รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1219

“แม่” ซือเฉียนเฉียนหันไปจู๊บแม่ซือทันที

ซือชิงหนิงร้องเรียกเมื่อแม่ของเธอเข้ามา "แม่"

แม่ซือปลื้มมากเมื่อถูกเรียก ลูกสาวทั้งสองคนสวยมาก เมื่อนึกถึงความลำบากในการตั้งท้องลูกแฝดในตอนนั้น ตอนนี้ทุกอย่างก็คุ้มค่าแล้ว

ยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่ลูกสาวคนเล็กกลับมาบ้าน เธอก็มีความสุขในทุกวัน แม้แต่ปัญหาเก่าๆ มากมายก็หายได้โดยไม่ต้องรักษา

เช่นเดียวกับไมเกรน! โรคซึมเศร้านอนไม่หลับ! เมื่อก่อนเห็นของเก่าของลูกสาวตัวเล็กๆ น้ำตาก็ไหล ต้องกินยาช่วย ตอนนี้เธอหายดีแล้ว

ครั้งนี้แม่ซือซื้อของขวัญมาสองชิ้น กระเป๋าสองใบที่มีสไตล์ต่างกัน และเธอขอให้ลูกสาวทั้งสองคนเลือกใบที่ชอบ

ซือเฉียนเฉียนชำเลืองมองไปที่ซือชิงหนิง เธอจงใจรอให้ซือชิงหนิงเลือกไปก่อน ซือชิงหนิงหยิบขึ้นมาแล้วพูดขึ้นมา “แม่ ฉันเอาอันนี้"

“พี่ อันนี้มันพิเศษมาก มันเป็นสีประจำวันเกิดของฉัน! ฉันชอบสีนี้มากด้วย" ซือเฉียนเฉียนพูดอย่างจงใจ

ซือชิงหนิงยังคงไม่เข้าใจเธอ เธอแค่ยืนกรานที่จะต่อสู้เพื่อแย่งชิงสิ่งของจากเธอเพื่อให้เธอมีความสุข เธอยกกระเป๋าต่อหน้าเธอ “พ่อมาสิว่าเธอชอบแล้วฉันจะให้เธอ!"

พูดจบเธอก็หยิบกระเป๋าอีกใบและจะออกไปซือเฉียนเฉียนอดไม่ได้ที่จะคืนกระเป๋าให้ซือชิงหนิง "พี่ ฉันแค่บอกว่าฉันชอบและไม่ได้อยากได้มัน! ของที่พี่ชอบน่ะ ฉันไม่กล้าแย่งมาหรอก!”

ซือชิงหนิงรู้สึกหงุดหงิดกับความเจ้าเล่ห์ของหล่อน เธออดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความโกรธ "เธอต้องการอันไหนก็เอาไปเลย อย่าเพิ่งมาตัดสินใจตรงนี้เลย"

จู่ๆ ซือเฉียนเชียนก็กัดริมฝีปากแดงของเธอ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอมองไปที่พ่อแม่ของเธออย่างช่วยไม่ได้ แม่ซืออดไม่ได้ที่จะเดินไปและพูดเบาๆ ว่า "เอาล่ะ เฉียนเฉียนชอบแบบไหน"

"ฉัน...แค่เป็นของขวัญจากแม่ ฉันก็ชอบหมดเลย" ซือเฉียนเฉียนเม้มริมฝีปาก

"ให้ทั้งสองเลย พอใจหรือยัง" หลังจากที่ซือชิงหนิงพูดจบ เธอก็หยิบกระเป๋าและเดินขึ้นไปชั้นบน

ซือเฉียนเฉียนเบ้บปากสีแดงของเธออย่างเสียใจ "แม่ ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า! ฉันทำให้พี่โกรธอีกแล้ว ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริงๆ"

"เธอชอบหมดเลยไม่ใช่เหรอ เอาไปเถอะ ไม่ต้องมาสนใจฉัน" หลังจากที่ซือชิงหนิงพูดจบ เธอก็หันหน้าหนี

มุมปากของซือเฉียนเฉียนโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม และเขาพูดประชดประชันเล็กน้อย "ฉันชอบของน้องพี่มาก จะแย่งหรือไม่แย่ง มันก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของฉัน"

ประโยคนี้มีความหมายแฝง

ไม่ได้หมายถึงกระเป๋า แต่เป็นของทุกอย่างในบ้าน รวมถึงผู้ชายที่ซือชิงหนิงชอบด้วย

"ซือเฉียนเฉียน ฉันจะถือว่าคุณเป็นน้องสาว ฉันอยากจะทำดีกับเธอนะ แต่เธอน่ะ...จะมีคนเลวทรามเช่นนี้ในตระกูลซือของฉันได้ยังไง" ซือชิงหนิงไม่เข้าใจจริงๆ เธอเกิดมาพร้อมกัน แม้ว่าเขาจะเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน แต่ความซื่อสัตย์และความใจดีในจิตใจนั้นต่างกันมาก

แต่ตั้งแต่ซือเฉียนเฉียนกลับมาที่บ้าน เธอก็แสดงนิสัยเสแสร้งและทำตัวไม่ดี เธอพยายามเต็มที่ที่จะอดทน แต่ซือเฉียนเฉียนก็ยังล้ำเส้นเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

เช่นเดียวกับคืนนี้ เรื่องกระเป๋า เธอยืนกรานที่จะทำราวกับว่าเธอทำผิดมามากพอแล้ว