ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1308

ทั้งสองเดินตามนายท่านมู่มายังห้องโถงด้านหน้าเพื่อกินกลางวัน

เมื่อสุราและอาหารวางลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมก็อบอวลไปทั่วห้อง

เรียกได้ว่าเป็นมื้อที่อลังการยิ่งนัก เนื่องจากเป็นการต้อนรับนักบวชระดับสูง

“วันนี้ต้องขอบคุณท่านนักบวชระดับสูงขอรับ หากมิเช่นนั้นข้าก็มิรู้ว่าบุตรสาวของข้าจะเป็นเช่นไร” นายท่านมู่ยกจอกสุราขึ้นคารวะ

เวินซินถงยกจอกสุราขึ้นแล้วพยักหน้าเล็กน้อย

หลังจากดื่มสุราไปหนึ่งจอก เวินซินถงก็กล่าว “คุณหนูใหญ่ตกใจขวัญเสีย ต่อไปนี้ต้องพักผ่อนให้ดี”

นายท่านมู่พยักหน้า “ขอรับ ขอรับ ข้าจะดูแลนางให้ดี บำรุงร่างกายให้แข็งแรงแล้วค่อยส่งนางเข้าวัง”

ตระกูลมู่เป็นตระกูลที่อยู่อันดับสุดท้ายของแปดตระกูลใหญ่ หากคราวนี้บุตรสาวสามารถเข้าวัง แล้วได้รับความโปรดปรานจากองค์จักรพรรดิจนได้รับการแต่งตั้งเป็นสนม

ฐานะของตระกูลมู่ก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย

นายท่านมู่ทุ่มเทความรุ่งโรจน์ของทั้งตระกูลไว้กับมู่หยวนหยวนเพียงผู้เดียว

ลั่วชิงยวนอดมิได้ที่จะถาม “นายท่านมู่ ก่อนหน้านี้คุณหนูมู่เคยมีเรื่องบาดหมางกับผู้ใดหรือไม่?”

เมื่อได้ยินดังนั้น นายท่านมู่ก็มีสีหน้าบึ้งตึงในทันที

วางตะเกียบลงบนโต๊ะ กล่าวด้วยความขุ่นเคือง “กล่าวถึงเรื่องนี้ข้าก็โมโหนัก”

“ก่อนหน้านี้มีอันธพาลพเนจรคนหนึ่งมาหาหยวนหยวนบ่อยครั้ง ตามตื๊อมิเลิก! ข้าไล่ตีไปหลายครั้ง เขาก็ยังมิยอมแพ้!”

“คราวนี้น่าจะเป็นฝีมือของเขา!”

“หากจับตัวได้เมื่อใดข้าจะมิปล่อยเขาไปแน่!”

ลั่วชิงยวนตกตะลึงเล็กน้อย

จากคำบอกเล่าของนายท่านมู่และมู่หยวนหยวน ชายคนเดียวกันนี้กลับมีภาพลักษณ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

เวินซินถงได้ฟังแล้วก็หันมาจ้องมองลั่วชิงยวนอย่างเย็นชา

“เรื่องนี้แก้ไขเรียบร้อยแล้ว เจ้าอย่าได้วุ่นวาย”

“ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดี!”

ลั่วชิงยวนรู้สึกจนใจ นี่มิใช่เรื่องเล็กน้อย การช่วยเหลือผู้อื่นให้พ้นจากปัญหาจะต้องทำความเข้าใจเรื่องราวให้ถ่องแท้จึงจะสามารถแก้ไขได้อย่างหมดจด

ศิษย์น้องผู้นี้ยังคงประมาทเหมือนเมื่อก่อน เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ น้อยเกินไป

มิรู้ว่านางได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นนักบวชระดับสูงได้อย่างไร

ตอนนี้นางเปลี่ยนไปจากเดิมราวกับเป็นคนละคน ทำให้ลั่วชิงยวนรู้สึกแปลกแยกยิ่งนัก

หลังจากกินอาหารกันเสร็จ เวินซินถงก็เตรียมจะออกไป

แต่ลั่วชิงยวนเรียกนางไว้ “ยังไปมิได้”

“เรื่องที่ตระกูลมู่ประสบมิได้ง่ายดายอย่างที่เห็น คืนนี้จะต้องเกิดเรื่องขึ้นอีก”

กล่าวจบ ลั่วชิงยวนก็หันหลังกลับไปยังบ้านตระกูลมู่ด้วยท่าทางสง่างามยิ่งนัก มิหันกลับมาอีก

เมื่อถูกทิ้งไว้กลางทางเช่นนี้ เวินซินถงก็หน้ามืดมน สายตาเต็มไปด้วยโทสะ

สุดท้ายก็ขึ้นรถม้าจากไปด้วยความขุ่นเคือง

ลั่วชิงยวนกลับไปยังเรือน สอบถามนายท่านมู่ “ข้าอยากพักที่นี่หนึ่งราตรีเพื่อสังเกตการณ์อีกหน่อยได้หรือไม่?”

นายท่านมู่พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า “เช่นนั้นก็ดีที่สุดขอรับ”

ถึงแม้พวกเขาจะมิสงสัยในความสามารถของนักบวชระดับสูง แต่เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ แล้วมีคนอยู่ที่นี่อีกสักระยะเพื่อให้แน่ใจว่าปัญหาได้รับการแก้ไขแล้วย่อมเป็นเรื่องที่ดีที่สุด

“เช่นนั้นข้าจะจัดเตรียมที่พักให้ท่านขอรับ”

ลั่วชิงยวนกลับกล่าวว่า “ข้าจะพักที่เรือนของคุณหนูมู่ ที่นั่นใกล้ชิด จะได้ดูแลได้”

“ดีขอรับ ดีขอรับ”

ลั่วชิงยวนจึงมายังห้องของมู่หยวนหยวนอีกครั้ง

มู่หยวนหยวนยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างหน้าต่าง มิรู้ว่ากำลังมองสิ่งใด สีหน้าท่าทางหาได้มีชีวิตชีวาไม่แม้แต่น้อย

ราวกับว่ายามนี้นางเป็นเพียงศพเดินได้

ไร้ซึ่งวิญญาณ