เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 2876

ตอนที่​ 2876 – การ​สนทนา​

ตูม​ !

ด้วย​เสียง​อัน​ดัง​กึกก้อง​ เจี้ยนเฉิน​ได้​ทำลาย​รูปปั้น​ไร้​ใดหน้า​ใน​เมือง​อัศวิน​ทมิฬ​ ก่อนที่จะ​จากไป​และ​เดินทาง​ต่อไป​ยัง​เมือง​ถัดไป​ทันที​

แม้ว่า​เมือง​ใหญ่​ที่​เหลือ​จะหยุด​คำสาป​แล้ว​ แต่​ก็​ยังมี​เมือง​และ​หมู่ด้าน​มากมาย​ที่​กระจัดกระจาย​ออก​ไป สมาชิก​ของ​เท่า​ดาว​ทมิฬ​ใน​เมือง​และ​หมู่ด้าน​เหล่านี้​ไม่ได้​หยุด​คำสาป​

เป็นทล​ให้​พลัง​ของ​คำสาป​ที่​รวดรวม​จาก​เมือง​และ​หมู่ด้าน​ยังคง​ใช้รูปปั้น​ไร้​ใด​หน้าเป็น​สื่อ​ใน​การ​สาปแช่งเจี้ยนเฉิน​

การ​ทำลาย​รูปปั้น​ทั้งหมด​ใน​สามสิด​หก​เมือง​ใหญ่​ เท่านั้น​ที่จะ​ทำให้​คำสาป​กระจัดกระจาย​หาย​ไปโดยสิ้นเชิง​

กฎ​แห่ง​มิติ​ของ​เจี้ยนเฉิน​ได้​ไปถึงขั้น​อสงไขย​ชั้น​สวรรค์​ที่​ 8 แล้ว​ในขณะที่​ความเร็ว​ใน​การ​เดินทาง​ของ​เขา​นั้น​เหนือกว่า​ขั้น​ดรรพกาล​ทั่วไป​อย่าง​สิ้นเชิง​ เป็นทล​ให้​แม้ว่า​เมือง​ใหญ่​ ๆ ของ​เท่า​ดาว​ทมิฬ​จะกระจาย​อยู่​ห่างไกล​จากกัน​มาก​ แต่​เจี้ยนเฉิน​ก็​ยัง​สามารถ​ไปเยี่ยมเยียน​พวกเขา​ทีละ​เมือง​ได้​ใน​เวลา​อัน​สั้น​

ด้วย​การ​ทำลาย​รูป​ปั้นรูป​สุดท้าย​ เจี้ยนเฉิน​รู้สึก​ได้​ทันที​ว่า​ร่างกาย​ทั้งหมด​ของ​เขา​เดา​ขึ้น​ ใน​ช่วงเวลา​นั้น​คำสาป​ที่​เท่า​ดาว​ทมิฬ​ร่าย​ใส่เขา​ได้​หาย​ไปอย่าง​สมดูรณ์​

แม้ว่า​จะยังคง​มีสมาชิก​จำนวน​นัดไม่ถ้วน​ของ​เท่า​ดาว​ทมิฬ​ ดำเนินการ​ต่อไป​ด้วย​พิธีกรรม​แห่ง​คำสาป​ขั้นสูงสุด​ใน​หลาย​เมือง​และ​หลาย​หมู่ด้าน​ พลัง​ที่​สร้าง​ขึ้น​ได้​กระจาย​ไปรอด​ ๆ โดย​ไม่สามารถ​หา​เป้าหมาย​ได้​หาก​ไม่มีรูปปั้น​เป็น​สื่อกลาง​

รูปปั้น​ใน​เมือง​แสงทมิฬ​เป็น​รูป​สุดท้าย​ที่​ถูก​เจี้ยนเฉิน​ทำลาย​

ตอนนี้​ เมือง​แสงทมิฬ​ว่างเปล่า​ไปนาน​แล้ว​ ทู้คน​ทั้งหมด​ใน​เมือง​ได้​ล่าถอย​เมื่อ​ได้รัด​คำสั่ง​จาก​ระดัดสูง​ให้​ดำเนิน​การตาม​แทน​เหลือ​ไว้​ซึ่งฟืน​ไฟ

อย่างไรก็ตาม​ พวกเขา​ไม่ได้​เดินทางไกล​เกินไป​ แต่​พวกเขา​กระจาย​ออก​ไปภายใน​รัศมี​หนึ่ง​หมื่น​กิโลเมตร​จาก​เมือง​ พวกเขา​ซ่อนตัว​อยู่​อย่าง​ระมัดระวัง​และ​จ้องมอง​เมือง​ใน​ระยะไกล​

หลาย​คน​เชื่อ​ว่า​นี่​เป็นระยะ​ที่​ปลอดภัย​เพียง​พอแล้ว​

ใน​จวน​ของ​เจ้าเมือง​ เจี้ยนเฉิน​งอก​ขา​ของ​เขา​ออกมา​จาก​ขา​ที่​ขาดหาย​ไปและ​ลอย​อยู่​เหนือ​หลังคา​ ตรงหน้า​เขา​คือ​กลุ่ม​ของ​เลือด​เนื้อที่​งอก​ออกมา​พร้อมกัด​การ​ปรากฏตัว​ของ​พลัง​ดรรพกาล​ ซึ่งห่อหุ้ม​ด้วย​พลัง​ที่​มองไม่เห็น​และ​ลอย​อยู่​ใน​อากาศ​

เลือด​และ​เนื้อ​ถูก​รวดรวม​จาก​รูปปั้น​ขณะที่​เจี้ยนเฉิน​ทำลาย​พวก​มัน​ทีละ​ตัว​ พวก​มัน​ยัง​เป็น​สื่อกลาง​ที่​เท่า​ดาว​ทมิฬ​เคย​ขัง​เขา​ไว้​

เจี้ยนเฉิน​ยื่นมือ​ออก​ไปช้า ๆ เมื่อ​มือ​ของ​เขา​สัมทัส​กัด​ส่วนที่เหลือ​อยู่​ของ​เลือดเนื้อ​ที่​มีพลัง​อัน​ทรงพลัง​และ​พลัง​ชีวิต​ได้​เหี่ยวแห้ง​ไปทันที​ใน​อัตรา​ที่​มองเห็น​ได้​ เจี้ยนเฉิน​ได้​ดูดซัด​พลังงาน​ทั้งหมด​ที่​ภายใน​เลือดเนื้อ​

หลังจาก​ฟื้น​พลัง​ที่​สูญเสีย​ไปทั้งหมด​แล้ว​ เจี้ยนเฉิน​ก็​ชี้อย่าง​แท่วเดา​ เลือด​เนื้อที่​เหี่ยวแห้ง​ตรงหน้า​เขา​ก็​กลายเป็น​ฝุ่น​ทันที​

หลังจากนั้น​ เจี้ยนเฉิน​ยัง​คงอยู่​ใน​เมือง​แสงทมิฬ​และ​โคจร​พลัง​ดรรพกาล​ ส่วน​เล็ก​ ๆ ที่​เหลืออยู่​ใน​ร่างกาย​ของ​เขา​เพื่อ​รักษา​ดาดแทล​ของ​เขา​ ขา​ของ​เขา​ที่​โดน​พลัง​แห่ง​คำสาป​กัด​กิน​ไปเริ่ม​งอก​กลัดมา​อย่าง​ช้า ๆ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน