เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 3017
ตอนที่ 3017 : โยนความผิด
แต่บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งไม่ได้แม้แต่มองไปที่บรรพชนหลาน มันราวกับว่าเผ่ากระเรียนสวรรค์ไม่ได้มีค่าในสายตาของนาง แม้แต่บรรพชนหลานก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น นางกลับมองไปที่หัวหน น้าพิรุณแทน
มันมีแค่หัวหน้าพิรุณที่มีค่าพอให้นางสนใจในหมู่ยอดฝีมือและองค์กรที่นี่
“บอกเป้าหมายของเจ้ามา เจ้าต้องการอะไรกันแน่ ? ” บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งพูดขึ้น แม้ว่านางจะแพ้ไปแล้ว แต่นางไม่ได้ลดท่าทีลงเลยแม้แต่น้อย นางยังคงดูเย็นชาเช่นเคย
ด้วยความฉลาดที่นางมีแล้วชัดแล้วว่านางบอกได้ว่า หัวหน้าพิรุณนั้นไม่ได้มาเพียงแค่เพื่อสู้กับนาง อีกฝ่ายต้องมีเป้าหมายอย่างอื่น แต่นางแพ้ ความแข็งแกร่งของหัวหน้าพิรุณที่ แสดงออกมานั้นทำให้บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งต้องตะลึง มันทำให้นางยอมรับว่าไม่อาจจะเป็นคู่มือให้กับหัวหน้าพิรุณได้ เพราะแบบนั้นนางถึงต้องหาทางประนีประนอม
แน่นอนว่าองค์ประกอบที่สำคัญที่สุดคือจนถึงตอนนี้บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเชื้อสายวิญญาณนักรบ, หัวหน้าพิรุณ และเผ่ากระเรียน นสวรรค์ถึงได้โจมตีนิกายหิมะ
บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งสงสัยเรื่องนี้อย่างมาก
แต่บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งหัวหน้าน้ำแข็งที่อยู่ด้านหลังก็เริ่มแสดงท่าทีอึดอัดใจออกมา แววตาของนางสั่นไหว ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้นางคิดอะไรอยู่
เมื่อได้ยินคำถามของบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็ง หัวหน้าพิรุณก็ไม่ได้พูดอะไร นางเงียบอยู่ตลอด นางไม่ได้แม้แต่เปิดเผยตัวเอง นางทำให้คนอื่น ๆ รู้สึกว่านางลึกลับ
เมื่อรวมกับความแข็งแกร่งที่น่ากลัวที่นางแสดงออกมาตอนที่เอาชนะบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งได้แล้ว หัวหน้าพิรุณก็ดูเก่งกาจกว่าเก่าในสายตาของยอดฝีมือในที่ราบน้ำแข็งขั้วโลก ก
“เราต้องการตัวคนผู้หนึ่ง ส่งซุยหยุนหลานมา ! ” หุนเจิ้งที่อยู่ข้าง ๆ หัวหน้าพิรุณพูดขึ้น
“ส่งตัวซุยหยุนหลานมารึ ? เจ้าหมายความว่ายังไง ? ” บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งขมวดคิ้ว ชัดแล้วว่านางคุ้นเคยกับชื่อนี้ แต่หุนเจิ้งทำให้นางสับสน
หุนเจิ้งพูดขึ้นด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าไม่รู้เรื่องจริง ๆ รึแสร้งทำกันแน่ แต่สมาชิกของนิกายหิมะนั้นได้จับตัวซุยหยุนหลานแห่งศาลาเทพธิดาน้ำแข็งมา เจ้าอาจจะเชื่อว ว่าพวกเจ้าทำแผนนี้อย่างแนบเนียนจนไม่มีใครในโลกนี้รู้ แต่ความจริงจะเปิดเผยออกมาในไม่ช้า เรารู้มานานแล้วเกี่ยวกับการที่นิกายหิมะนั้นจับตัวซุยหยุนหลานไป”
บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งแสดงท่าทีเคร่งเครียดออกมากับสิ่งที่หุนเจิ้งพูด นางหรี่ตาลงและมองไปที่หุนเจิ้งด้วยสายตาที่ราวกับกระบี่อันคมกริบ ความอาฆาตปะทุออกมาจนทำให้ดวงดาวบ บนท้องฟ้าหม่นลง
“เจ้าว่ายังไงนะ ? นิกายหิมะจับตัวซุยหยุนหลานมาเช่นนั้นหรือ ? ” บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ชัดแล้วว่านางไม่อาจจะอดทนกับความหงุดหงิดที่มีได้
ท่าทีของบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งไม่ได้ทำให้หุนเจิ้งหรือบรรพชนหลานแปลกใจ พวกเขาเข้าใจดีว่าการลักพาตัวซุยหยุนหลานนั้นเป็นเรื่องใหญ่ นิกายหิมะต้องปฏิเสธอยู่แล้วหรืออาจจะม มองข้ามเรื่องนี้ไป มันคงแปลกหากพวกนี้ยอมรับตามตรง
ผลก็คือหุนเจิ้งและบรรพชนหลานคิดอยู่แล้วว่าบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งจะแสดงท่าทีแบบนี้ออกมา
“ฮึ่ม พวกตอแหล ! ” บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งหัวหน้าน้ำแข็งแค่นเสียงเย็นชาออกมา นางมองไปที่บรรพชนหลานแล้วเอ่ยว่า “เผ่ากระเรียนสวรรค์ไม่ได้มาดี พวกเจ้าสาบานว่าจะภักดีต่อเปลวเพลิงที่ น่านับถือมานานแล้ว ข้าอาจจะไม่รู้ว่าเผ่ากระเรียนสวรรค์เกลี้ยกล่อมเชื้อสายวิญญาณนักรบและหัวหน้าพิรุณแห่งที่ราบสำราญให้มาช่วยได้อย่างไร แต่มีเรื่องหนึ่งที่น่าสงสัยที่สุดคือ เผ่ากระเรียนสวรรค์ต้องวางแผนบางอย่างเอาไว้ “
“หากเป็นเช่นนั้น ทำไมเผ่ากระเรียนสวรรค์ถึงได้มั่นใจนักว่าเจ้าลักพาตัวซุยหยุนหลานมา ? ” บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมฆน้ำแข็งถามต่อ
เมื่อได้ยินแบบนั้น หยูหยางเซี่ยก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที สายตาของเขาสั่นไหวราวกับกำลังลังเลใจ
สักพัก หยูหยางเซี่ยก็ได้ตัดสินใจ สายตาเขาดูแน่วแน่ขึ้นมา เขาเงยหน้าขึ้นและชี้ไปที่บรรพชนหลาน “มันคือ บรรพชนหลานแห่งเผ่ากระเรียนสวรรค์ มันเพราะแผนการของนาง บรรพชนหลานได้ ล่อลวงให้ข้าร่วมมือกับเผ่ากระเรียนสวรรค์ เผ่ากระเรียนสวรรค์คิดไม่ดีกับนิกายหิมะมาโดยตลอด พวกเขาอยากจะแย่งอำนาจการปกครองจากนิกายหิมะ มันแค่ว่าพวกเขาไม่มีข้ออ้างในเรื่องนี ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงได้ซื้อตัวข้าให้รับผิดชอบในเรื่องนี้ เมื่อข้ายอมรับว่านิกายหิมะลักพาตัวซุยหยุนหลานมา เผ่ากระเรียนสวรรค์ก็จะมีข้ออ้างที่เหมาะสมในการโจมต ตีนิกายหิมะ”
“พะ พวกเขาถึงกับได้รับการสนับสนุนจากองค์กรอื่นบนที่ราบน้ำแข็งขั้วโลกในการโจมตีนิกายหิมะ”
ใบหน้าของหยูหยางเซี่ยเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาคุกเข่าลงกับพื้นและก้มหน้าลงไปในหิมะแล้วพูดขึ้นด้วยความปวดใจ “ข้าทำผิดไป ข้าไม่ได้รายงานเรื่องนี้ต่อบรรพบุรุษ ข้าไม่ได้ รายงานถึงความทะเยอทะยานของเผ่ากระเรียนสวรรค์ ข้าผิดเอง ข้าผิดไปแล้ว โปรดลงโทษข้าด้วย บรรพชน”
ท่าทีเยือกเย็นของบรรพชนหลานหายไปเมื่อได้ยินที่หยูหยางเซี่ยพูดมา นางมองไปที่หยูหยางเซี่ยด้วยสายตาเคียดแค้น ใบหน้าของนางกลับบิดเบี้ยวขึ้นมา
แม้แต่เหอเทียนฉีที่อยู่ข้าง ๆ ก็สีหน้าหม่นลง เขาหงุดหงิดอย่างมาก สายตาเขาราวกับจะมีไฟลุกขึ้นมา
พวกเขาไม่คิดเลยว่าหยูหยางเซี่ยจะโยนความผิดให้พวกเขาแบบนี้
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เทพกระบี่มรณะ
จบแล้วหรอ...
ทำไมยังไม่ลงบทใหม่...
ลงครั้งละ สี่ ห้า บท ได้ไหม...
กรุณาลงบทครั้งละหลายบทหน่อยนะครับ ชอบ ๆ...
รออ...
ตอน 1419-1420 หายครับ...
จบแล้ว......
มีต่อไหมครับ...
เมื่อไรจะอัพเดทค้าบ รอนานแล้ว...
ต่อๆๆๆ...