สีชิ่นยิ้ม "แล้วก็นายน้อยแห่งหุบเขาน่าหลาน ข้าคิดว่าเขาสนใจแม่นางกู้มาก เพื่อแม่นางกู้ บางทีเขาอาจจะยอมฝ่าฝืนกฎของหุบเขา และเข้าไปในเขตหวงห้าม"
"หากน่าหลานหลิงลั่วเข้ามา หุบเขาต้นหุยไม่มีทางปล่อยให้เขาเข้ามาตามลำพังอย่างแน่นอน และถึงตอนนั้นเหล่าสัตว์ประหลาดทั้งหลายของหุบเขาต้นหุยก็คงจะเข้ามาเช่นกัน อีกอย่าง......พวกเราบุกรุกเข้าไปในเขตหวงห้าม เป็นไปไม่ได้ที่คนของหุบเขาต้นหุยจะไม่รู้"
ฮวาฉี่หลัวมองอันนี้ มองอันนั้น และชี้ไปที่ตัวเอง "ในเมื่อมีคนเข้ามาในเขตหวงห้ามมากมายเช่นนี้ ก็เทียบไม่ได้กับข้าเพียงคนเดียว ท่านพี่ไป๋ ท่านให้ข้าเข้าไปด้วยเถอะ"
"มันอันตรายเกินไป เอาอย่างนี้ เจ้าไปหาที่ซ่อนก่อน จากนั้นก็รอให้พวกเขาออกมาแล้วค่อยจากไปพร้อมกัน จำไว้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้างใน เจ้าห้ามเข้าไปอย่างเด็ดขาด"
"ก็ได้......"
"อีกอย่าง ไม่ว่ากำลังคนจะมากขนาดไหน ไม่ว่าพวกเขาจะต่อสู้กันอย่างไร เจ้าก็ห้ามเข้าไปยุ่ง"
"ตกลง......ถึงอย่างไรพวกเขาก็จะไม่ทำร้ายเจ้าและท่านพี่กู้ ดังนั้นข้าจะไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับพวกเขา"
สีชิ่นครุ่นคิด "ดูเหมือนน้องหญิงฮวาฉี่หลัวกับแม่นางกู้จะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา"
"แน่นอน หากท่านกล้าทำอะไรนาง ระวังว่าข้าจะไม่เกรงใจท่าน" นางยกกำปั้นขึ้นมาทำท่าทาง และมองไปที่สีชิ่นอย่างเยาะเย้ย
"ไม่ทราบว่าน้องหญิงฮวาฉี่หลัวและแม่นางกู้มีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร ข้าเพียงแค่รู้สึกสงสัย เผ่าน้ำแข็งตัดขาดจากโลกภายนอกมาแต่ไหนแต่ไร และไม่ค่อยปรากฏตัว เช่นนั้นจะรู้จักแม่นางกู้ได้อย่างไร"
"ฮึ ข้าไม่บอกท่านหรอก ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หากท่านกล้าทำร้ายท่านพี่กู้ของข้า เผ่าน้ำแข็งของเราจะไม่ปล่อยท่านไปแน่"
ไป๋จิ่นปัดผมที่หน้าผากของตัวเอง และยิ้มกว้างอย่างสง่างาม
"ดูเหมือนว่าแม่นางสีจะสนใจแม่นางกู้มาก ไม่ทราบว่าแม่นางสีกับแม่นางกู้มีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร?"
"หออันดับหนึ่งในใต้หล้าไม่มีความเกี่ยวข้องกับใครทั้งสิ้น ไปกันเถอะ น้องหญิงไป๋จิ่น หากยังไม่ไป แม้ว่าในนั้นจะมีของมีค่าอยู่ แต่ก็ถูกคนแย่งชิงไปหมดแล้ว"
"ก็ได้"
หลังจากกล่าวลาฮวาฉี่หลัวแล้ว เงาหนึ่งสีขาวเงาหนึ่งสีแดงก็ปีนขึ้นไป
ไม่นานหลังจากที่พวกนางจากไป เหวินเเส่าอี๋และผู้อาวุโสหลายคนแห่งเผ่าเพลิงฟ้า รวมทั้งน่าหลานหลิงลั่วก็ได้สังเกตดูค่ายกลอย่างละเอียดถี่ถ้วน และทยอยตามกันไป
ฮวาฉี่หลัวซ่อนตัวอยู่ในความมืด และอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
คนเหล่านี้พากันขึ้นไปทำอะไร?
หรือว่าข้างในจะมีของมีค่าอยู่จริง ๆ?
นางไม่อยากซ่อนตัวอยู่ข้างล่างคนเดียว จึงปีนตามขึ้นไป
ไม่นานหลังจากปีนขึ้นไป ฮวาฉี่หลัวก็ตกตะลึง
นั่นมันอะไรกัน ข้างหน้าล้วนแต่เป็นโซ่เหล็กต่าง ๆ ทั้งใหญ่และเล็ก และรอบ ๆ โซ่แต่ละเส้นก็มีไอสีดำ
เดิมทีนางอยากจะเดินตรงเข้าไป
แต่เมื่อคิดถึงนัยน์ตาที่หนักอึ้งของไป๋จิ่นแล้ว นางก็ครุ่นคิดและนึกขึ้นได้
นางพลิกฝ่ามือข้างขวา และผ้าต่วนหลากสีแถบยาวเส้นหนึ่งก็สะบัดพลิ้วออกมา
เมื่อผ้าต่วนไปสัมผัสกับไอสีดำก็สะบั้นในทันที และไม่เหลือแม้แต่ซาก
ฮวาฉี่หลัวตบหน้าอกของตัวเอง
ไม่เป็นไร ๆ โชคดีที่เมื่อครู่นางไม่ได้เดินเข้าไป
นี่มันไอสีดำอะไรกัน ทำไมถึงพิษร้ายแรงเช่นนี้?
อีกทั้งยังมองไม่เห็นปลายอีกด้านหนึ่ง
ไม่รู้ว่าโซ่เหล็กเก้าเส้นเปื้อนไอสีดำตั้งแต่เมื่อไหร่
ฮวาฉี่หลัวคิดว่าไม่สามารถขึ้นไปได้แล้ว
และอยากจะลงก็ลงไม่ได้
ติดอยู่ตรงกลาง
"แย่แล้ว ๆ จะทำอย่างไรดี?หรือว่าข้าต้องติดอยู่ที่นี่?ไม่ได้นะ ไอสีดำกำลังแพร่กระจาย หากไม่รีบออกไปจากที่นี่ ชีวิตน้อย ๆ ของข้าจะจบลงที่นี่ไม่ได้"
จนกระทั่งตอนนี้ ฮวาฉี่หลัวจึงเข้าใจว่าทำไมท่านพี่ไป๋จึงต้องระมัดระวัง
"ข้างบน ข้างล่าง ใครก็ได้ช่วยข้าที เฮ้ย..."
นางไม่อยากตะโกน แต่ก็ไม่อยากตาย นางจึงทำได้เพียงตะโกนขอความช่วยเหลือ ไม่รู้ว่ามีใครได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของนางหรือไม่ หลังจากที่รออยู่นานก็ไม่มีใครลงมาช่วยนางเลย
ไอสีดำยังคงแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ฮวาฉี่หลัวกังวลเป็นอย่างมาก
"มีใครสามารถช่วยข้าได้บ้าง?ข้ากำลังจะถูกกัดกร่อน ท่านพี่กู้......ท่านพี่ไป๋......"
เสียงของนางดังมากขนาดนี้ ท่านพี่กู้และท่านพี่ไป๋ไม่มีทางที่จะไม่ได้ยิน พวกนางกำลังเผชิญกับอันตรายอะไรอยู่ข้างบนหรือไม่?
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ฮวาฉี่หลัวไม่เป็นห่วงความปลอดภัยของตัวเอง นางก็คิดหาทางที่จะปีนขึ้นไปดู
นางกัดฟันและต้องการใช้วิชาตัวเบาข้ามโซ่เหล็กที่แน่นหนาไป หลังจากลองอยู่หลายครั้ง นางก็กระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด "โมโหแทบแย่ ช่วงนี้กินจนอ้วนเกินไป ทำอย่างไรดี ๆ ......"
นางเกาหัวอย่างหงุดหงิด ทรุดตัวลงและตะโกนว่า "หากใครสามารถพาข้าขึ้นไปได้ ข้าจะแต่งงานกับคนผู้นั้น"
"แม่หนู ไม่ว่าจะเป็นใคร เจ้าก็จะแต่งงานด้วยงั้นหรือ?"
"แต่ง ๆ ๆ แม้ว่าจะแต่งกับหมูกับหมา ข้าก็จะแต่ง"
ใบหน้าของฮวาฉี่หลัวดูดีใจ แต่เมื่อเห็นเงาที่เหมือนกับสายลมพัดผ่านช่องว่างในโซ่เหล็กหนาทึบ
ช่องว่างมีขนาดเล็กและสลับซับซ้อน แต่ผู้ที่มาดูไม่เป็นอันตราย และนางสามารถหลีกเลี่ยงได้หากจะเข้ามาหานาง
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: กู้ชูหน่วนสตรีอัปลักษณ์
เป็นนางเอกที่นิสัยแย่ที่สุดตั้งแต่เคยอ่านมา...
คือตัวเองไม่มีเงิน แต่คิดจะเอาทุกอย่างด้วยราคาสูงเสียดฟ้า แล้วก็หาคำพูดให้คนอื่นจ่ายแทน ตัวเองหาประโยชน์จากคนใกล้ตัวแต่กลับเอาใจให้คนอื่นตลอดเนี่ยนะ...
แม่นางกู้เกินเยียวยาแล้วเด้อ 555...
เยี่ยเฟิงเป็นคนดีมาก แต่เขาทนงตัวเกินไป ชีวิตที่ผู้อื่นฝ่าฟันเพื่อแย่งชิงลมหายใจเขาไว้ แต่เขาก็ดิ้นรนกลับไปหาความตายอยู่เรื่อย...
ท่านอาจารย์พูดให้คิดดีมากเลย แต่อาหน่วนจะเข้าใจไหม นางดูมั่นหน้า มั่นใจเกิตเหตุแบบไม่สนสี่สนแปดใดใดเลย...
อยากให้กลับมาอัพเดทไวๆนะคะ ขอบคุณมากค่ะ...
สรุปเรื่องนี้มีตอนจบมั้ยค่ะ...
รอตอนจบอยู่นะคะ ใจบางไม่ไหวแล้วทรมาน...
รออัพเดทอยู่นะคะ...
เมื่อไหร่จะอัพต่อค่ะ...