เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 3017

3017 /3043

ตอนที่ 3017 : โยนความผิด

แต่บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งไม่ได้แม้แต่มองไปที่บรรพชนหลาน มันราวกับว่าเผ่ากระเรียนสวรรค์ไม่ได้มีค่าในสายตาของนาง แม้แต่บรรพชนหลานก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น นางกลับมองไปที่หัวหน น้าพิรุณแทน

มันมีแค่หัวหน้าพิรุณที่มีค่าพอให้นางสนใจในหมู่ยอดฝีมือและองค์กรที่นี่

“บอกเป้าหมายของเจ้ามา เจ้าต้องการอะไรกันแน่ ? ” บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งพูดขึ้น แม้ว่านางจะแพ้ไปแล้ว แต่นางไม่ได้ลดท่าทีลงเลยแม้แต่น้อย นางยังคงดูเย็นชาเช่นเคย

ด้วยความฉลาดที่นางมีแล้วชัดแล้วว่านางบอกได้ว่า หัวหน้าพิรุณนั้นไม่ได้มาเพียงแค่เพื่อสู้กับนาง อีกฝ่ายต้องมีเป้าหมายอย่างอื่น แต่นางแพ้ ความแข็งแกร่งของหัวหน้าพิรุณที่ แสดงออกมานั้นทำให้บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งต้องตะลึง มันทำให้นางยอมรับว่าไม่อาจจะเป็นคู่มือให้กับหัวหน้าพิรุณได้ เพราะแบบนั้นนางถึงต้องหาทางประนีประนอม

แน่นอนว่าองค์ประกอบที่สำคัญที่สุดคือจนถึงตอนนี้บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเชื้อสายวิญญาณนักรบ, หัวหน้าพิรุณ และเผ่ากระเรียน นสวรรค์ถึงได้โจมตีนิกายหิมะ

บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งสงสัยเรื่องนี้อย่างมาก

แต่บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งหัวหน้าน้ำแข็งที่อยู่ด้านหลังก็เริ่มแสดงท่าทีอึดอัดใจออกมา แววตาของนางสั่นไหว ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้นางคิดอะไรอยู่

เมื่อได้ยินคำถามของบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็ง หัวหน้าพิรุณก็ไม่ได้พูดอะไร นางเงียบอยู่ตลอด นางไม่ได้แม้แต่เปิดเผยตัวเอง นางทำให้คนอื่น ๆ รู้สึกว่านางลึกลับ

เมื่อรวมกับความแข็งแกร่งที่น่ากลัวที่นางแสดงออกมาตอนที่เอาชนะบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งได้แล้ว หัวหน้าพิรุณก็ดูเก่งกาจกว่าเก่าในสายตาของยอดฝีมือในที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก ก

“เราต้องการตัวคนผู้หนึ่ง ส่งซุยหยุนหลานมา ! ” หุนเจิ้งที่อยู่ข้าง ๆ หัวหน้าพิรุณพูดขึ้น

“ส่งตัวซุยหยุนหลานมารึ ? เจ้าหมายความว่ายังไง ? ” บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งขมวดคิ้ว ชัดแล้วว่านางคุ้นเคยกับชื่อนี้ แต่หุนเจิ้งทำให้นางสับสน

หุนเจิ้งพูดขึ้นด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าไม่รู้เรื่องจริง ๆ รึแสร้งทำกันแน่ แต่สมาชิกของนิกายหิมะนั้นได้จับตัวซุยหยุนหลานแห่งศาลาเทพธิดาน้ำแข็งมา เจ้าอาจจะเชื่อว ว่าพวกเจ้าทำแผนนี้อย่างแนบเนียนจนไม่มีใครในโลกนี้รู้ แต่ความจริงจะเปิดเผยออกมาในไม่ช้า เรารู้มานานแล้วเกี่ยวกับการที่นิกายหิมะนั้นจับตัวซุยหยุนหลานไป”

บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งแสดงท่าทีเคร่งเครียดออกมากับสิ่งที่หุนเจิ้งพูด นางหรี่ตาลงและมองไปที่หุนเจิ้งด้วยสายตาที่ราวกับกระบี่อันคมกริบ ความอาฆาตปะทุออกมาจนทำให้ดวงดาวบ บนท้องฟ้าหม่นลง

“เจ้าว่ายังไงนะ ? นิกายหิมะจับตัวซุยหยุนหลานมาเช่นนั้นหรือ ? ” บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ชัดแล้วว่านางไม่อาจจะอดทนกับความหงุดหงิดที่มีได้

ท่าทีของบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งไม่ได้ทำให้หุนเจิ้งหรือบรรพชนหลานแปลกใจ พวกเขาเข้าใจดีว่าการลักพาตัวซุยหยุนหลานนั้นเป็นเรื่องใหญ่ นิกายหิมะต้องปฏิเสธอยู่แล้วหรืออาจจะม มองข้ามเรื่องนี้ไป มันคงแปลกหากพวกนี้ยอมรับตามตรง

ผลก็คือหุนเจิ้งและบรรพชนหลานคิดอยู่แล้วว่าบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งจะแสดงท่าทีแบบนี้ออกมา

“ฮึ่ม พวกตอแหล ! ” บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งหัวหน้าน้ำแข็งแค่นเสียงเย็นชาออกมา นางมองไปที่บรรพชนหลานแล้วเอ่ยว่า “เผ่ากระเรียนสวรรค์ไม่ได้มาดี พวกเจ้าสาบานว่าจะภักดีต่อเปลวเพลิงที่ น่านับถือมานานแล้ว ข้าอาจจะไม่รู้ว่าเผ่ากระเรียนสวรรค์เกลี้ยกล่อมเชื้อสายวิญญาณนักรบและหัวหน้าพิรุณแห่งที่ราบสำราญให้มาช่วยได้อย่างไร แต่มีเรื่องหนึ่งที่น่าสงสัยที่สุดคือ เผ่ากระเรียนสวรรค์ต้องวางแผนบางอย่างเอาไว้ “