หนูน้อยจอมอิทธิฤทธิ์ นิยาย บท 935

สรุปบท ตอนที่ 935: หนูน้อยจอมอิทธิฤทธิ์

ตอน ตอนที่ 935 จาก หนูน้อยจอมอิทธิฤทธิ์ – ความลับ ความรัก และการเปลี่ยนแปลง

ตอนที่ 935 คือตอนที่เปี่ยมด้วยอารมณ์และสาระในนิยายโรแมนติกโบราณ หนูน้อยจอมอิทธิฤทธิ์ ที่เขียนโดย Jaroen เรื่องราวดำเนินสู่จุดสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นการเปิดเผยใจตัวละคร การตัดสินใจที่ส่งผลต่ออนาคต หรือความลับที่ซ่อนมานาน เรียกได้ว่าเป็นตอนที่นักอ่านรอคอย

กำลังพูด ปังปังปัง ข้างนอกมีคนเคาะประตู

ทุกคนตกใจกรีดร้อง ทยอยขดตัวเกาะกันเป็นกลุ่ม

เสี่ยวเอ้อร์ถามอย่างเสียขวัญ “คะ......ใคร?”

“มาหาคน ส่งรากบัวให้แขกห้องอักษรฟ้า” เสียงเด็กหนุ่มดังชัดเจน ลู่เจาเจาได้ยินก็กระโดดออกจากในอ้อมกอดท่านแม่

“มาหาข้า เป็นคน เป็นคน......”

สวี่สืออวิ๋นก็รู้สึกคุ้นหู จึงให้เด็กรับใช้เดินไปเปิดประตูทันที

เด็กหนุ่มมีโคลนติดเต็มตัว แม้แต่เส้นผมสีดำที่ละเอียดก็เปื้อนโคลน พับแขนเสื้อขึ้น ลักษณะเหมือนเพิ่งทำนามา

ในมือยังถือรากบัวใหญ่หนาเท่าแขนเด็กมัดหนึ่ง

รากบัวล้างสะอาดแล้ว ขาวจนเรืองแสง ดูเด้งฉ่ำน้ำ

ลู่เจาเจามองเขาอย่างสงสัย......

ไม่ถูกต้อง ทำไมเสื้อผ้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้ว??

ดูแล้วคุ้นตานิดๆ

เด็กหนุ่มยื่นรากบัวไปในมือเด็กรับใช้ใบหน้าเรียบเฉย “นี่เป็นรากบัวที่เจาเจาต้องการ”

สวี่สืออวิ๋นถลึงตาให้เจาเจาเงียบๆ

เด็กหนุ่มดูค่อนข้างลึกลับ มาไร้เงาไปไร้ร่องรอย บนตัวมีความรู้สึกเย็นชาห่างเหินปฏิเสธคนอยู่ไกลพันลี้ ก็เหมือนดวงจันทร์เมฆหมอกที่ขอบฟ้า ไม่กล้าแตะต้องและเข้าใกล้

มีบางครั้งแค่ชำเลืองสายตา สวี่สืออวิ๋นก็รู้สึกตกใจ

แต่เจาเจา……

ให้เขาทำนา!!

“รีบไปล้างตัว ให้เจ้ามาทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร ในบ้านมีคนใช้ ทั้งหมดให้บ่าวไปทำก็พอ” ก็เหมือน เมฆตรงขอบฟ้า กระโดดเข้าโคลนเลน

เด็กหนุ่มผงกหัวให้นางเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร” ก็ขึ้นชั้นบนไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด

เด็กหนุ่มก้มหน้ามองชุดเขียวบนตัวหนึ่งครั้ง เขาดึงออกมาจากบนตัวชีเจวี๋ย

ส่วนชีเจวี๋ย เขาถือโอกาสถอดผ้าห่อศพจากสุสานร้างสวมให้เขา

“ท่านแม่ รากบัวกับเม็ดบัวนี้รสชาติดีมาก อีกเดี๋ยวให้พี่เติงจือต้มน้ำแกง” ลู่เจาเจายิ้มตาหยีจูงมือของท่านแม่

เติงจือยิ้มตอบรับ

ฟ้าเพิ่งสว่าง ลู่เจาเจากำลังถือถ้วยเล็กดื่มน้ำแกงรากบัวอยู่

ก็ได้ยินชาวบ้านข้างนอกตะโกน “เชิญลูกศิษย์ราชครูได้แล้ว ตอนนี้กำลังเข้าที่ว่าการอำเภอ เดี๋ยวก็ไปจับมารแล้ว”

ชาวบ้านทยอยมุ่งหน้าไปที่ว่าการอำเภอ

สวี่สืออวิ๋นฟังออกถึงความน้อยใจแปลกๆ

เขาอยู่ต่อหน้าลู่เจาเจา มักจะมีท่าทางเหมือนกล้าโกรธไม่กล้าพูด

สวี่สืออวิ๋นมักจะรู้สึก เขาเหมือนเด็กหนุ่มที่เคยเข้าฝันและร้องไห้ฟ้องตัวเอง แต่ก็รู้สึกพิลึกพิลั่น ไม่กล้าพูดออกมา

จนกระทั่งพักผ่อนถึงเที่ยง ทางที่ว่าการอำเภอถึงส่งข่าวมา

“พวกเจ้าได้ยินหรือยัง? ปีศาจที่ควักหัวใจนั่นตายแล้ว! ว่ากันว่าขุดถ้ำอยู่ภูเขาทิศเหนือ ในถ้ำยังมีเลือดมากมาย......”

“ไม่ทราบว่าตายได้อย่างไร......”

“ได้ยินว่าเป็นปีศาจภูเขาตนหนึ่ง แม้แต่ร่างเดิมก็ถูกตีออกมาแล้ว”

ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นเรื่อยๆ ลู่เจาเจาสองมือล้วงกระเป๋า ท่าทางเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง

“ดีเยี่ยม ปีศาจภูเขาตายแล้ว ชาวบ้านก็ใช้ชีวิตสงบสุขได้ เพียงแต่ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้ผดุงธรรมแทนฟ้า! ทำเรื่องดีใหญ่หลวงแบบนี้!” หรงเช่อสบายใจทันที เดิมวางแผนกลับหนานตูค่อยเชิญราชครูลงมือ

สวี่สืออวิ๋นมองทางเจาเจา นางกำลังกินขนมเผ็ดๆหมด แอบดูดนิ้วอยู่

นอกประตู นักบวชที่สวมชุดพิธีมาเข้าพบ

นักบวชหนุ่มประสานมือคำนับอย่างสุภาพ “คารวะองค์หญิง”

“ราชครูเจอเผ่าภูติ ตอนนี้ย้อนกลับหนานตู ช่วงนี้โลกมนุษย์ไม่ค่อยสงบ ท่านอาจารย์สั่งศิษย์คุ้มครองทุกท่านกลับวังโดยเฉพาะ” นักบวชหนุ่มเลิกคิ้วยิ้ม

ประวัติการอ่าน

No history.

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: หนูน้อยจอมอิทธิฤทธิ์