รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว นิยาย บท 1254

ที่ท่าเรือในตอนนี้ มีเรือยอทช์ลำเล็กลำหนึ่งแล่นออกทะเล จ้านฉิงเหย่เป็นคนขับเอง เขามีประสบการณ์มากมาย ซือชิงหนิงยืนอยู่ข้างๆ เขา นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกในการออกทะเลแบบนี้ ซึ่งทำให้เธอหัวใจเต้นเร็วขึ้น มือของเธอจับเสื้อของชายคนนั้นไว้ตลอดและจับราวจับข้างๆ ไม่กล้าปล่อยมือ "มานี่ ผมจะสอนคุณเอง" จ้านฉิงเหย่ชะลอความเร็วลงและดึงเธอมาที่หน้าพวงมาลัย จากนั้นเขาก็โอบเธอจากด้านข้างด้วยมือทั้งสอง และหน้าอกอันแข็งแกร่งของเขาก็กดทับหลังเธอโดยธรรมชาติ

ความใกล้ชิดอย่างกะทันหันแบบนี้ทำให้หัวใจของซือชิงหนิงเต้นเร็วขึ้นอีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกันมันก็น่าหวาดเสียวมาก แน่นอนว่าปัญหาที่กวนใจเมื่อครู่ได้หายไปแล้ว หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสุขและความตื่นเต้น

"ว้าว！ฉันขับเป็นแล้ว" ซือชิงหนิงตะโกนออกมาด้วยความประหลาดใจ หลังจากขับไปได้ไม่กี่นาที

สายตาของจ้านฉิงเหย่มองไปที่ใบหน้าของเธอ และลมทะเลก็พัดผมยาวของเธอปลิวขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เนียนใสและอิ่มเอิบ อ่อนหวานน่าหลงใหล

เมื่อเห็นเธอมีความสุขเช่นนี้ จ้านฉิงเหย่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจกับความสำเร็จ พอเห็นเธอยิ้ม มุมปากของเขาก็ยกขึ้น จอดเรือยอทช์ในที่ที่พื้นผิวทะเลสงบ และทั้งสองก็นั่งบนดาดฟ้ามองดู ดวงดาวเต็มท้องฟ้า พระจันทร์เต็มดวง และท้องทะเลอันไร้ขอบเขต

ความรู้สึกอัดอั้นในใจของซือชิงหนิงหายไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อนั่งที่นี่ เธอรู้สึกรื่นเริงจนหาที่เปรียบไม่ได้ และไม่มีอะไรมารบกวนความสุขใจของเธอในขณะนี้ได้

มีคลื่นลูกเล็กซัดเข้ามา ซือชิงหนิงตกใจและพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของชายที่อยู่ข้างๆ จ้านฉิงเหย่ไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจ จึงถูกแรงของเธอกดลงกับพื้นบนดาดฟ้าทันที ใบหน้าของทั้งสองแทบจะติดกัน

ซือชิงหนิงตกตะลึง และเมื่อเธอกำลังจะถอยออกมา ทันใดนั้นก็มีแขนข้างหนึ่งโอบรอบเอวไว้ "ทับก็ทับไปแล้ว ห้ามไปไหนทั้งนั้น"

ใบหน้าแสนสวยของซือชิงหนิงแดงก่ำ เธอไม่กล้าที่จะทับเขาหรอก！มันก็แค่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ

แสงดาวและแสงจันทร์ที่อยู่เหนือหัวสาดส่องพื้นโลกด้วยแสงสีเงิน แสงบนเรือยอทช์ก็ปกคลุมทั้งเรือ ใบหน้าที่หล่อเหลาของชายผู้นี้ราวกับถูกหนี่วารังสรรค์มา ทั้งความเป็นชายและความละเอียดอ่อน โดยเฉพาะกรามที่สมบูรณ์แบบของจ้านฉิงเหย่ ซึ่งชัดเจนมากกว่าการวางแผนชีวิตของซือชิงหนิงเสียอีก

ทันใดนั้น ลูกกระเดือกของจ้านฉิงเหย่ก็กระตุกสองครั้ง เหมือนกับกลืนน้ำลาย ซือชิงหนิงหน้าแดงและอยากจะลุกขึ้น แต่ทันใดนั้นก็มีฝ่ามือหนึ่งกดลงบนหลังศีรษะของเธอ

"เอ๊ะ..." เธอไม่ได้เตรียมตัวใดๆ และเธอเริ่มที่จะจูบริมฝีปากบางๆ ของชายคนนั้นก่อน

หลังจากอ่านข้อความนี้ ซือชิงหนิงรู้สึกรำคาญใจขึ้นมาทันที คนรับใช้ที่บ้านทำงานมาห้าหกปีแล้ว พวกเขาไม่เคยหยิบจับอะไรไปทั่ว ดังนั้นคงเป็นซือเฉียนเชียนที่เอาเครื่องประดับไป และเธอจะโยนความผิดให้คนรับใช้

"เครื่องประดับอะไร เธอมีหลักฐานว่าพวกเขาเอาไปไหม" ซือชิงหนิงตอบกลับพร้อมข้อความ

"ยังไงมันก็หายไป ต้องมีคนเอามันไป และไม่ใช่คนในตระกูลของเราเอาไปแน่ๆ！ฉันสงสัยว่าหลี่น่าเป็นคนเอาไป ฉันได้ยินมาว่าลูกสาวของเธอเข้ามหาวิทยาลัย เธอไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม！" ซือเฉียนเชียนตอบกลับข้อความ

ซือชิงหนิงโกรธใหญ่ ครั้งที่แล้วหลี่น่าไม่ได้เป็นพยานให้ซือเฉียนเชียน ตอนนี้เธอจึงกล่าวหา หลี่น่าในข้อหาลักทรัพย์

"พรุ่งนี้รอจนกว่าฉันจะกลับบ้าน อย่าเพิ่งโทรแจ้งตำรวจ" ซือชิงหนิงไม่ต้องการให้หลี่น่าถูกใส่ร้าย พรุ่งนี้เธอจึงตัดสินใจกลับบ้านตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อจัดการกับเรื่องนี้