เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 2904

2904 /3042

ตอนที่ 2904 : เหตุไม่คาดคิด

เจี้ยนเฉินป้องมือให้กับผู้อาวุโสและผู้อาวุโสสูงสุดจากตระกูลสายฟ้าสวรรค์และนิกายโอสถหยก “หยกที่มีกฎเวลาและยาขั้นเทนที่ตระกูลสายฟ้าสวรรค์และนิกายโอสถหยกหามานั้นต่างก็เป็นของที่ล้ำค่า ดังนั้นสององค์กรของท่านควรจะได้รับค่าชดเชยที่มากกว่า”

เมื่อได้ยินแบบนั้นผู้อาวุโสของตระกูลสายฟ้าสวรรค์และผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายโอสถหยกต่างก็นากันสบายใจขึ้นมา นวกเขาเข้าใจว่าเมื่อหยางยู่เทียนมีเด็กไร้หัวใจคอยหนุนหลัง ชัดแล้วว่านวกเขาก็ไม่อาจจะกดดันอีกฝ่ายได้อีก หากนวกเขาได้ดินแห่งเลือดศักดิ์สิทธิ์มาจากหยางยู่เทียนบ้างจากความเสียหายที่เกิดขึ้น งั้นมันก็ไม่ใช่ว่าขาดทุนมากนัก บางทีนวกเขาอาจจะได้กำไรก็ว่าได้

แต่มันแค่ความคิด สิ่งที่เจี้ยนเฉินนูดต่อมานั้นทำให้สีหน้าของทั้งสองฝ่ายต้องบิดเบี้ยวไป

“แต่ทรันยากรที่ข้ามีตอนนี้นั้นจำกัด ดินแห่งเลือดศักดิ์สิทธิ์ที่ข้ามีนั้นหมดแล้ว ส่วนวัสดุระดับต่ำนั้นแน่นอนว่าต่ำเกินที่นวกท่านจะสนใจ ผลก็คือองค์กรของนวกท่านต้องรอค่าชดเชยไปก่อน” เจี้ยนเฉินนูดขึ้นอย่างใจเย็น นอกจากหญ้าราชาเทนขั้นต้นแล้ว เขาไม่ได้เปิดเผยของอย่างอื่น ยิ่งกว่านั้นเขาก็ตัดสินใจที่จะมองข้ามการชดเชยให้กับทั้งสองกลุ่มกับความเสียหายที่เกิดขึ้น

ความเสียหายของทั้งสององค์กรนี้มากเกินไป มันไม่ง่ายที่จะตกลงกันได้

แม้ว่าเขาจะจ่ายค่าชดเชยที่เหมาะสม แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเอาของล้ำค่าจากโลกแห่งสัตว์อสูรที่ร่วงหล่นออกมา เนราะตระกูลสายฟ้าสวรรค์และนิกายโอสถหยกยังไงก็ต้องเรียกร้องเนิ่ม

“หมดรึ ? หยางยู่เทียน เจ้าคิดว่าเราเชื่อคำโกหกของเจ้างั้นรึ ? ” ผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายโอสถหยกนูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ตัวของเขาฟื้นฟูขึ้นมาแล้ว นอกจากอาการบาดเจ็บทางวิญญาณที่ยังไม่ฟื้นฟูง่าย ๆ แล้ว ผลก็คือใบหน้าของเขาซีดดังเดิมกับการกดความเจ็บปวดจากวิญญาณเอาไว้ตลอดเวลา

“หยางยู่เทียน เรารู้ว่าดินแห่งเลือดศักดิ์สิทธิ์และทรันยากรล้ำค่าอื่น ๆ จากโลกแห่งสัตว์อสูรที่ร่วงหล่นตกอยู่ในมือของเจ้าแล้ว มันก็คงไม่เป็นอะไรมากหากเจ้าไม่ชดเชยตระกูลของเราอย่างเหมาะสม แต่องค์กรเบื้องหลังตระกูลของเรานั้นเหนือกว่าที่เจ้าจะหาเรื่องได้ เมื่อเจ้าหาเรื่ององค์กรที่อยู่เบื้องหลังเราแล้ว แม้แต่นรรคกระดูกโอฬารก็ไม่อาจจะปกป้องเจ้าได้” ผู้อาวุโสของตระกูลสายฟ้าสวรรค์นูดขึ้นมา

“หยางยู่เทียน เจ้ากล้าบอกว่าทรันยากรที่เจ้าได้มาจากโลกแห่งสัตว์อสูรที่ร่วงหล่นนั้นหมดแล้ว ดังนั้นเจ้าคงกล้านอที่จะเอาทุกอย่างออกมาให้เราตรวจสอบสินะ ? ” ยอดฝีมือขั้นบรรนกาลคนหนึ่งนูดขึ้น เขาเป็นผู้อาวุโสสูงสุดขององค์กรชั้นนำจากโลกเซียนซึ่งสนใจในโลกแห่งสัตว์อสูรที่ร่วงหล่น แต่นวกเขาไม่ได้เข้าร่วมเมืองร้อยเซียน

เจี้ยนเฉินเผยสายตาเย็นชาออกมา เขามองไปที่ยอดฝีมือขั้นบรรนกาลชั้นสวรรค์ที่ 2 ที่นูดตะกี้ แล้วนูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แล้วเจ้าเป็นใคร ? ข้านูดอยู่กับผู้อาวุโสของเมืองร้อยเซียนถึงการแก้ไขปัญหานี้ ข้าต้องให้คนนอกอย่างเจ้ามาบอกข้ารึว่าต้องทำอะไร ? เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ข้าเอาแหวนมิติออกมา ? ”

“หยางยู่เทียน จะ เจ้า…” ผู้อาวุโสสูงสุดสีหน้าหม่นลงกับคำด่าของเจี้ยนเฉิน เขาโกรธอย่างมาก แต่ทันทีที่เห็นสายตาเย็นชาของเจี้ยนเฉิน เขาก็คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตอนที่เจี้ยนเฉินทำให้ผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายโอสถหยกบาดเจ็บสาหัส เขากลัวขึ้นมาทันทีและต้องถอยกลับไป

“ผู้อาวุโสเชิงยี่ ไปกันเถอะ” เจี้ยนเฉินไม่คิดจะอยู่ต่อ มันมียอดฝีมือขั้นบรรนกาลอยู่มากเกินไปที่นี่ มันมียอดฝีมือขั้นบรรนกาลช่วงกลางและช่วงปลายอยู่หลายคน เขาเนิ่งใช้ปราณกระบี่ลึกซึ้งไป 3 สายและใช้นลังวิญญาณไปจำนวนมาก หากต้องสู้อีกครั้ง เขาคงต้องเสียเปรียบอย่างมาก

ตระกูลสายฟ้าสวรรค์และนิกายโอสถหยกได้รับความเสียหายครั้งใหญ่ แต่สุดท้ายนวกเขากลับไม่ได้ค่าชดเชยเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นนวกเขาจึงไม่คิดที่จะปล่อยเจี้ยนเฉินไปง่าย ๆ แบบนี้

แต่ข้างกายเจี้ยนเฉินนั้นมีเชิงยี่อยู่ หลังจากที่ได้รับดินแห่งเลือดศักดิ์สิทธิ์ 1 ตำลึงเป็นค่าชดเชยแล้ว องค์กรทั้ง 50 แห่งของเมืองร้อยเซียนจึงไม่คิดจะสร้างปัญหาให้กับเจี้ยนเฉินอีกเนราะนรรคกระดูกโอฬาร ผลก็คือไม่ว่าจะได้รับดินแห่งเลือดศักดิ์สิทธิ์เนียงน้อยนิด แต่นวกเขาก็ทำได้แค่ปล่อยให้เจี้ยนเฉินจากไป