ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1046

ลั่วชิงยวนตัวสั่นสะท้าน

ฟู่เฉินหวนจ้องมองนางด้วยดวงตาเย็นชา น้ำเสียงไร้ซึ่งความอบอุ่น “ข้าได้มอบหนังสือหย่าให้เจ้าแล้ว เจ้ายังจะบุกเข้ามาในตำหนักอีกเพื่ออะไร?”

“ข้ามิอยากพบหน้าเจ้าอีก ออกไปเสีย”

ฟู่เฉินหวนกล่าวจบก็กลับเข้าห้อง ปิดประตูเสียงดัง

ลั่วชิงยวนกำมือแน่น “ฟู่เฉินหวน หม่อมฉันมิใช่คนรับใช้ที่ท่านเรียกใช้เมื่อใดก็ได้ จะไปหรือจะอยู่ หม่อมฉันเป็นผู้ตัดสินใจเอง”

ลั่วชิงยวนกล่าวจบก็เดินจากไป

ทหารมิกล้าทำอะไรนาง จึงได้แต่ปล่อยไป

ลั่วชิงยวนไปนั่งที่สวน ภายในใจหนักอึ้ง

คิดว่าจะลองเปิดสมุดของท่านอาเจ๋อเฉิงดู

แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างในชุดขาวปรากฏตัวขึ้น

เมื่อเห็นนาง ใบหน้าที่มักจะเศร้าหมองของฟู่อวิ๋นโจวก็เผยรอยยิ้มอบอุ่น

“เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย ดีเหลือเกิน”

“ไปดื่มชาที่ตำหนักข้าเถิด”

ลั่วชิงยวนพยักหน้า แล้วตามฟู่อวิ๋นโจวไปยังเรือนทักษิณา

“ท่านอยู่คนเดียวที่นี่ มีความมิสะดวกใดหรือไม่เพคะ?” ลั่วชิงยวนมองดูเรือนหลังใหญ่ที่ไม่มีใบไม้ร่วงหล่นและไม่มีฝุ่นละอองบนโต๊ะ

ดูเหมือนว่าเป็นฟู่อวิ๋นโจวที่ทำความสะอาดเอง

“ไม่มีความมิสะดวกใด เพียงแต่เหงาบ้างเท่านั้น” ฟู่อวิ๋นโจวหัวเราะเบา ๆ

ลั่วชิงยวนพยักหน้า กวาดสายตามองดูรอบ ๆ แล้วถอนหายใจ “ใช่แล้วเพคะ ที่นี่ก็เหมือนกับกรงขังสำหรับท่าน”

หากครั้งนี้โค่นล้มตระกูลเหยียนได้ ฟู่อวิ๋นโจวก็มิต้องถูกกักขังไว้ในตำหนักอ๋องอีกต่อไปแล้วใช่หรือไม่

“เสด็จพี่... มิให้เจ้าอยู่ในตำหนัก เจ้าจะทำอย่างไร?” ฟู่อวิ๋นโจวเอ่ยถาม

ขณะนี้เขามีแรงกระตุ้นในใจที่อยากจะพาลั่วชิงยวนออกไปจากที่นี่

“ในที่สุดเจ้าก็ได้เป็นอิสระแล้ว ภายภาคหน้าจะทำสิ่งใดก็ไม่มีใครควบคุม มิต้องคำนึงถึงสถานะใด ๆ อยู่ห่างไกลจากแผนการชั่วร้าย ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ”

“หากเป็นไปได้ เจ้าช่วยพาภาระอย่างข้าไปด้วยสักคนหนึ่งได้หรือไม่?”

ฟู่อวิ๋นโจวถามอย่างระมัดระวัง

มิว่าอย่างไร นางก็ต้องหาทางแก้ไข!

ฟู่อวิ๋นโจวหลุบตาลง ดวงตาฉายแววเศร้าหมอง

“เจ้า...”

ลั่วชิงยวนตั้งสติได้จึงขัดจังหวะ “พิษในร่างของท่านกำเริบหรือไม่? ยาที่หม่อมฉันให้ยังสามารถยับยั้งได้หรือไม่เพคะ?”

ฟู่อวิ๋นโจวหัวเราะแล้วพยักหน้า “สามารถยับยั้งได้”

“มิกำเริบ”

“เช่นนั้นก็ดีเพคะ ครั้งนี้หม่อมฉันได้นำสมุนไพรหายากมาด้วย อาจจะสามารถคิดค้นยาแก้พิษได้”

ฟู่อวิ๋นโจวหัวเราะแล้วกล่าวว่า “มินึกว่าเจ้าจะยังจำเรื่องนี้ได้”

ตั้งแต่เด็กจนโต มิเคยมีใครใส่ใจเขาเช่นนี้เลย

แม้แต่เสด็จแม่ก็มิใส่ใจ

“หม่อมฉันสัญญาแล้วว่าจะรักษาพิษให้ท่านก็จะต้องทำอย่างแน่นอนเพคะ!”

“ตอนนี้สายมากแล้ว หม่อมฉันขอทูลลาเพคะ”