เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 2915
ตอนที่ 2915: ครึ่งก้าวจอมปราชญ์สูงสุด
“ช่างเป็นการบ่มเพาะที่น่าสะพรึงกลัว เพียงแค่เสียงคำรามด้วยความโกรธจากเขาก็สามารถเขย่าขั้นบรรพกาลถึงตายได้ คงไม่ใช่สัตว์อสูรเป็นแน่ ? นี่คือผู้บ่มเพาะชั้นสูงอย่างชัดเจน ปรม มาจารย์หมึกคราม ปรมาจารย์หมึกครามแสนเจ้าเล่ห์…” ใบหน้าของเจี้ยนเฉินบูดบึ้งมาก ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นจนถึงตอนนี้ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเขาตกหลุมพรางของปรมาจารย์หมึกคราม ? เขาถู กเคลื่อนย้ายมายังดินแดนแห่งความตาย
อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าทำไมปรมาจารย์หมีกครามถึงต้องการเป็นศัตรูกับเขาเช่นนี้ แม้ว่าปรมาจารย์หมึกครามจะรู้แล้วว่าเขาคือหยางหยุนเทียนและต้องการทรัพยากรที่เขา ได้รับจากโลกดาวทมิฬ แต่มันก็ยังไม่สมเหตุสมผลเพราะทรัพยากรทั้งหมดอยู่ที่เขาในตอนนี้
นอกเหนือจากนั้นเขาไม่สามารถคิดถึงเหตุผลอื่นใดว่าทำไมปรมาจารย์หมึกครามถึงต่อต้านเขา
เจี้ยนเฉินมองผ่านค่ายกลที่นั่นและใบหน้าของเขาก็มืดลง เขาไม่จำเป็นต้องทดสอบพวกมันด้วยซ้ำ เขาสามารถบอกได้ว่าค่ายกลทรงพลังอย่างยิ่ง ด้วยระดับการบ่มเพาะในปัจจุบันของเขา ม มันเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะทำลายมัน
“ข้าไม่สามารถเรียกภูเขาวิญญาณนักรบได้ คนผู้นี้มีพลังที่น่ากลัวเกินไป ถ้าข้านำภูเขาวิญญาณนักรบมาตรงนี้ มันก็เท่ากับว่าข้าวางระเบิดใส่ศิษย์พี่จากภูเขาวิญญาณนักรบ สิ่งเดียว วที่ข้าทำได้ตอนนี้คือหลอมรวมกระบี่คู่” ความมุ่งมั่นในดวงตาของเจี้ยนเฉินลุกโชนทันทีที่เขาเอื้อมมือไปหาจิตวิญญาณกระบี่เพื่อเตรียมพร้อมที่จะหลอมรวมกระบี่
“ครึ่งก้าวจอมปราชญ์สูงสุด นายท่าน ชายคนนี้โดยพื้นฐานแล้วเขาได้ย่างเข้าไปในขอบเขตของจอมปราชญ์สูงสุดแล้ว ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเรา แม้ว่าเราจะหลอมรวมกระบี่ เรา ก็ไม่สามารถทำร้ายเขาได้” จือหยิงกล่าว
“อะไรนะ ? ครึ่งก้าวจอมปราชญ์สูงสุด ? ” เจี้ยนเฉินตื่นตระหนก เขารู้ว่าศัตรูทรงพลังมาก แต่เขาไม่เคยคาดหวังว่าจะมีพลังมากมหาศาลขนาดนี้
“เนื่องจากเราไม่สามารถทำร้ายเขาได้ เราจึงต้องใช้การหลอมรวมกระบี่เพื่อโจมตีค่ายกล” เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างเย็นชา เขาหมดทางเลือก สิ่งที่เขาทำได้คือทิ้งทุกอย่างและยืนหยัดเป็นครั้ งสุดท้าย
ในขณะนี้ กฎที่น่ากลัวพอที่จะทำให้เจี้ยนเฉินหน้าซีดก็ได้ปรากฏขึ้น ดาวนิรนามเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงทันที หอกปรากฏตัวในอวกาศ หอกทุกเล่มควบแน่นจากพลังอันยิ่งใหญ่ของกฎต่า าง ๆ ซึ่งส่องแสงด้วยพลังทำลายล้าง
ปัง !
ในช่วงเวลาต่อมา หอกก็ตกลงมา ยิงตรงไปยังเจี้ยนเฉิน ค่ายกลทรงพลังที่ปกป้องสมบัติสวรรค์ไม่สามารถหยุดหอกได้เลย ราวกับว่ามันไม่ได้มีอยู่ หอกแทงทะลุผ่านค่ายกล
เจี้ยนเฉินถูกตรึงไว้ด้วยหอกแห่งกฎ เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย แรงกดดันที่น่ากลัวจากหอกได้บดขยี้ร่างกายของเขาจนป่นปี้
“นี่คือพลังของครึ่งก้าวจอมปราชญ์สูงสุดใช่หรือเปล่า ? ” เจี้ยนเฉินรู้สึกขมขื่นภายใน ในตอนแรกเขาต้องการใช้การหลอมรวมของกระบี่คู่เพื่อทำลายค่ายกล แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าด้วยค ความแข็งแกร่งของเขาที่เทียบเท่ากับขั้นบรรพกาล เขาไม่มีโอกาสที่จะหลอมรวมกระบี่ต่อหน้าครึ่งก้าวจอมปราชญ์สูงสุดด้วยซ้ำ
“เจี้ยนเฉิน อย่าขัดขืน ! ”
ในขณะนี้เสียงที่คุ้นเคยอย่างมากก็ดังขึ้น ชายวัยกลางคนที่อยู่นอกค่ายกลเดินเข้ามา เขาโบกป้ายในมือไปยังเจี้ยนเฉินจากระยะไกล
ด้วยเหตุนี้คลื่นแสงสีม่วงก็ปรากฏขึ้นทันทีและห่อหุ้มเจี้ยนเฉิน
เมื่อมองไปที่ร่างที่เปล่งประกายด้วยพลังแห่งการมีอยู่ที่สง่างาม อารมณ์ที่หลากหลายก็กระพริบผ่านดวงตาของเฉินเจี้ยน เขาถือโบกป้ายและแสงสีม่วงก็ลอยขึ้นรอบตัวเขาราวกับว่าเขา เข้าไปในโลกใหม่ ด้วยเหตุนี้ไม่ว่าบุคคลที่ยิ่งใหญ่ที่มีระดับการบ่มเพาะบรรลุไปถึงครึ่งก้าวจอมปราชญ์สูงสุดจะน่ากลัวเพียงใด เฉินเจี้ยนก็ไม่ได้รับผลกระทบ.
ในช่วงเวลาต่อมา เฉินเจี้ยนผนึกตราประทับด้วยมือ ตราประทับดูเหมือนจะดึงพลังออกมาจากมิติที่ว่างเปล่า,ทันใดนั้นเอง ห่วงโซ่คำสั่งที่เรียงรายอยู่นับไม่ถ้วนก็ถูกควบแน่นขึ้น มันโบยบ บินไปในอากาศ โดยทิ้งเส้นขอบเป็นภาพร่องรอยของวิถีในขณะที่มันโอบล้อมผู้เชี่ยวชาญที่น่าสะพรึงกลัวทันที
ครึ่งก้าวจอมปราชญ์สูงสุดเริ่มต่อสู้อย่างดุเดือดในอากาศ โซ่ที่เรียงรายรอบตัวเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังที่น่าสยองขวัญทำให้มิติโดยรอบพังทลายลง
อย่างไรก็ตามเมื่อโซ่เพิ่มความแข็งแกร่งอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดการต่อสู้ของเขาก็ไร้พลังมากขึ้นเรื่อย ๆ
เกือบหนึ่งนาทีต่อมา ในที่สุดเขาก็หยุดดิ้นรนถูกล่ามโซ่กลางอากาศและถูกเหวี่ยงอย่างหนัก
ในช่วงเวลาต่อมา โซ่ที่ยื่นออกมาจากมิติว่างก็เริ่มขยายออกไป ผู้เชี่ยวชาญสูงสุดที่ถูกกักขังกลางอากาศค่อย ๆ ลดระดับลงสู่พื้นพร้อมกับโซ่ยาว หลังจากนั้น เขาก็เดินย่ำตรงไปยัง งที่ตั้งของผลเลือดศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีด้วยโซ่ที่ลากอยู่ข้างหลังเขา
สายตาของเจี้ยนเฉินจับจ้องไปที่ผู้เชี่ยวชาญสูงสุดตลอดเวลา ผู้เชี่ยวชาญสูงสุดมีรูปร่างสูงใหญ่และดูเหมือนจะเปล่งประกายด้วยพลัง เขาสวมชุดเสื้อคลุมขาด ๆ ผมยุ่งเหยิงบดบังใบหน้าของเ เขาทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน
“ผู้อาวุโสลม ! ” เฉินเจี้ยนรู้ว่าช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดได้ผ่านไปแล้ว เขานำตัวเจี้ยนเฉินออกจากค่ายกลและเก็บป้าย เขามาถึงข้างหน้าผู้เชี่ยวชาญสูงสุดพร้อมกับแสงวาบเล็กน้อย
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เทพกระบี่มรณะ
จบแล้วหรอ...
ทำไมยังไม่ลงบทใหม่...
ลงครั้งละ สี่ ห้า บท ได้ไหม...
กรุณาลงบทครั้งละหลายบทหน่อยนะครับ ชอบ ๆ...
รออ...
ตอน 1419-1420 หายครับ...
จบแล้ว......
มีต่อไหมครับ...
เมื่อไรจะอัพเดทค้าบ รอนานแล้ว...
ต่อๆๆๆ...