีวิตระดับราชาเทพ

หลังจากที่ผ่านการล่ามาหลายวัน สุดท้ายมันก็ยากที่ยอดฝีมือของศาลาเทพทั้งสิบจะหาสัตว์อสูรกลืนชีวิตระดับราชาเทพเจอ

ตอนที่พวกเขาเข้ามาในภูเขาโลกาแฝดตอนแรกและขยายการรับรู้ขอบเขตตั้งต้นออกไป พวกเขาก็มักจะพบสัตว์อสูรกลืนชีวิตอยู่หลายตัวในระยะการรับรู้ของพวกเขา แม้ว่าระยะการรับรู้จะลดลงเ เพราะการจำกัดของที่นี่

แต่ตอนนี้พวกเขาต้องใช้เวลาไปมากว่าเดิมและเดินทางไกลกว่าเดิมก่อนที่จะพบกับสัตว์อสูรกลืนชีวิตระดับราชาเทพ

มันราวกับว่าสัตว์อสูรกลืนชีวิตระดับราชาเทพในภูเขาโลกาแฝดนั้นถูกล่าจนสูญพันธุ์ไปแล้วในเวลาไม่นานมานี้

ตอนนั้นเองก็มีเสียงร้องดังออกมาจากส่วนลึกของภูเขาโลกาแฝด มันคือเสียงของจักรพรรดิดาวทมิฬและเสียงคำรามอันหงุดหงิดของยอดฝีมือขั้นบรรพกาล คลื่นเสียงอันน่ากลัวนี้มีพลังแทงทะ ะลุที่สูง มันดังไปทั่วภูเขาโลกาแฝด

เมื่อได้ยินเสียงของจักรพรรดิดาวทมิฬ เหล่ายอดฝีมือขั้นอสงไขยในส่วนต่าง ๆ ก็พากันหยุดมือก่อนที่จะรีบบินออกไปโดยเร็วที่สุด พวกเขาไม่ได้ลังเลหรือสงสัยเลยแม้แต่น้อย

“จักรพรรดิดาวทมิฬได้สั่งการให้ถอย ดูเหมือนว่าเขาใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว การควบคุมสัตว์อสูรกลืนชีวิตขอบเขตตั้งต้นได้จำนวนมากนานแบบนี้ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ฟื้นฟูพลังขึ้นมาเต็มที่ จัก กรพรรดิดาวทมิฬผู้นี้น่าประทับใจจริง ๆ ” เจี้ยนเฉินมองไปทางจักรพรรดิดาวทมิฬก่อนที่จะถอยกลับไป

ส่วนลึกของภูเขาโลกาแฝดนั้นปกคลุมไปด้วยหมอกหนา ภูมิประเทศเปลี่ยนแปลงไปอย่างต่อเนื่องซึ่งทำให้หลงทางได้ง่าย

แต่สำหรับเผ่าดาวทมิฬแล้ว โลกดาวทมิฬนั้นจะมีแสงนำทางพวกเขาอยู่ ไม่ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงของภูมิประเทศที่น่าตกใจแค่ไหน แต่พวกเขาก็ไม่มีทางหลง

เจี้ยนเฉินไม่ใช่สมาชิกของเผ่าดาวทมิฬ ดังนั้นเขาจึงไม่อาจจะรับรู้ถึงโลกดาวทมิฬได้ แต่เขาได้ทิ้งตราประทับไว้ด้านนอกมานานแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลว่าจะหาทางออกไปไม่ได้

ยอดฝีมือขอบเขตตั้งต้นเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว พวกเขาเดินทางได้พันกิโลเมตรในทันที ผลก็คือในเวลาแค่ 2 ชั่วยาม หัวหน้าศาลาและรองหัวหน้าศาลาทุกคนในภูเขาโลกาแฝดก็ถอนตัวออก มาจากที่นั่นเข้าไปถึงอาณาเขตของเผ่าดาวทมิฬ

“มันนานมากแล้วตั้งแต่ที่เผ่าของเราได้ปฏิบัติการครั้งใหญ่แบบนี้ ครั้งนี้แน่นอนว่าเราคคงฆ่าสัตว์อสูรกลืนชีวิตระดับราชาเทพทั้งหมดในภูเขาโลกาแฝดไป…”

“ใช่ แม้ว่าจะมีบางตัวหนีไปได้แต่มันก็ไม่ได้มีความหมายอะไรมากนัก ถึงอย่างนั้นข้าก็รู้สึกเหมือนกับว่าการที่เราฆ่าสัตว์อสูรกลืนชีวิตระดับราชาเทพไปนี้ มันดูเกินไปหน่อย …”

“เราทำอะไรเรื่องนี้ไม่ได้ เพราะความแข็งแกร่งที่จำกัดของเรานั้น มันจึงใช้ความพยายามอย่างมากที่คนนอกจะฆ่าสัตว์อสูรกลืนชีวิตสักตัว หากเราต้องพึ่งพวกนั้น ใครจะไปรู้ว่าต้อง งใช้เวลานานแค่ไหนกว่าที่จะล่าสัตว์อสูรกลืนชีวิตได้ครบ สำหรับราชาเทพของเผ่าเราแล้ว พวกนั้นได้กลายเป็นอาหารของสัตว์อสูรกลืนชีวิตทันทีเมื่อความแข็งแกร่งถูกยับยั้ง ผลก็คื อทางเดียวที่เราจะล่าสัตว์อสูรกลืนชีวิตระดับราชาเทพได้จำนวนมากในเวลาอันสั้นก็คือเราต้องจัดการด้วยตัวเอง….”

ยอดฝีมือขอบเขตตั้งต้นพากันพูดคุยกัน หลายคนหายใจหอบ ยอดฝีมือขอบเขตตั้งต้นที่อ่อนแอบางคนอย่าง ปิงหยวนถึงกับหน้าซีดไปเล็กน้อย