เทพกระบี่มรณะ นิยาย บท 3047
ตอนที่ 3047: ความโกลาหลของหอคอยธาตุแสง
พลังของทักษะลับเทพเจ้าทั้งเก้ารอบโมเทียนหยุนพัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ ทุกทักษะลับเทพเจ้าทั้งเก้าจะมีปราณลึกลับของโลก ทุก ๆ ทักษะลับเทพเจ้าทั้งเก้าจะมีพลังน่าเหลือเชื่อ
ในที่สุดทักษะลับเทพเจ้าทั้งเก้าก็รวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายของเขา เกิดภาพเสมือนของโลกมายา
เมื่อมองแว่บแรก โลกนั้นเหมือนกับภาพลวงตาอย่างสมบูรณ์ แต่เมื่อมองดูใกล้ ๆ แล้วกลับพบว่ามันดูเหมือนจะเป็นของจริงที่อยู่ท่ามกลางภาพลวงตา
นี่คือโลกรกร้างซึ่งอยู่ระหว่างภาพลวงตาและความเป็นจริง มันถูกสร้างขึ้นจากกฏที่มีพัฒนาขึ้นและวิวัฒนาการอย่างไม่รู้จบ ภูมิประเทศที่รกร้างดูเหมือนว่าจะอยู่ในยุคบรรพกาล
เมื่อโมเทียนหยุนปลดปล่อยพลังของโลกบรรพกาล พลังแห่งการมีอยู่ของเขาเพิ่งขึ้นถึงจุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในทันที ในขณะนั้นดูเหมือนว่าเขาจะเต็มไปด้วยพลังของโลกทั้งใบ ทำให้เขามีพลังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
หลังจากนั้นไม่นาน ดูเหมือนว่าเขาจะหลอมรวมเข้ากับโลกบรรพกาล จู่ ๆ เข้าก็พุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับพลังของโลกทั้งใบ ในขณะที่เขาขึ้นไปโจมตีร่างปีศาจอย่างไม่เกรงกลัว
ทันใดนั้น โลกก็สั่นสะท้านและกฏก็วุ่นวาย ร่างปีศาจขนาดใหญ่ที่ถูกอัญเชิญมาโดยหัวหน้าพิรุณและโลกบรรพกาลที่รวมเข้ากับร่างของโมเทียนหยุนได้ปะทะกันอย่างรุนแรงพร้อมกับพลังที่ทำลายล้างทุกสิ่ง
ตูม !
ทันใดนั้นร่างของปีศาจก็สั่นและโลกบรรพกาลก็เช่นกัน แสงที่เกิดขึ้นวาบหนึ่งก่อนจะหายไปกลายเป็นพายุพลังงาน ที่สามารถมองเห็นได้จากภายนอก มันสามารถมองเห็นพายุพลังงานขนาดใหญ่ที่ปะทุออกมาพร้อมกับสีสันตระการตา ในรอยแยกมิติ มันเหมือนกับดอกไม้ตูมที่พร้อมจะบานออกมา
ทันใดนั้น หัวหน้าพิรุณ โมเทียนหยุนและแม้แต่การโจมตีของพวกเขาก็หายไปอย่างสมบูรณ์ ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าผลของการปะทะกันนี้เป็นอย่างไร ใครแพ้ ใครชนะ มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่จะบอกได้
ไม่นานนัก เมื่อพายุพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวค่อย ๆ สงบลง หัวหน้าพิรุณและโมเทียนหยุนก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ทั้งสองเผชิญหน้ากันโดยเว้นระยะระหว่างกันกว่า 100 กิโลเมตร พวกเขาไม่ได้บาดเจ็บ แต่รูปร่างของพวกเขาดูยุ่งเหยิงในระดับที่แตกต่างกัน ชุดยาวสีม่วงน่ารักของหัวหน้าพิรุณขาดรุ่งริ่งและแขนเสื้อของนางก็หายไป เผยให้เห็นแขนท่อนล่างของนาง
ผมยาว ๆ ของโมเทียนหยุนก็ยุ่งเหยิง มันปลิวไปมาภายใต้แรงลมของพายุพลังงาน ดูเหมือนกับว่าเขาเป็นคนเถื่อน แต่เมื่อรวมเข้ากับใบหน้าที่เย็นชาและแน่วแน่ของเขา ดูเหมือนว่ามันจะกลายเป็นเสริมเสน่ห์ให้เขาเท่านั้น
อั๊ก ! ในเวลานี้ หัวหน้าพิรุณก็กระอักเลือดออกมา มันเป็นเรื่องลึกลับ ไม่ว่าจะเป็นผลจากการปะทะกันของนางกับโมเทียนหยุนหรือเพราะใช้ผลลัพธ์จากการฝืนใช้พลังมากเกินไป เมื่อนางกระอักเลือด ย่อมหมายถึงผลการต่อสู้ครั้งนี้อย่างไม่ต้องสงสัย นางแพ้
“หัวหน้าพิรุณ เจ้ายังมั่นใจอยู่หรือไม่ ? ” โมเทียนหยุนยืนกอดอกและพูดอย่างไร้อารมณ์
หัวหน้าพิรุณยังคบเหมือนเดิม เย็นชาและไร้อารมณ์ นางจ้องไปที่ชายด้านหน้าของนางอย่างเยือกเย็นและพูดว่า “จ้าวปีศาจชั้นฟ้า เหตุผลทั้งหมดที่เจ้าต้องใช้เพื่อจะเอาชนะข้าได้เพราะสายเลือดของเจ้า สายเลือดของเจ้านั้นทรงพลังมาก เจ้าเป็นใครกันแน่ ? ”
“ข้าเป็นใครนั้นไม่สำคัญสำหรับเจ้า ข้ามาวันนี้โดยมีวัตถประสงค์สองอย่าง หนึ่งนั้นคือจัดการเรื่องบาดหมางในอดีตของเรา ในขณะที่อีกเรื่องคือการร่วมมือด้วยบางสิ่งบางอย่าง” โมเทียนหยุนกล่าว
หัวหน้าพิรุณสูดอากาศเย็น “แก้ไขความบาดหมางในอดีต ? ในอดีตลัทธิปีศาจชั้นฟ้าของเจ้าโจมตีจักรวรรดิเมฆทวีของข้า ทำให้เราต้องสูญเสียนับไม่ถ้วน เจ้ายังขโมยวัสดุกำเนิดวิญญาณที่ข้าหล่อเลี้ยงมาอย่างยากลำบาก เจ้าคิดว่าเจ้าจะมาแก้ความคับข้องใจเหล่านี้ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้างั้นหรือ ? ”
……
…
ในรอยแยกมิติ โมเทียนหยุนเริ่มจริงจังทันที เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเกล็ดสีทองของหัวหน้าพิรุณที่ปล่อยออกมา แม้แต่ดวงตาของเขาก็ต้องหรี่ลงเล็กน้อย หลังจากที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยกมือขวาขึ้นช้า ๆ
คมดาบที่บางราวกับปีกจักจั่นปรากฏขึ้นจากอากาศบาง ๆ เหนือมือของเขา บางทีมันอาจจะไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันเป็นใบดาบหรือมีดบิน เพราะมันคล้ายกับกรงเล็บที่แหลมคมมาก มันเป็นกรงเล็บที่แหลมคม บางราวกับปีกจักจั่นหลังจากการปรับแต่งเป็นพิเศษ
กรงเล็บแหลมคมที่ถูกห่อหุ้มด้วยลวดลายต่าง ๆ ทำให้เกิดจิตสังหารอย่างเยือกเย็น มันแผ่กลิ่นอายที่กดดันอย่างมากออกมาอย่างไม่รู้ตัวและแผ่ออกไปรอบ ๆ ผ่านดวงดาว
“หัวหน้าพิรุณ ข้าครอบครองสิ่งนี้ ดังนั้นแม้ว่าเจ้าจะปลดปล่อยพลังนั้นจริง ๆ เจ้าก็อาจจะไม่กำจัดข้าได้ อย่างน้อย ๆ ข้าก็มั่นใจพอที่จะหนีได้อย่างปลอดภัย แต่แล้วเจ้าล่ะ ? เมื่อเจ้าใช้พลังนั้นแล้ว ผลข้างเคียงนั้นต้องไม่น้อยอย่างแน่นอน มันคุ้มค่าที่จะเสียงกับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ? ” โมเทียนหยุนพูด
ดวงตาของนางจับจ้องไปที่กรงเล็บที่อยู่ในมือของโมเทียนหยุน ในตอนนี้สีหน้าของหัวหน้าพิรุณเปลี่ยนไป นางสามารถบอกได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นว่ามันเป็นวัตถุเทพราชันย์ !
ยิ่งไปกว่านั้น มันคือวัตถุเทพราชันย์ที่เข้ากันกับจ้าวปีศาจชั้นฟ้าได้อย่างลงตัว ในด้านพลัง, สายเลือดและกฎ !
ระดับความเข้ากันได้นั้นสูงมากจนแม้แต่โมเทียนหยุนก็ไม่ต้องการแม้แต่จะใช้การบ่มเพาะควบคุม เพื่อให้ปล่อยพลังที่ผิดปกติจากวัตถุราชันเทพ เขาสามารถวาดไปมาได้อย่างง่ายดาย
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เทพกระบี่มรณะ
จบแล้วหรอ...
ทำไมยังไม่ลงบทใหม่...
ลงครั้งละ สี่ ห้า บท ได้ไหม...
กรุณาลงบทครั้งละหลายบทหน่อยนะครับ ชอบ ๆ...
รออ...
ตอน 1419-1420 หายครับ...
จบแล้ว......
มีต่อไหมครับ...
เมื่อไรจะอัพเดทค้าบ รอนานแล้ว...
ต่อๆๆๆ...