ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย นิยาย บท 1313

เจ้ายักษ์นั่นมิได้ทำร้ายชายผู้นั้น ราวกับจ้องจะสังหารนางเพียงคนเดียว

ในขณะที่ลั่วชิงยวนกำลังจะต้านทานมิไหว

ทันใดนั้น จิตสังหารก็พุ่งเข้ามา

เห็นเงาร่างสีดำอีกร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาในครรลองสายตา

พุ่งเข้ามาขวางตรงหน้าลั่วชิงยวนในทันที ฉวยโอกาสตบฝ่ามือไปยังชายชุดดำอย่างแรงบีบให้เขาถอยร่นไปเพื่อขัดขวางอีกฝ่าย

เงาร่างที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วทำให้ลั่วชิงยวนรู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง

แต่นางไม่มีเวลาพิจารณา เพราะเจ้ายักษ์นั่นกำลังยกกระบี่ฟาดลงมาหานาง

ลั่วชิงยวนหลบหลีกอย่างตื่นตระหนก ล่อเขาไปยังที่กว้างกว่า จากนั้นก็หยิบเข็มทิศอาณัติสวรรค์ออกมาในทันที

นางกัดนิ้ววาดวงแหวนแห่งเวท วงเวทสีทองที่ปรากฏขึ้นจากเข็มทิศอาณัติสวรรค์ล้อมเจ้ายักษ์นั่นไว้ในทันที

เชือกอักขระเวทพุ่งออกไปมัดเจ้ายักษ์ไว้ ทำให้มันสงบลงชั่วคราว

จากนั้นก็รีบไปหาคนทั้งสองที่ยังต่อสู้กันอยู่

แต่กลับตกตะลึงเมื่อพบว่าคนทั้งสองหายไปแล้ว

ลั่วชิงยวนมองไปรอบ ๆ จึงเห็นเงาร่างหนึ่งกระโดดข้ามกำแพงไป

ลั่วชิงยวนรีบตามไป

“วีรบุรุษท่านใด? ขอทราบนามได้หรือไม่?” ลั่วชิงยวนตามไปถึงริมกำแพง

เห็นชายชุดดำวิ่งไปบนหลังคามิไกล ลั่วชิงยวนยิ่งรู้สึกว่าเงาร่างในความมืดนั้นช่างคุ้นตา

อีกฝ่ายชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย แต่จากนั้นก็เร่งฝีเท้าวิ่งออกไป

มิทิ้งคำพูดใดไว้สักคำ

ลั่วชิงยวนรู้สึกสับสน คนหนึ่งจะสังหารนาง อีกคนหนึ่งจะช่วยเหลือนาง นี่เป็นคนพวกใดกัน?

ก่อนหน้านี้คนที่แอบใช้ก้อนหินช่วยเหลือนางก็เป็นคนผู้นั้นหรือ?

นางคิดไปพลางถอนสายตากลับมา

แต่ในเวลานี้เอง ลั่วชิงยวนเห็นบนกำแพง

บนกำแพงนั้นมีตัวอักษรสี่ตัวสลักไว้ตื้น ๆ ด้วยก้อนหิน

ระวังเซี่ยหลิง

ลั่วชิงยวนตกตะลึงเล็กน้อย เซี่ยหลิงหรือ?

คืนนี้คนที่ต้องการสังหารนางคือเซี่ยหลิงอย่างนั้นหรือ?

“สำนักเทียนฉยงหรือ? ข้ามิเคยได้ยิน”

“เป็นธรรมดา” ลั่วชิงยวนหลับตาพักผ่อน เอ่ยอย่างแผ่วเบา “สำนักเทียนฉยงมิกล้าปรากฏตัวในเมืองหลวงมานานแล้ว”

“ดูเหมือนว่าคุณชายฉีผู้นี้จะแค้นเจ้าเข้ากระดูก”

มู่หยวนหยวนใจสั่น “เช่นนั้นควรทำอย่างไร? มีทางให้ข้าได้พบเขาหรือไม่ ให้เขาสังหารข้าเสีย”

“ข้ามิอยากให้มีผู้ใดต้องตายเปล่าอีก”

ลั่วชิงยวนกลับส่ายหน้า “เขามิยอมพบข้า”

“ตอนนี้มิรู้ว่าอยู่ที่ใด คืนพรุ่งนี้ค่อยดูอีกที”

มู่หยวนหยวนพยักหน้า “คืนวันพรุ่งท่านพาข้าไปด้วยเถิด ข้าจะไปหาเขา เขาต้องยอมพบข้าแน่”

ลั่วชิงยวนครุ่นคิดแล้วตอบตกลง “ได้”

จากนั้นก็หลับตาผล็อยหลับไป

แต่ยังมิทันได้นอนถึงสองชั่วยาม เวินซินถงก็มาถึง

นางบุกเข้ามาในห้องด้วยความมิพอใจ “ลั่วชิงยวน! เจ้าช่างหาเรื่องให้ข้าเสียจริง!”