ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1034

ณ เมืองผิงหนิง

เซียวชูเดินทางกลับไปที่ห้องอย่างเหนื่อยล้า

“ท่านอ๋อง การสกัดกั้นล้มเหลวพ่ะย่ะค่ะ! คนของมหาราชาจารย์เหยียนแบ่งออกเป็นหลายกลุ่มเพื่อซ่อนหล่างชิ่นไว้ กระหม่อมพาคนไปตามหล่างชิ่น กลับเจอคนลึกลับที่เคยอยู่ในซีหยางมาก่อน”

“ป่าแห่งนั้นมีบรรยากาศลึกลับแปลกประหลาด กระหม่อมมิกล้าพาคนเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวชูพูดจบก็คุกเข่าลง

“กระหม่อมปฏิบัติหน้าที่บกพร่อง ขอท่านอ๋องโปรดลงโทษด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

ฟู่เฉินหวนในชุดขาวมีใบหน้าซีดเผือด เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง

สายลมแรงพัดเข้ามา ราวกับจะพัดร่างของเขาให้ปลิวไปได้

“นี่คือสิ่งต่อรองที่มหาราชาจารย์เหยียนจะใช้กลับไป แน่นอนว่าเขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องหล่างชิ่น”

“แต่สิ่งที่เขาต้องการน่าจะเป็นเพียงคำสารภาพของหล่างชิ่นเท่านั้น ส่วนคนอาจต้องตาย”

ตราบใดที่หล่างชิ่นมิตกอยู่ในมือพวกเขา มหาราชาจารย์เหยียนก็จะสบายใจ

ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่เขาได้รับคำสารภาพที่เอื้อประโยชน์ต่อเขาจากหล่างชิ่น เขาก็จะกำจัดหล่างชิ่นทันที

“แล้วตอนนี้จะทำอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

“ออกเดินทางกลับเมืองหลวง” ฟู่เฉินหวนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เซียวชูเป็นห่วงอย่างมาก “แต่พระวรกายของท่านอ๋อง...”

“แล้วถ้าพระชายากลับไปจะทำอย่างไร?”

หัวใจของฟู่เฉินหวนกระตุก

“ซือซิงได้ทรยศต่อข้าแล้ว มหาราชาจารย์เหยียนให้เขาลอบสังหารข้า หากข้ากลับไปที่เมืองหลวงอย่างปลอดภัย มหาราชาจารย์เหยียนก็จะรู้ว่าเขาทรยศแล้ว และจะฆ่าเขาอย่างแน่นอน”

“มีเพียงการรับใช้ข้าอย่างซื่อสัตย์ ข้าจึงจะปกป้องชีวิตเขาได้”

“เขาคอยเฝ้าเมืองผิงหนิง หากลั่วชิงยวนกลับมา ซือซิงจะบอกกับนางว่าต้องทำอย่างไร”

“เตรียมออกเดินทางกันเถอะ”

เซียวชูทำได้เพียงพยักหน้า

การเดินทางกลับเมืองหลวงครั้งนี้ย่อมเต็มไปด้วยอันตราย ร่างกายของท่านอ๋องมิสามารถทนความเหนื่อยล้ามากได้อีกต่อไปแล้ว

หวังเพียงว่าจะปลอดภัยตลอดทาง

......

ณ หุบเขาเมฆหมอก

เดิมทีถึงแม้ว่านางจะมิได้เป็นราชาเผ่านอกด่าน แต่ก็เป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ของเผ่านอกด่าน

ตอนนี้ตกต่ำลงเช่นนี้ ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะลั่วชิงยวน!

ลั่วฉิงหยิบขวดยาออกมามอบให้กับหล่างชิ่น

“ด้วยสภาพของเจ้าตอนนี้ การแก้แค้นต้องแลกมาด้วยราคาที่สูงมาก”

“ยานี้จะทำให้เจ้ามิรู้สึกเจ็บปวด ส่วนผลที่ตามมาคืออะไรนั้นข้าก็มิรู้ เพราะข้ามิเคยใช้ยานี้กับคนอย่างเจ้า”

“อาจจะกลายเป็นหุ่นเชิดที่ไร้ซึ่งสติ หรืออาจจะกลายเป็นคนสติวิปลาสไปก็ได้”

นี่คือยาที่ใช้เป็นยาเสพติดในสมัยก่อน

คราวนี้ลองใช้มันกับคนเผ่านอกด่านอย่างหล่างชิ่นดูว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร

หล่างชิ่นถือขวดยา ตั้งใจว่าจะกินทีหลัง

แต่เมื่อนางพบว่าตนเองมิสามารถลุกขึ้นได้ด้วยซ้ำจึงต้องกลืนยานั้นลงไป

ในมิช้าความเจ็บปวดบนร่างกายก็ค่อย ๆ บรรเทาลง

นางลุกขึ้นยืน ความรู้สึกเบาสบายไปทั่วร่างกายเช่นนี้ช่างวิเศษเหลือเกิน