รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1229

ซือเฉียนเชียนมายืนอยู่หน้าซือชิงหนิงอย่างหน้าไม่อายและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พี่สาว เราเหมือนกันจริงๆ!”

“ทำไมเธอถึงต้องการเลียนแบบการแต่งหน้าแต่งตัวของฉันด้วย” ซือชิงหนิงพูดอย่างรำคาญเล็กน้อย

“ใครบอกว่าฉันเลียนแบบพี่ ฝาแฝดมักจะมีวิสัยทัศน์และรสนิยมเหมือนกัน พี่ชอบอะไร ฉันก็อาจจะชอบอะไรเหมือนกัน” ซือเฉียนเชียนพูดอย่างจงใจ

ซือชิงหนิงไม่สนใจเธออีกต่อไป เมื่อขึ้นมาบนรถ เธออยู่ในรถคันเดียวกันกับแม่ของเธอ ส่วนซือเฉียนเชียนอยู่ในรถคันเดียวกันกับพ่อซือ

ระหว่างทางไปโรงแรม ซือชิงหนิงก็ส่งที่อยู่ของโรงแรมให้กับจ้านฉิงเหย่ [คุณชายจ้าน คุณไม่ต้องรีบมาที่นี่นะคะ คุณมาแค่แปปเดียวก็พอค่ะ]

[พวกคุณออกเดินทางหรือยัง] จ้านฉิงเหย่ส่งข้อความถามกลับมา

[อื้อ พวกเราเพิ่งออกเดินทางค่ะ คุณไม่ต้องรีบมานะ!] ซือชิงหนิงแค่อยากให้เขาปรากฏตัวในตอนจบอย่างยิ่งใหญ่ เช่นนี้ในตอนที่คนอื่นกำลังเห็นใจเธอ เธอก็จะประกาศอย่างงดงามอีกครั้งว่าเธอมีทางเลือกที่ดีกว่า

แม้แต่พ่อแม่ของเธอก็ไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า เมื่อถึงเวลานั้นมาจัดเซอร์ไพรส์พวกเขากันเถอะ!

ซือเฉียนเชียนที่นั่งอยู่บนรถคันหน้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เพราะเธอรู้ว่าชีหลางต้องการทำอะไรในคืนนี้ เขาต้องการหย่ากับซือชิงหนิง แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องการจะขอหมั้นหมายเธอต่อไป

ตอนนี้ซือชิงหนิงชอบจ้านฉิงเหย่ และชีหลางก็สูญเสียคุณค่าเดิมของเขาไปแล้ว ในแง่ของเสน่ห์และความมั่งคั่ง เขาแพ้ให้กับจ้านฉิงเหย่แบบเทียบไม่ได้เลย

ตอนนี้ซือเฉียนเชียนเอาแต่คิดว่าจะเข้าใกล้จ้านฉิงเหย่ได้อย่างไร เธอจะยอมปล่อยให้ชีหลางปิดล้อมเธอได้อย่างไรกันล่ะ

ดังนั้น คืนนี้เธอจะพูดอะไรก็ได้ที่จะไม่ทำให้ชีหลางขอหมั้นเธอ

ที่ประตูร้านอาหาร เห็นได้ชัดว่าชีหลางดูหล่อเหลามากเมื่อเขาแต่งตัวในชุดสูท เขาเข้ามาทักทายพ่อซืออย่างอบอุ่นทันที พร้อมกับเปิดประตูให้ เมื่อเขาเห็นซือเฉียนเชียนนั่งอยู่ในรถด้วย เขาก็ยื่นมือออกไปเพื่อที่จะจับมือเธออย่างอ่อนโยน แต่ซือเฉียนเชียนยอมที่จะออกประตูอีกฝั่งเพื่อไม่ให้ถูกเขาจูงมือเสียอย่างนั้น

ซีเฉียนเชียนแอบกัดฟันแน่น ทำไมกัน ชีหลางกลับไปตกหลุมของซือชิงหนิงอีกแล้วหรือ

หลังจากที่ชีหลางรู้สึกตัว เขาก็รีบเดินมายืนอยู่ข้างซือเฉียนเชียนทันที แต่ซือเฉียนเชียนกลับมีเพียงสีหน้าที่เย็นชาส่งมาให้เขา

“เฉียนเชียน ให้ผมถือกระเป๋าให้คุณนะ” ชีหลางรีบพยายามเอาอกเอาใจเธอทันที

“ไม่จำเป็น” หลังจากที่ซือเฉียนเชียนพูดจบ เธอก็จงใจหยุดดูโทรศัพท์อยู่ตรงนั้น เมื่อแม่ซือเรียกให้เธอเข้าไปในลิฟต์ เธอก็ตอบกลับมาว่า “แม่ พวกคุณเข้าไปก่อนเลย หนูขอเวลาครู่หนึ่งเดี๋ยวตามไปค่ะ”

แม่ซือไม่ได้บังคับเธอ ทั้งสามคนขึ้นไปชั้นบนทันที ซือเฉียนเชียนหันหน้ามาเหน็บแนบพูดกับชีหลางว่า “เมื่อกี้ฉันเห็นคุณจ้องซือชิงหนิงตาไม่กะพริบ ทำไม เล่นกับฉันจนเบื่อแล้ว ก็เลยอยากกลับไปสนใจหล่อนอีกงั้นหรือ”

ชีหลางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดไปครู่หนึ่ง เขารีบยิ้มและกอดไหล่ของซือเฉียนเชียน พร้อมกับพูดว่า “ไม่มีทาง คุณเข้าใจผิดแล้ว ในหัวใจผมมีแค่คุณเพียงคนเดียว และเหตุผลที่ผมจะถอนหมั้นในวันนี้ก็คือเพื่อแต่งงานกับคุณนะ"

ซือเฉียนเชียนกำลังเพลิดเพลินกับคำออดอ้อนของเขา หลังจากง้องอนกันอยู่สักพัก เธอก็เดินไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นไปงานทันที เธอชอบเวลาที่เห็นชีหลางทำตัวไร้ค่าต่อหน้าตัวเองเสียจริง