“แน่นอนว่า... ไม่” ลั่วชิงยวนเลิกคิ้ว มิลังเลแม้แต่น้อย
เฉินชีก็มิประหลาดใจ เพียงแค่พยักหน้าแล้วกล่าวด้วยรอบยิ้ม “มิสำคัญหรอก ข้าจริงใจต่อเจ้าก็เพียงพอแล้ว”
“หากเจ้าจริงใจต่อข้าก็ไม่มีความหมาย”
“ข้าชอบสิ่งที่มีความท้าทาย”
รอยยิ้มของเฉินชีเย็นชาจนทำให้คนเห็นรู้สึกหนาวสันหลัง
“เจ้าออกไปเถิด ข้าอยากพักผ่อน” ลั่วชิงยวนเริ่มเวียนหัวขึ้นมาอีกแล้ว มิต้องการเสียเวลาพูดคุยกับเขา
เฉินชีจึงออกจากห้องไป
ครู่ต่อมา ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง ลั่วชิงยวนพูดด้วยน้ำเสียงมิสบอารมณ์ “ข้าบอกว่าต้องการพักผ่อนมิใช่หรือ?”
“ข้าเอง” หลานจียืนอยู่ที่หน้าประตู สีหน้าหม่นหมองเล็กน้อย
ลั่วชิงยวนหันกลับไปมอง “เข้ามาเถิด”
หลานจีถือยาเข้ามา แล้วกล่าวว่า “นี่คือยาที่แม่นางอวี๋ให้ข้านำมาให้”
ลั่วชิงยวนรับชามยามา เมื่อตรวจสอบแล้วว่ายาไม่มีปัญหาจึงยกขึ้นกิน
หลังจากกินเสร็จ หลานจีก็รับชามเปล่ามาแล้วหันหลังเดินออกไปโดยมิเอ่ยคำใด
ลั่วชิงยวนกินยาเสร็จก็หลับสนิทอีกครั้ง
ขณะที่ยังรู้สึกมึนงง ดูเหมือนว่าระหว่างนั้นจะมีคนเข้ามาในห้อง
แต่ลั่วชิงยวนไม่มีแรงที่จะลืมตา
จนกระทั่งฟ้ามืด จู่ ๆ ลั่วชิงยวนก็รู้สึกร้อนรุ่ม ร่างกายร้อนจัดราวกับจะลุกเป็นไฟ
เฉินชีเปิดประตูเข้ามาดูลั่วชิงยวน เมื่อเห็นลั่วชิงยวนอยู่บนเตียงก็อดตกใจมิได้
ใบหน้าของนางแดงก่ำ ตัวร้อนจัด กำลังดิ้นรนถอดอาภรณ์ของตนอย่างกระวนกระวาย
เฉินชียื่นมือไปสัมผัสหน้าผากของนางก็พลันตกใจ เหตุใดร้อนถึงเพียงนี้
ลั่วชิงยวนรู้สึกได้ถึงความเย็นจากมือเขา รีบคว้ามือของเขาในทันที
ปฏิกิริยานี้ทำให้เฉินชีดวงตาเป็นประกาย
นางถูกวางยาพิษหรือ?
เขามองใบหน้าแดงก่ำนั้น ช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก
เฉินชีเอนตัวเข้าไปใกล้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “อาเหลา หากเจ้ามิรังเกียจ ข้าจะช่วยถอนพิษให้เจ้า”
เขาค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ของลั่วชิงยวน
ลั่วชิงยวนมึนงง มิรู้ตัว มิรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังทำอะไร และมิรู้ว่าตนเองกำลังทำอะไร
แต่ในขณะที่เฉินชีกำลังจะถอดชุดชั้นในของลั่วชิงยวน
ลั่วชิงยวนเหม่อลอยเล็กน้อย เมื่อลองนึกดูแล้วก็เหมือนจะเคยพบเขา
ในคืนนั้นที่คฤหาสน์ตระกูลมู่ ก็เป็นเขาที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือนาง
เขาเป็นผู้ใดกัน?
ในใจของลั่วชิงยวนสับสน
เมื่อเฉินชีเดินออกจากห้องแล้ว ดวงตาของเขาพลันฉายแววดุดันในทันที ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ใครก็ได้มานี่”
“ท่านแม่ทัพ!”
“มิรู้หรือว่าคืนนี้มีโจรเข้ามาในจวน! รีบไปตามจับซะ!”
ใครเป็นคนส่งเข็มเงินที่พุ่งเข้ามาจากนอกหน้าต่างเมื่อสักครู่นี้?
“ขอรับ!”
องครักษ์จำนวนมากถูกส่งออกจากจวนแม่ทัพไปปฏิบัติการในทันที
ลั่วชิงยวนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว เฉินชีจะต้องไปจับชายสวมหน้ากากในชุดดำผู้นั้นเป็นแน่
คนผู้นี้ช่วยเหลือนางมาแล้วสองครั้ง มิอาจปล่อยให้เขาตกอยู่ในมือของเฉินชีได้ มิเช่นนั้นจุดจบจะต้องน่าเวทนายิ่งนัก
นางรีบดึงเข็มเงินออกแล้วปักลงบนจุดฝังเข็มหลายแห่งเพื่อควบคุมพิษในร่างกายมิให้กำเริบ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรี สนุกมากทุกต่อนค่ะ...
อ่านมาสามร้อยกว่าตอน ยอมรับว่านางเอกเป็นคนเก่ง เก่งแต่ทำเรื่องโง่ๆ โง่จนอ่านไปเจ็บอกไป โมโหจนจะเป็นลม ทำเพื่อผู้ชายแบบอิอ๋องไม่รู้กี่รอบ อีกกี่ตอนนางเอกถึงจะฉลาด...
หายไปไหน ไม่อัพหลายวันแล้ว ติดอยู่ตอนที่ 1386 รออ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้น๊า...
รู้ว่ารวยแย่เองก่อความวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น ทำไมไม่วางยาให้เป็นใบ้ บางบทก็ฉลาดเกินบทจะโง่ก็สุดจริง...
อาจารย์ก็ถูก รั่วให้เพียงใช้ประโยชน์ ตัวเองก็ถูกสู้เชิงหัวใจประโยชน์ เกือบตายหลายครั้ง แต่ก็ไม่ไปไหนสักที คอนจบรักกันดูดดื่มแน่นอนสินะ 5555...
มือสังหารในวังอ๋องก็องค์ชายห้าแหละ เดาตั้งแต่หมอกู้พูดว่า ไปหมดแล้วท่านเลิกแสดวได้แล้ว 555...
องค์ชายห้าตั้งใจ นางเอกก็รู้ทั้งรู้ว่ายิ่งเข้าใกล้องค์ชายห้ายิ่งมีเรื่องแต่ก็ไม่เลิก55555...
ยังรออ่านนะคะ...
นางเอกปลอมตัวเป็นผู้ชายทำไมถ้านิสัยยังเหมือนเดิม...
ผัวอย่างเลว้าย แต่นางเอกก็คงรักผัวขั้นสุด เกือบทิ้งชีสิตหลายครั้งเพราะช่วยผัว ในขณะที่ผัวก็พยายามฆ่าตัวเองตลอด กู่คงเป็นเพียงข้อองมากกว่า 5555...