เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 3001
ตอนที่ 3001 – เมฆมืดครึ้มฟ้าฝนกระหน่ำ (1)
อย่างไรก็ตาม หลังจากตกใจ ผู้สืบทอดที่รวมตัวกันบนภูเขาวิญญาณนักรบ ต่างก็ตระหนักถึงความรุนแรงของเรื่องนี้ ซึ่งทำให้พวกเขาทั้งหมดกลายเป็นคนเคร่งขรึม
“ถ้าเป็นกรณีนี้ การพยายามให้นิกายหิมะปล่อยนางผ่านการเจรจาคงจะไม่เป็นผล เป้าหมายสุดท้ายของนิกายหิมะในการจับซุยหยุนหลาน ต้องเป็นเทพธิดาหิมะ” หุนเจิ้งกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ถ้าอย่างนั้นเราจะทำอย่างไร ? นิกายหิมะเป็นนิกายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก พวกมันทรงพลังมากจนเกินกว่าเชื้อสายนักรบวิญญาณของเราจะรับมือได้ เราควรจะช่วยนางอย่างไร” เยว่เฉาขมวดคิ้วแน่น ความแข็งแกร่งของนิกายหิมะทำให้ผู้สืบทอดเชื้อสายนักรบวิญญาณรู้สึกกดดันอย่างมาก
“เราไม่สามารถอยู่นิ่งเฉยและไม่ทำอะไรเลย ในขณะที่นิกายหิมะมุ่งเป้าไปที่ครอบครัวของน้องแปด” ซูฉี กล่าว นางเหลือบมองผ่าน จื้อเจี้ยน, เยว่เฉา และ หุนเจิ้ง และพูดต่อว่า “พี่ชายทั้งหลาย ท่านมีอาวุโสที่สุดในเชื้อสายนักรบวิญญาณ ท่านมีวิธีใดบ้างที่จะช่วยน้องเล็กของเราได้”
จื้อเจี้ยนถอนหายใจเบา ๆ กับสิ่งนั้น “เรื่องนี้จัดการได้ง่าย ถ้าเจ้าต้องการคิดแบบนั้น แต่ก็ยากเช่นกันถ้าเจ้าต้องการคิดแบบนั้น สุดท้ายนี้ก็ยังเป็นเพราะว่าเราอ่อนแอเกินไปและเราไม่เข้มแข็งพอที่จะต่อสู้กับนิกายหิมะ แม้แต่การปลดปล่อยค่ายกลจิตวิญญาณนักรบ ก็ยังใช้ไม่ได้ผล ถ้าเรามีพลังมหาศาลที่สามารถต่อสู้กับนิกายหิมะได้ ทุกอย่างจะเป็นเรื่องง่าย”
“ถูกต้อง หากเราต้องการหลีกเลี่ยงอันตรายที่ครอบครัวของน้องแปดกำลังเผชิญอยู่ เราต้องหาผู้เชี่ยวชาญสูงสุดที่สามารถต่อสู้กับนิกายหิมะได้” หุนเจิ้ง พี่ใหญ่กล่าว ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความลังเลและไตร่ตรองบางอย่าง
หลังจากนั้นเขาก็ถอนหายใจเบา ๆ “ข้าต้องออกจากที่นี่ชั่วคราว ศิษย์น้อง มาเปิดใช้พลังเคลื่อนย้ายของจิตวิญญาณแห่งภูเขาอีกครั้งกันเถอะ”
“ท่านจะออกไปในเวลาแบบนี้ ? และเราต้องเปิดใช้งานพลังของจิตวิญญาณแห่งภูเขา ? ศิษย์พี่ใหญ่ อย่าบอกนะว่าท่านมีวิธี ? ” สายตาของทุกคนมารวมกันที่หุนเจิ้งแล้ว
“ข้าจะลองดู ! ” หุนเจิ้งกล่าวอย่างอ่อนโยน ในขณะนั้นสีหน้าของเขาค่อนข้างจะผสมปนเปกัน
หลังจากนั้นไม่นาน ภายใต้ความพยายามร่วมกันของผู้สืบทอด พวกเขาเปิดใช้งานพลังของจิตวิญญาณแห่งภูเขาอีกครั้ง เมื่อผ่านมันไป พวกเขาก็ข้ามไปในระยะไกลทันทีและปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่ที่ไม่รู้จัก
“ที่นี่คือที่ไหน ? ” ฉิงฉางยืนอยู่บนจิตวิญญาณภูเขาลวงตา ศึกษาสภาพแวดล้อมและถามด้วยความสงสัย
ในพื้นที่อันมืดมิดและเย็นยะเยือกของอวกาศนี้ ไม่มีอะไรอื่นนอกจากดวงดาวที่กะพริบในระยะไกลและอุกกาบาตสองสามดวง ทั่วทั้งภูมิภาคเงียบกริบ
“รอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะกลับมา”
ทิ้งสิ่งนั้นไว้ข้างหลัง หุนเจิ้งออกจากจิตวิญญาณภูเขาด้วยการก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว ด้วยการฝึกฝนของเขาที่ขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 เขาหายตัวไปด้วยการกระพริบตาเพียงไม่กี่ครั้ง ใครจะรู้ว่าเขาไปอยู่ที่ไหนในทะเลแห่งดวงดาว
ผู้สืบทอดทั้งหมดอีก 7 คนยืนอยู่บนจิตวิญญาณแห่งภูเขาและจ้องมองกันและกันด้วยความสงสัย
หุนเจิ้งเดินทางออกจากจิตวิญญาณแห่งภูเขาเพียงลำพัง เร่งผ่านทะเลแห่งดวงดาว หลังจากข้ามระยะทางที่แม้แต่เขาเองก็ไม่แน่ใจ ผืนดินขนาดมหึมาที่ลอยอยู่ในอวกาศก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา
หุนเจิ้งเดินทางเป็นเส้นตรงเข้าหาแผ่นดินโดยตรง
แผ่นดินนี้ถือเป็นหนึ่งในที่ราบหลัก 49 แห่งของโลกแห่งเซียน นั่นคือที่ราบสำราญ
ที่ราบสำราญมีองค์กรที่อยู่ยงคงกระพันที่ทุกคนรู้จัก นั่นคือจักรวรรดิเมฆทวี
จักรวรรดิเมฆทวีนั้นทรงพลังมากจนองค์กรระดับสูงทั้งหมดบนที่ราบสำราญกลัวมันอย่างมาก มีข่าวลือว่าหากองค์กรทั้งหมดบนที่ราบสำราญรวมตัวกัน พวกเขาก็จะไม่มีทางเข้าใกล้การเป็นคู่ต่อสู้ของจักรวรรดิเมฆทวี
เหตุผลที่จักรวรรดิเมฆทวีทรงพลังนั้นไม่ใช่เพราะพวกเขามีขั้นอัครสูงสุดจำนวนมาก เหตุผลที่สำคัญที่สุดก็เพราะว่าจักรวรรดิเมฆทวีมีบุคคลที่มีอำนาจสูงสุดที่สามารถกวาดล้างที่ราบสำราญได้อย่างไม่มีใครเทียบได้
หัวหน้าพิรุณ ! !
หัวหน้าพิรุณนั้นทรงพลังมาก แม้ว่าขั้นอัครสูงสุดทั้งหมดบนที่ราบสำราญจะรวมตัวกัน พวกเขาก็จะไม่มีโอกาสต่อต้านนาง เป็นเพราะตัวตนของหัวหน้าพิรุณนั่นเองที่ทำให้จักรวรรดิเมฆทวีอยู่ยงคงกระพันบนที่ราบสำราญเป็นองค์กรที่ไม่มีใครกล้ายั่วยุ
ทันทีที่ฝนโปรยปราย ผู้เชี่ยวชาญหลายคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของที่ราบในภูมิภาคต่าง ๆ ของที่ราบสำราญก็ลืมตาขึ้น พวกเขาจ้องมองโลกด้วยความตื่นตระหนกหรือแปลกใจและถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
“มันคือหัวหน้าพิรุณ นี่คือวิถีของหัวหน้าพิรุณ”
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ที่ทำให้หัวหน้าพิรุณตกใจ”
ผู้เชี่ยวชาญทุกคนค้นพบว่าละอองฝนที่ตกลงมาได้ปกคลุมทั่วทั้งที่ราบสำราญแล้ว
ที่นอกขอบเขตของอาณาจักรเมฆทวีแล้ว หุนเจิ้งยังคงอยู่ที่เดิม เขาไม่ได้หยุดฝน ปล่อยให้ฝนค่อย ๆ เปียกเสื้อผ้าของเขา เขาเพียงจ้องตรงไปข้างหน้าด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย มีหญิงสาวร่างบอบบางได้ปรากฏตัวขึ้นก่อนที่ใครจะรู้ตัว
ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะอยู่ในวัยสามสิบของนาง แม้ว่ารูปร่างหน้าตาของนางจะเข้าสู่วัยสามสิบแล้ว แต่เสน่ห์ของนางก็ยังคงอยู่ นางเป็นคนสวย
นางปรากฏตัวอย่างเงียบ ๆ นางไม่ได้แสดงพลังใด ๆ เลย นางดูเหมือนมนุษย์ แต่ก็เหมือนภูตผีด้วย
อย่างไรก็ตาม นางดูราวกับว่านางได้กลายเป็นหนึ่งเดียวกับโลกทั้งใบแล้ว !
ผู้หญิงคนนี้เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ไม่มีใครเทียบได้ของที่ราบสำราญ, หัวหน้าพิรุณ !
หัวหน้าพิรุณไม่ได้พูดอะไร ดวงตาของนางที่ดูเหมือนจะมีทางที่ไม่มีที่สิ้นสุดจับจ้องไปที่หุนเจิ้ง หลังจากที่จ้องมองเขาอย่างเงียบ ๆ สักพัก นางก็พูดออกมาอย่างอ่อนโยนว่า “ดินแดน อาณาจักร ที่อยู่ข้างหลังข้าทำให้เจ้ากลัวมากจริง ๆ หรือ ? เช่นนั้นเจ้าจะรออยู่ที่นี่อย่างอุตสาหะตลอดเวลาแทนที่จะก้าวไปข้างหน้าอย่างนั้นหรือ ? ”
“หรือข้าควรพูดว่าอาณาจักรที่อยู่ข้างหลังข้า ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะรองรับตัวตนที่น่านับถือของสมาชิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเชื้อสายนักรบวิญญาณ ? ”
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เทพกระบี่มรณะ
จบแล้วหรอ...
ทำไมยังไม่ลงบทใหม่...
ลงครั้งละ สี่ ห้า บท ได้ไหม...
กรุณาลงบทครั้งละหลายบทหน่อยนะครับ ชอบ ๆ...
รออ...
ตอน 1419-1420 หายครับ...
จบแล้ว......
มีต่อไหมครับ...
เมื่อไรจะอัพเดทค้าบ รอนานแล้ว...
ต่อๆๆๆ...